Behind Closed Doors

CHAPTER 5

Alas-diyes na ng gabi nang tumunog ang cellphone ko. Nasa kama ako at pilit na nagbabasa ng librong ilang minuto ko nang hindi nauunawaan. Mula nang umalis si Kaelith sa bahay ko kagabi, hindi na mapakali ang isip ko. Nakakainis isipin na ang lalaking dapat kong paghigantihan ang siya ring dahilan kung bakit napapangiti ako sa tuwing nakikita ko ang pangalan niya sa screen.

Kaelith: “Are you still awake?”

Alessandra: “Why?”

Kaelith: “I need to return something to you.”

Napakunot ang noo ko. Wala naman akong naaalalang naiwan sa kaniya. Gayunman, bumangon ako at nagbihis ng simpleng puti at manipis na damit bago bumaba. Nang buksan ko ang p***o, nakita ko siyang may hawak na maliit na kahon.

“What is that?” tanong ko.

“Something I should have returned years ago.”

Binuksan niya ang kahon. Nandoon ang lumang kuwintas na ibinigay niya sa akin noong unang anibersaryo namin. Ang maliit na pendant na hugis buwan ay kumislap sa ilalim ng ilaw.

Akala ko itinapon na niya iyon.

“Why did you keep it?” tanong ko.

“Because I couldn't bring myself to throw away the things that reminded me of you.”

Hindi ko agad kinuha ang kuwintas. May bahagi sa akin na gustong maniwalang mahalaga pa rin ako sa kaniya, pero natatakot akong muling magkamali.

“You don't get to bring back old memories and expect me to forget what happened.”

“I'm not expecting that.” Inilapag niya ang kahon sa mesa sa tabi ng p***o. “I just wanted you to have it.”

Dapat doon na natapos ang pag-uusap namin. Ngunit biglang lumakas ang ulan, at ilang sandali lang ay nawalan ng kuryente sa buong lugar.

Napatingin ako sa madilim na sala. “Perfect timing.”

May narinig akong mahinang tawa mula kay Kaelith. “Still dramatic when things don't go your way.”

“At least I'm entertaining.”

“I never said you weren't.”

Kumuha ako ng kandila at inilagay sa mesa. Sa mahinang liwanag nito, mas naging kapansin-pansin ang mukha niya. Hindi na siya ang lalaking nakilala ko noong bata pa kami. Mas matatag na ang tindig niya, mas tahimik ang mga mata, at may pagod sa ekspresyong hindi ko dati nakikita.

“Do you want to wait until the rain slows down?” tanong ko.

“If you're comfortable with that.”

“It's just rain, Kaelith. You don't have to make everything sound like a proposal.”

“I'm trying to learn how to ask instead of assume.”

Natahimik ako. Hindi ko inaasahang maririnig iyon mula sa kaniya.

Umupo kami sa sala habang patuloy ang ulan. Nagkuwentuhan kami tungkol sa mga simpleng bagay—trabaho,at mga pagbabagong nangyari sa apat na taong hindi kami nag-usap. Iwasan man namin ang nakaraan, naroon pa rin iyon sa bawat katahimikan.

“Did you ever miss me?” tanong niya.

Tumingin ako sa kaniya. “You already know the answer.”

“I want to hear it from you.”

Huminga ako nang malalim. “Yes. I missed you. But missing you didn't make what you did any less painful.”

He lowered his gaze. “I know.”

“Sometimes, I hated myself for missing you.”

“Don't do that.” Mahina ngunit mariin ang boses niya. “You loved me. There's nothing shameful about that. The shame belongs to the person who failed to protect that love.”

Hindi ko napigilang mapatingin sa kaniya. Hindi niya sinubukang ipagtanggol ang sarili. Hindi niya ako sinisi sa pag-alis ko. Tinanggap lamang niya ang sakit na idinulot niya.

Marahil iyon ang dahilan kung bakit ako lumapit.

“Kaelith, do you still want me?”

Hindi siya agad sumagot. Tiningnan niya ako na para bang gusto niyang tiyaking naiintindihan ko ang magiging sagot niya.

“Yes. But I don't want you to think that desire is all I have left for you.”

“Then prove it.”

“How?”

“Stop treating me like someone you can win back with apologies.”

Tumayo ako at lumapit sa kaniya. Hindi ko itinago ang intensiyon ko. Gusto kong makita kung kaya pa rin niya akong hangarin kahit hindi ko ipinapangakong magiging madali ang lahat.

Hinawakan ko ang kuwelyo ng kaniyang polo at inayos iyon, bagaman maayos naman na ito. Napansin kong bumaba ang tingin niya sa kamay ko bago muling nagtagpo ang mga mata namin.

“You're playing a dangerous game,” bulong niya.

“I thought you liked dangerous women.”

“I liked you before you learned how to hurt me.”

“Maybe you should have thought about that before you hurt me first.”

Hindi siya umiwas sa tingin ko. Sa halip, marahan niyang hinawakan ang kamay kong nasa dibdib niya.

“Tell me what you want, Alessandra.”

Gusto kong sabihin na gusto kong magdusa siya. Gusto kong maranasan niyang mawalan ng taong mahal niya. Ngunit nang marinig ko ang mahinang tibok ng puso niya sa ilalim ng palad ko, ibang mga salita ang lumabas sa bibig ko.

“I want you to stop looking at me like you're afraid I'll disappear.”

“I'm afraid because I know I could lose you again.”

Bago pa ako makapag-isip, ako ang lumapit at hinalikan siya. Hindi iyon ang maingat na halik ng dalawang taong nag-aalangan. Iyon ay halik ng babaeng gustong patunayang kontrolado niya ang sitwasyon, kahit alam niyang unti-unti nang nawawala ang kontrol niya.

Hinawakan niya ang baywang ko at marahang gumanti sa halik. Nang humiwalay ako, nanatili ang mga kamay niya sa akin, ngunit hindi niya ako hinila pabalik.

“Are you sure this is what you want?” tanong niya.

Tumingin ako sa kaniya. “I wouldn't have kissed you if I didn't.”

“I'm not asking because I don't want you. I'm asking because I don't want you to regret this tomorrow.”

Sa halip na sagutin siya, hinawakan ko ang mukha niya at hinalikan siyang muli. Sa pagkakataong iyon, wala akong gustong patunayan. Gusto ko lamang maramdaman ang pagiging malapit sa lalaking matagal kong ipinagkait sa sarili ko.

Tahimik kaming nagkatitigan, at sa pagitan namin ay naroon ang mga damdaming hindi na kayang itago sa mga mapanuksong ngiti.

“Stay with me tonight,” bulong ko.

Matagal niya akong tiningnan. “Alessandra, I need you to be certain. I don't want this to become another reason for you to hate me.”

“I know what I'm asking.”

“Then I won't pretend this means we're healed. We still have things to work through.”

Tumango ako. Hindi ko siya hiniling na manatili dahil gusto kong magkaroon ng kapangyarihan sa kaniya. Hiniling ko iyon dahil ayaw kong matapos ang gabing iyon na mag-isa ako sa mga tanong na matagal ko nang kinikimkim.

Inakay niya ako papunta sa kuwarto, ngunit huminto kami sa may pintuan. Hinawakan niya ang kamay ko at hinalikan ang aking noo, isang simpleng kilos na mas nagpagulo sa akin kaysa sa lahat ng mapangahas na halik namin.

“There's still time to change your mind,” sabi niya.

“I know.”

Nang pumasok kami sa kuwarto, isinara ko ang p***o. Iniwan namin sa labas ang mga lumang pagtatalo, ang mga mapanuksong salita, at ang planong paghihiganti na matagal kong pinanghawakan. Sa gabing iyon, pinili naming maging tapat sa nararamdaman namin, kahit hindi pa namin alam kung ano ang magiging kapalit nito.

Sa ilalim ng mahinang liwanag, niyakap niya ako at marahang hinalikan mula noo pababa sa mga labi ko patungo sa aking leeg, pababa sa dibdib,naramdaman ko ang init ng mga labi nya. At ang mga kamay niya na nag lalakbay sa buo kong katawan,ramdam ko sa bawat haplos nya ang panananik,Naging pribado ang mga sumunod na sandali, puno ng lambing at pangungulilang matagal naming itinago. Nang tuluyan kaming humiga, nanatili akong malapit sa kaniya, nakikinig sa tibok ng pusong minsan ko nang minahal at hindi ko pala tuluyang nakalimutan.

Kinabukasan, nagising ako bago sumikat ang araw. Nakatulog si Kaelith sa tabi ko, at sa payapang ekspresyon niya ay wala akong nakitang bakas ng lalaking gusto kong parusahan.

Dahan-dahan akong bumangon at kinuha ang cellphone ko. May mensahe mula kay Mireya.

Mireya: “Please tell me you didn't let your feelings ruin your plan.”

Matagal kong tinitigan ang screen. Gusto kong sumagot ng hindi. Gusto kong sabihin sa kaniya na alam ko pa rin ang ginagawa ko at walang nagbago.

Ngunit nang lingunin ko si Kaelith, nakita kong nagising na siya.

“Good morning,” sabi niya, paos pa ang boses.

“Good morning.”

Ngumiti siya, at sa simpleng ngiting iyon ay naramdaman kong muling bumalik ang isang bahagi ng puso kong matagal kong ipinaglaban.

“Regrets?” tanong niya.

Dapat sinabi kong oo. Dapat pinagsisihan ko ang lahat para mas madaling ituloy ang paghihiganti.

Sa halip, tumingin ako sa kaniya at nagsinungaling.

“None.”

Ngunit sa loob ko, alam kong may nagbago na.

Hindi ko na lamang kailangang pigilan si Kaelith na mahulog sa akin.

Kailangan ko ring pigilan ang sarili kong mahulog muli sa kaniya.