The Jealous Game

CHAPTER 4

Dapat ay nasiyahan ako nang makita kong nagseselos si Kaelith Draven. Iyon naman ang plano ko mula pa sa simula—akitin siyang muli, hayaang mahulog siya sa akin, at pagkatapos ay iwan siya bago pa niya mapagtantong ako naman ang may hawak ng kapangyarihan. Pero bakit habang nakikita ko ang pamilyar niyang mga mata, mas lalo kong nararamdamang ako ang unti-unting natatalo?

“Are you sure about this?” tanong ni Mireya habang inaayos ko ang itim kong damit sa harap ng salamin.

“About what?”

“About using another man to make Kaelith jealous. Adrian seems genuinely interested in you.”

“Then he should be careful with his feelings.”

Napailing siya. “Alam mong hindi ka ganoon kalamig.”

Hindi ako sumagot. Kung may isang bagay na natutuhan ko sa nakaraan, iyon ay ang huwag ipakita kay Kaelith kung gaano pa rin niya ako kayang saktan.

Alas-siyete nang dumating si Adrian upang sunduin ako. May dala siyang puting rosas at isang ngiting nakapagpagaan sa mabigat kong pakiramdam.

“For you,” sabi niya. “I thought these would match your dress.”

Tinanggap ko ang mga bulaklak. “That's thoughtful of you.”

“I'm trying to impress you.”

“Is it working?”

“Should I take that as a yes?”

Tumawa ako at hinayaan siyang alalayan ako papunta sa kotse. Ngunit bago ako tuluyang sumakay, napansin ko ang itim na sasakyang nakaparada sa kabilang bahagi ng kalsada.

Kaelith.

Nakatayo siya sa tabi ng kotse, nakapamulsa, at nakatingin sa amin. Nang mapansin niyang nakatingin ako sa kaniya, hindi siya umiwas. Sa halip, bahagyang tumaas ang isang kilay niya, na para bang hinihintay niyang ako mismo ang lumapit.

Hindi ko ginawa iyon.

Sa buong hapunan, sinikap kong maging masaya kasama si Adrian. Nakinig ako sa mga kuwento niya tungkol sa trabaho, natawa sa mga biro niya, at tinanggap ang komplimentong ibinigay niya sa akin. Hindi naman mahirap makasama si Adrian. Mabait siya, matalino, at marunong magpakita ng interes nang hindi mapilit.

Pero tuwing mapapatingin ako sa salamin ng restaurant, nakikita ko ang repleksiyon ni Kaelith sa labas.

Hindi pa rin siya umaalis.

“Someone is watching you,” sabi ni Adrian.

“I know.”

“Someone you want to make jealous?”

Napahinto ako sa pag-inom ng tubig. “Am I that obvious?”

“Only to someone who's paying attention.”

May bahid ng lungkot sa ngiti niya. Doon ko naisip na baka hindi patas ang ginagawa ko sa kaniya.

“Adrian, I hope you understand that I don't want to mislead you.”

“I understand,” sagot niya. “You don't owe me feelings just because I'm treating you well. But I hope you'll eventually choose someone because you want him, not because you want to hurt someone else.”

Hindi ko alam kung ano ang isasagot ko. Masyado siyang mabait para gamitin ko bilang bahagi ng paghihiganti ko.

Nang matapos ang hapunan, nagpasalamat ako sa kaniya at nagpaalam. Ngunit bago ako makalayo, nakita ko si Kaelith na naghihintay sa tabi ng sasakyan niya.

“Enjoyed your date?” tanong niya.

“Very much.”

“I'm glad.”

“Then why do you look like you want to break something?”

“Maybe because I didn't enjoy watching another man make you laugh.”

Napangiti ako. “Jealousy doesn't look good on you.”

“Neither does pretending you don't know exactly what you're doing.”

Lumapit siya nang isang hakbang, ngunit hindi niya ako hinawakan.

“Let me take you home,” sabi niya.

“Why?”

“Because I want more time with you.”

“That's not a good enough reason.”

“It's the only honest one I have.”

Dapat tumanggi ako. Pero pumayag ako.

Sa buong biyahe, halos walang nagsalita. Nang makarating kami sa bahay ko, inabot ko ang seat belt at saka humarap sa kaniya.

“Thank you for the ride.”

“Is that all I get?”

“Would you like a tip?”

“Alessandra.”

Nawala ang mapaglarong ngiti ko nang marinig ang paraan ng pagbigkas niya sa pangalan ko. Apat na taon na ang lumipas, pero ganoon pa rin ang epekto ng boses niya sa akin.

“What do you want from me, Kaelith?”

“Another chance.”

“Just like that?”

“No. I know I don't deserve it.”

Bumaba ako ng kotse, pero bago ko maisara ang p***o, tinawag niya ako.

“Can I ask you something?”

“What?”

“Did you enjoy being with Adrian?”

Tinitigan ko siya. “Why does it matter?”

“Because I want to know if there's still a chance for me.”

Dapat nagsinungaling ako. Dapat sinabi kong masaya ako kay Adrian at wala na siyang lugar sa buhay ko.

Sa halip, ngumiti ako nang mapanukso. “Maybe there is. Maybe there isn't.”

Pagdating ko sa p***o ng bahay, napansin kong nakalimutan ko ang cellphone ko sa sasakyan niya. Bago pa ako makabalik, kumatok siya at iniabot iyon.

“Thank you,” sabi ko.

“You're welcome.”

Saglit kaming nagkatitigan. Nasa pagitan namin ang mga salitang hindi namin masabi at ang mga taong nasaktan dahil sa mga desisyong ginawa namin noon.

“Kaelith,” bulong ko. “Do you still want to kiss me?”

Hindi siya agad sumagot. Tumingin muna siya sa mga mata ko, na para bang tinitiyak niyang hindi ako napipilitan.

“Yes,” sabi niya. “But only if you want me to.”

Ako ang unang lumapit. Hinawakan ko ang kaniyang kamay at marahang inilagay iyon sa baywang ko, pagkatapos ay tumingala upang salubungin ang kaniyang mga mata.

“Then kiss me.”

Dahan-dahan siyang yumuko. Nagsimula ang halik sa maingat na pagdampi ng aming mga labi, halos parang pareho kaming natatakot na baka mawala ang sandaling iyon kapag naging padalos-dalos kami. Ngunit nang kumapit ako sa kaniyang balikat, naging mas malalim ang halik, puno ng pangungulila at mga damdaming apat na taon naming sinubukang ibaon.

Nang humiwalay kami, kapwa kami tahimik.

“Tell me to stop if you want me to,” bulong niya.

Sa halip na sumagot, hinawakan ko ang kaniyang kamay at hinalikan siyang muli. Narinig ko ang mahinang buntong-hininga niya nang yumakap siya sa akin. Marahan niyang hinaplos ang aking likod, habang nanatili ang kamay ko sa kaniyang balikat.

Sa sandaling iyon, nakalimutan ko ang dahilan kung bakit ko siya muling nilapitan. Nakalimutan ko ang mga pangakong binali niya at ang gabing umalis akong wasak ang puso.

Nang mapansin niyang bigla akong tumahimik, humiwalay siya nang kaunti.

“What's wrong?”

“Nothing.”

“Alessandra, look at me.”

Tumingin ako sa kaniya. May lambing sa mga mata niya, ngunit may takot din—takot na baka mawala akong muli.

“I'm not asking you to forgive me tonight,” sabi niya. “I just want you to know that what I feel for you is real.”

Masakit marinig ang mga salitang matagal ko nang gustong marinig.

Dahil kung totoo ang sinasabi niya, mas magiging mahirap ang paghihiganti ko.

“It's getting late,” sabi ko.

Tumango siya, kahit halatang ayaw pa niyang umalis. Bago siya tuluyang lumakad papunta sa kotse, hinawakan niya ang kamay ko at marahang pinisil iyon.

“Good night, Alessandra.”

“Good night.”

Pinanood ko siyang umalis bago ako pumasok sa bahay. Isinandal ko ang likod ko sa p***o at hinawakan ang mga labi kong kanina lamang ay hinalikan niya.

Hindi iyon dapat mangyari. Ang bawat halik ay bahagi lamang ng larong ako ang nagsimula. Hindi ko dapat hayaang maapektuhan ako ng kaniyang mga salita o ng paraan ng pagyakap niya sa akin.

Ngunit nang mag-vibrate ang cellphone ko, mabilis ko itong kinuha.

Kaelith: “Thank you for tonight. I know I haven't earned your trust, but I hope one day you'll let me earn it.”

Matagal kong tinitigan ang mensahe bago ako nag-type ng sagot.

Alessandra: “Don't get too comfortable, Kaelith. One kiss doesn't mean you've won.”

Kaagad siyang sumagot.

Kaelith: “I know. But at least you kissed me because you wanted to.”

Napapikit ako.

Iyon ang problema. Sa simula, gusto ko lamang siyang paibigin upang maranasan niya ang sakit na iniwan niya sa akin. Pero nang halikan ko siya, hindi ko na alam kung paghihiganti pa ba ang nararamdaman ko o ang pagmamahal na hindi ko kailanman tuluyang nakalimutan.

At kung magpapatuloy ako sa larong ito, baka ako mismo ang unang masaktan.

Dahil ang lalaking gusto kong turuang masaktan ay siya pa ring lalaking kaya akong paluhurin sa isang halik.