The Woman From The Hotel

CHAPTER 7

Alas-singko ng hapon nang dumating ako sa restaurant kung saan kami magkikita ni Adrian. Hindi ko alam kung bakit ako pumayag sa imbitasyon niya gayong ang buong araw ko ay ginugol ko sa pag-iisip kay Kaelith. Marahil gusto kong patunayan sa sarili kong kaya ko pa ring mamuhay nang hindi umiikot sa lalaking minsan nang sumira sa tiwala ko.

Suot ko ang cream-colored dress at itim na heels. Simple lang ang ayos ko, pero bago ako lumabas ng bahay ay ilang beses kong sinilip ang sarili ko sa salamin. Hindi dahil gusto kong magpaganda para kay Kaelith. Hindi dapat.

“Alessandra!” tawag ni Adrian nang makita ako. Tumayo siya at hinila ang upuan para sa akin. “You look lovely.”

“Thank you. You look good, too.”

Nagsimula ang hapunan sa magaan na kuwentuhan. Ikinuwento niya ang tungkol sa bagong proyektong pinagtatrabahuhan niya, habang ako naman ay nagbahagi ng ilang bagay tungkol sa trabaho ko. Sa piling niya, hindi ko kailangang hulaan kung ano ang iniisip ng kausap ko. Malinaw siya sa kaniyang intensiyon, at iyon ang isang bagay na dapat kong pahalagahan.

“Can I ask you something?” tanong niya.

“Sure.”

“Are you really interested in getting to know me, or am I just helping you make someone jealous?”

Napatigil ako. Hindi ko inaasahang magiging ganoon siya kadirekta.

“I'm sorry,” sabi ko. “You don't deserve to be part of whatever is happening between me and Kaelith.”

Tumango siya, kahit may bahagyang lungkot sa kaniyang mukha. “I appreciate your honesty. I like you, Alessandra. But I don't want to be someone's weapon.”

“You're not.”

“Then let me be your friend. If you eventually want something more, tell me honestly.”

Naramdaman kong gumaan ang dibdib ko. “That's fair.”

Nang matapos ang hapunan, inalok niya akong ihatid sa bahay. Pumayag ako, at habang naglalakad kami palabas, may pamilyar na boses akong narinig mula sa likuran.

“Alessandra?”

Nanigas ang mga balikat ko.

Hindi ko kailangang lumingon upang makilala ang babaeng iyon. Apat na taon na ang nakalipas, ngunit imposibleng makalimutan ko ang mukha niya.

Si Mireya ay wala roon upang makita ang nangyari noon, ngunit malinaw pa rin sa alaala ko ang bawat segundo sa hotel—ang pintong bumukas, ang babaeng nakasuot ng polo ni Kaelith, at ang kamay nitong nakalapat sa kaniyang baywang.

Si Serena Vale.

Ang babaeng nakita ko sa silid ni Kaelith noong gabing akala ko ay magiging pinakamaganda sa aming anibersaryo.

Dahan-dahan akong humarap.

“Serena.”

Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa bago ngumiti nang alanganin. “It's been a long time.”

“Four years,” sagot ko. “Long enough, don't you think?”

Napatingin si Adrian sa aming dalawa. “Do you know each other?”

“Unfortunately,” sabi ko.

Namula nang bahagya ang mukha ni Serena. “I suppose you still hate me.”

“Should I have a reason not to?”

“Alessandra, I—”

“Don't.” Itinaas ko ang kamay ko. “I didn't come here to revisit the past.”

“Then perhaps you should hear what happened that night.”

Napatawa ako, ngunit walang saya sa tunog nito. “You think four years later, I suddenly owe you a conversation?”

“No. But you deserve to know that I never wanted to hurt you.”

“Yet you did.”

Hindi siya nakasagot kaagad. Nakita ko ang pagsisisi sa kaniyang mukha. Ngunit hindi iyon sapat upang burahin ang gabing umalis ako sa hotel na hindi na makilala ang sarili ko.

“I'm sorry,” mahina niyang sabi.

Tiningnan ko siya nang diretso. “I hope you mean that. But your apology doesn't change what I saw.”

Bago pa siya makapagsalita muli, may isa pang boses na sumingit.

“Alessandra.”

Kaelith.

Napalingon ako at nakita ko siyang papalapit sa amin. Nawala ang kulay sa kaniyang mukha nang makita si Serena. Saglit siyang tumingin sa babae bago ibinalik ang tingin sa akin.

“Can we talk?” tanong niya.

“About what?”

“Please.”

Hindi ko gustong makipag-usap sa kaniya sa harap ng mga tao. Hindi ko rin gustong bigyan siya ng pagkakataong ipaliwanag ang nakaraan na matagal ko nang pinilit kalimutan.

“Not here,” sabi ko.

Tumango siya. “I'll wait outside.”

Nang makaalis siya, humarap ako kay Serena. “Whatever you want to tell me, you can tell me another time. I'm not ready to hear it.”

Tumango siya at hindi na ako pinigilan.

Nagpaalam ako kay Adrian at lumabas ng restaurant. Nakatayo si Kaelith sa ilalim ng ilaw sa labas, nakapamulsa at nakatingin sa kalsada. Nang marinig niya ang mga yabag ko, humarap siya.

“I didn't know she would be here,” sabi niya.

“I'm not asking you to explain.”

“But I want to.”

“Why now, Kaelith? Why does everything have to come back to that night?”

“Because I know it still hurts you.”

Napakagat ako sa loob ng pisngi ko. “You don't get to decide when I'm ready to talk about it.”

“I know. I'm sorry.”

“Stop apologizing as if that will fix everything.”

He fell silent. Ilang sandali kaming nagkatitigan bago siya huminga nang malalim.

“Then tell me what you need from me.”

Ang tanong niya ang mas lalong nagpagulo sa akin. Apat na taon kong pinangarap na marinig siyang magtanong nang ganoon. Ngayon na nasa harap ko na siya, hindi ko alam kung ano ang isasagot.

“Nothing,” bulong ko. “I don't need anything from you.”

“Is that really true?”

Hindi ako nakasagot.

Lumapit siya nang kaunti, ngunit hindi niya ako hinawakan. “I won't ask you to forgive me. But I need you to know that I'm not proud of the man I was that night.”

“Then why did you do it?”

Napalunok siya. “I made a selfish choice. I thought I could keep making excuses and still come back to you as if nothing had happened. I was wrong.”

Naramdaman kong muling sumikip ang dibdib ko. Hindi niya itinangging nangyari iyon. Hindi niya sinubukang gawing inosente ang sarili niya.

At iyon ang masakit—dahil wala akong maipagkakaila sa katotohanang nakita ko.

“I'm not the woman who waited for you at that hotel anymore,” sabi ko.

“I know.”

“I'm not going to beg for an explanation.”

“You shouldn't have had to.”

Tumalikod ako upang umalis, ngunit tinawag niya ako.

“Alessandra, I still want to earn your trust. Even if it takes years.”

Hindi ako lumingon. Kung titingnan ko siya, baka makita niyang gusto kong maniwala.

At hindi pa ako handang ibigay sa kaniya ang kapangyarihang iyon.

Pag-uwi ko, inilapag ko ang bag ko sa mesa at naupo sa sofa. Ilang minuto akong nakatitig sa kawalan bago ko kinuha ang cellphone ko.

May mensahe mula kay Kaelith.

Kaelith: “I won't force you to talk about that night. But I won't lie to you about it either. When you're ready, I'll answer every question you have.”

Matagal kong binasa ang mensahe bago ko pinatay ang screen.

Gusto kong kamuhian siya nang walang alinlangan. Gusto kong maalala lamang ang sakit at hindi ang lalaking marunong pa ring magpakalma sa akin sa simpleng presensiya niya.

Pero ngayong nakita ko muli si Serena, bumalik ang lahat ng damdaming akala ko ay nailibing ko na.

At mula nang bumalik ako, naisip kong baka hindi lang si Kaelith ang kailangan kong harapin.

Kailangan ko ring harapin ang sarili kong puso