LOGINIto ay isang perpektong plano. Hanggang sa ang pekeng narararamdaman niya ay nagsisimula ng maging totoo... The last thing on Tyler's mind is romance. Sa pagitan ng pagiging isang solong ama at pamamahala sa kanyang matagumpay na karera sa pagsusulat, mayroon siyang higit sa sapat sa kanyang plano. Ngunit nang magpasya ang kanyang ex na labanan siya para sa kustodiya ng kanilang anak, alam niyang kailangan niyang ipakita sa hukom na siya ay isang solidong tao sa pamilya. Ang kakailanganin niya ay isang pekeng kasintahan, Ngunit hindi niya alam kung saan siya makakahanap ng isang babaeng handang magpanggap bilang kanyang asawa sa lalong madaling panahon. Ang pagkumbinsi sa kanya na tumulong ay hindi isang problema. Hindi na niya pinapansin kung paano niya papakinggang ang napakabilis na tibok ng puso niya para rito. Ngayon ito na ay isang problema. Ang gusto lang ni Ellie Diaz ay isang trabaho sa pagtuturo sa prestihiyosong paaralan ng Lincoln Academy, ngunit ang pagkuha sa kanila na isaalang-alang ang kanyang aplikasyon ay isang hamon. Ang magtrabaho dito bilang isang guro ay matagal niya ng minimithi. Pagkatapos ay nalaman niyang may mga koneksyon si Tyler doon—at handa siyang gamitin ang mga ito kapalit ng isang maliit na maliit na pabor. Ang kailangan lang niyang gawin ay mula sa pagiging yaya ng kanyang anak hanggang sa pekeng kasintahan ni Tyler ...at kahit papaano ay magpanggap na hindi siya naaakit sa kanya. Kung magiging maayos ang lahat, mapapatunayan ni Tyler sa hukom na magdedesisyon sa kaso ng kustodiya ng kanyang anak na siya ay isang solidong tao sa isang pamilya, at makukuha naman ni Ellie ang kaniyang tiket sa pangarap niyang trabaho. Ano ang posibleng maging mali? Ano ang gagawin mo kapag ang linya sa pagitan ng reyalidad at pantasya ay lumabo?
View More◆◆◆◆◆
ルーベンス家の玄関前に、一台の馬車が滑らかに停まった。御者が手綱を引くと、木製の扉が開き、中から一人の少女が飛び降りる。
秋の始まりを告げる涼やかな風が彼女の金色の髪をそっと揺らし、木漏れ日が庭の石畳に淡い模様を描いていた。
ヴィオレットの娘、リリアーナである。
彼女は小さな靴で石畳を軽快に駆け抜け、玄関に立つ伯父アルフォンスの元へとまっすぐに走っていく。庭の端では、色づき始めた葉がちらほらと舞い、風に揺れるコスモスが秋の訪れを静かに告げていた。
「伯父様~!」
リリアーナの澄んだ声が庭に響く。アルフォンスはその声に振り向き、柔らかな笑みを浮かべた。
「リリアーナ、よく来たね」
その言葉に応えるように、リリアーナは両手を大きく広げて叫んだ。
「抱っこ! 抱っこ!」
アルフォンスは声を上げて笑い、軽やかに彼女を抱き上げる。その足元で、小さな枯葉が一枚、風に乗ってひらりと舞い上がった。
「もちろんだよ、リリアーナ姫」
「ふふっ、姫じゃないもん」
リリアーナは照れくさそうに笑いながら、伯父の首に小さな手を回した。その仕草はあまりにも自然で、子どもの純粋さと愛らしさに満ちていた。
「随分と大きくなったな。もっと頻繁に来てもらわないと、成長を見逃してしまいそうだ」
後ろから馬車を降りてきたヴィオレットは、二人のやり取りを見守りながら苦笑した。
「兄上、二週間前にも来たばかりですよ?」
アルフォンスは肩をすくめ、茶目っ気たっぷりに返す。
「それでも足りないさ。遠くないのだから、一週間ごとでも、いや、三日ごとにでも来てほしいくらいだ」
その冗談にヴィオレットは小さく笑ったが、リリアーナは真剣な顔で声を張り上げた。
「伯父様! 母上とばっかり話さないで。リリアーナの話を聞いて!」
「もちろん、ちゃんと聞いているよ。どうしたのかな?」
「リリアーナね、字をいっぱい書けるようになったよ!」
その無邪気な報告に、アルフォンスの目が優しく細められた。
「それは素晴らしいね。今度、私に手紙を書いてくれないかい?」
リリアーナは嬉しそうに頷く。
「いいよ! いっぱい書くね!」
それを見ていたヴィオレットが、娘の顔を覗き込みながら微笑む。
「私には手紙を書いてくれないの、リリアーナ?」
リリアーナは一瞬きょとんとしたが、すぐににっこり笑って答えた。
「母上にも書いてあげる!」
「それは楽しみね」
ヴィオレットは微笑みながら言い、屋敷の中へと足を向けた。
――
屋敷の玄関ホールでは、執事のクリスが深々と頭を下げて迎えた。
「おかえりなさいませ、お嬢様」
「ただいま、クリス」
ヴィオレットはわずかに表情を緩める。その微笑みは一瞬だけ続いたが、ホールの大理石に反射する柔らかな光が、彼女の影を淡く浮かび上がらせた。
――かつて夢見た夫婦の幸福。
その理想と現実との落差が、今も胸の奥に澱のように残っている。
アシュフォード家に嫁ぎ、信じた相手に裏切られた記憶は、過去になったはずなのに、ふとした拍子に疼き出す。
「はぁ…」
知らず、ため息が漏れた。
そのとき、小さな手がヴィオレットの頬に触れた。
「母上、つかれてる?」
「少しだけね。馬車の揺れがちょっと堪えたのかもしれないわ」
ヴィオレットは娘の頬にそっと触れ、柔らかな笑みを浮かべた。
「部屋で休んできてもいいかしら、リリアーナ?」
「いいよ~。リリアーナは伯父様にお手紙書くの! あとね、おやつも食べたい!」
アルフォンスはくすりと笑いながら応じる。
「リリアーナのために料理人が腕を振るっているよ。厨房に行ってみるか?」
「行く!」
リリアーナの声が弾む。アルフォンスは彼女を再び抱き上げ、そのまま厨房へと向かった。ヴィオレットはゆっくりと階段を上がりながら、背後から聞こえてくる二人の笑い声に耳を傾けた。
――この子がいるから、私は歩いていける。
そう思いながらも、胸の奥に沈む影は、まだ完全には消えてはいなかった。
窓の外では、色づき始めた葉が風に揺れ、陽光を受けて柔らかな輝きを放っていた。
その美しい光景に一瞬、心が和らぐ。
けれど――その光の下でも、過去の痛みはなお、彼女の心に影を落としていた。
◆◆◆◆◆
She blinked at him saka nagkibit-balikat. "Fine, kung wala ka talagang magandang gawin, kung gayon ang bag na iyon ay isang magandang lugar para magsimula ka." Ngumisi siya at kinuha iyon. Naglakad siya papunta sa bookshelf at sinimulang ayusin ang mga libro niya. Binuksan ni Ellie ang kanyang bag at isinabit ang kanyang mga damit sa closet sa tabi ng kanyang kama. Halos kasing laki ito ng kusina ni Ellie. Ito ay magiging isang perpektong taguan kung siya ay nagpasya na makipaglaro muli ng taguan kay Austin. Isang gulat na buntong-hininga ang pinakawalan ni Tyler. "Anong nangyari?" Mabilis na lumapit sa kanya si Ellie. Sana, wala sa mga picture frame na inilagay niya sa ilalim ng mga libro ang nasira. Dapat ay inimpake niya ang mga iyon sa kanyang mga damit. Ngunit si Tyler ay may hawak na libro sa kanyang kamay, ang kanyang mga kilay ay naka-arko. “Ang Ginintuang Puso. Nagbabasa ka ba ng mga libro ko?" Nanuyo ang lalamunan ni Ellie. Ano ang tamang sagot dito? “Uh
Mayroon na siyang unang Mecha Megas Robot figure, at ikinuyom niya ito sa kanyang maliliit na palad upang ipakita ito kay Natalie. At ano ang ginawa ng kaawa-awang piraso ng babaeng iyon? Itinapon si Austin, na parang isang mabigat na panghihimasok, na parang isang lamok na gustong mawala. Gusto lang niyang makipag-usap kay Tyler ng pera. Isang mahinang ungol ang kumawala sa lalamunan ni Tyler at tumigas ang kanyang mga daliri sa tela ng sofa. Walang pagkakataon na ibabalik niya si Natalie sa buhay ni Austin. Hindi ngayon, hindi kailanman. Isang magalang na maliit na ubo ang tumunog sa likuran niya, at umikot si Tyler. Nakatayo roon si Ellie habang nakapulupot ang mga kamay sa likod niya. Ang kulay peach ng kanyang mga pisngi ay nakaturo sa katotohanan na siya ay dapat na nakatayo doon para sa ilang minuto na ngayon, sinusubukang mapansin. "I'm sorry, Tyler, sa pagkagambala. Dinala ko na ang mga gamit ko. Gusto mo bang ipakita sa akin ang kwarto ko? Si Ate Melda kasi ay
Iniunat ni Tyler ang kanyang mga paa at tumingin sa kanyang publisher. Ngumunguya si Peter sa kanyang panulat habang binabasa niya ang dokumento. Nakakunot ang kanyang noo sa matinding linya. Nang iangat niya ang kanyang tingin, ang ekspresyon sa mukha niyang parang hamster ay hindi nangangako ng anumang magandang bagay. Kumulo ang tiyan ni Tyler. Crap, ayaw din ni Peter. Bumuntong hininga siya at sumandal. “Medyo magulo pa rin. Hindi lang ako makakuha ng tamang mood sa pagsusulat sa mga araw na ito." Ibinaba ni Peter ang kanyang panulat at ang mga kumot, saka tumahimik. "Oo, nakikita ko iyon." Patuyo ang tono ng boses niya. Hindi maiwasan ni Tyler na mapansin ang isang pahiwatig ng pagkabigo. Bumagsak ang puso niya hanggang tuhod. Ang huling bagay na gusto niyang gawin ay linlangin si Peter. May malaking sugal na ginawa si Peter para sa kanya apat na taon na ang nakalilipas. Ito ay naging isang napakatalino na hakbang para sa kanya, ngunit gayon pa man, ang paglukso
Dahan-dahan siyang tumango. "Oo, kaya kong gawin iyon." Lumiwanag ang mukha ni Ellie, at ipinalakpak niya ang kanyang mga kamay. "Salamat." Kamukha niya si Austin noong binilhan siya ni Tyler ng isang espesyal na edisyon ng Lego toy. Ang ngisi sa kanyang mukha ay nagpainit sa puso ni Tyler. Oo, kung gagawin ni Ellie ang trabaho para sa kanya, tutulungan niya itong makapasok sa Lincoln Academy. Sumagi sa isip niya ang ideya na kung doon siya magtatrabaho, makikita siya nito kahit matapos na ang kanilang kontrata. Isang walang katotohanan na pag-iisip. Hindi mahalaga kung saan magtatrabaho si Ellie sa hinaharap. Magpapanggap lang siya na gusto niya ito, hindi niya ito magugustuhan ng totoo. Nagkibit-balikat siya. “Huwag mo pa akong pasalamatan. Una, kailangan nating pumunta at makilala ang aking anak, si Austin. Siya ang may huling sasabihin tungkol dito." Hindi maalis ang ngiti ni Ellie. Pinunasan niya ang kanyang mga kamay at saka sinenyasan ang pinto. "Pwede mo ba











