KABANATA 4

SAMARA POV

Napatigil ang buong mundo ko habang nakatayo ako sa pagitan ni Cassian at ng anak ko. Ang amoy ng mint at cedarwood na pilit kong kinalimutan sa loob ng limang taon ay biglang sumakop sa espasyo ko. Ramdam ko ang mariing titig ni Cassian sa likod ko, pero nanatili ang paningin ko kay Altair.

"Altair," medyo may kalakasan at seryosong tawag ko sa anak ko. "I told you to wait for me, right? Bakit ka umalis doon?"

Tumingala sa akin si Altair, hawak pa rin ang kanyang maliit na gadget bag. Imbes na matakot dahil seryoso ako, ngumiti pa ang gago kong anak—isang ngiti na carbon copy ng lalaking nasa likuran ko ngayon.

"Sorry, Mommy. Navigated to the wrong coordinate. I got lost," nakataas-kamay pang sabi ng bata na parang wala lang. Pero bago ko pa siya mahila paalis, narinig ko ang marahang pagtayo ni Cassian mula sa pagkakaluhod niya sa sahig.

"Aria?" Isang mababa, paos, at tila hindi makapaniwalang boses ang tumawag sa pangalan ko. Hindi 'Samara' ang tinawag niya kundi ang designer name ko, ibig sabihin ay nakita niya ako sa event program o narinig sa mga investors.

Dahan-dahan akong humarap sa kanya. Ipinatong ko ang dalawa kong kamay sa mga balikat ni Altair para itago ito sa likod ko. Pilit kong pinatatag ang mukha ko. I wore my cold, professional mask—ang mukha na binuo ko sa Paris para hindi na muling tapakan ng kahit sino.

"Mr. Valdez," malamig kong bati sa kanya, seryosong nakatitig sa mga mata niya.

Gulat. 'Yun ang unang emosyon na nakita ko sa mukha ni Cassian. Ang aroganteng neurosurgeon at CEO na laging kontrolado ang lahat ay mukhang nakakita ng multo. Lumiyab ang mga mata niya habang pinapasadahan ang mukha ko, pababa sa suot kong emerald green gown, hanggang sa bumalik ito sa mga mata ko. Ang panga niya ay nakakuyom, at mabilis ang pag-naas ng dibdib niya.

"Samara..." bulong niya. Sa pagkakataong ito, ang tunay ko nang pangalan ang binigkas niya. Ang boses niya ay may panginginig na hindi ko kailanman narinig noong kasal pa kami. "Buhay ka. You're... you're really here."

"I am Aria, Mr. Valdez. Lead designer of Maison de l'Est. At kung naghahanap ka ng asawa mo, limang taon na ang nakalipas mula nang pirmahan ko ang divorce papers na iniwan ko sa kama mo," diretso kong sagot nang walang kakurap-kurap. Nagulat ako sa sarili ko kung gaano katatag ang boses ko. Ang sakit noon ay naging galit at proteksyon para sa anak ko.

"I didn't sign it," mabilis na putol niya, humakbang siya nang isang beses palapit sa akin pero awtomatiko akong umatras habang hila si Altair. Kitang-kita ko ang sakit sa mga mata niya nang mapansin ang pag-ilag ko. "Hindi ko pinirmahan ang divorce, Samara. Limang taon kitang hinanap. Akala ko kung ano nang nangyari sa'yo. Bakit ka umalis nang walang pasabi? Bakit bigla ka na lang naglaho?"

Gusto kong matawa sa kaprehasang naririnig ko. Hinanap niya ako? Pagkatapos niyang sabihin kay Evelyn na kasangkapan lang ako ng pamilya niya? Napakagaling niyang aktor. Pero hindi na ako ang tangang Samara na maiiyak sa mga pa-biktima niyang linya.

Bago ko pa siya masagot, biglang sumingit ang maliit na boses sa likod ko. Sumungaw si Altair sa gilid ng hita ko at tumingin kay Cassian gamit ang kanyang bilugang mga mata.

"Mommy, is he my daddy?" direktang tanong ni Altair.

Parang binagsakan ng langit at lupa ang lobby ng hotel sa tanong ng anak ko. Nanlaki ang mga mata ko. Binalingan ko si Altair, pero bago ko siya mapigilan, nagpatuloy pa ang bibong bata.

"Mister, you look like me. Sabi ni Mommy, my daddy is a very smart man with sharp eyes, just like yours. Are you my lost daddy?" wika ni Altair habang nakaturo pa ang maliit na daliri kay Cassian.

Tumingin si Cassian kay Altair. Sa pagkakataong ito, mas masusi niyang tinitigan ang mukha ng bata. Mula sa hugis ng panga, sa makakapal na pilikmata, hanggang sa aura nitong tila maliit na bersyon niya. Nakita ko ang unt-unting pagtatanto sa mga mata ni Cassian. Ang calculator sa utak ng isang magaling na doktor ay mabilis na nag-compute ng timeline. Limang taon akong nawala. Ang bata sa harap niya ay mukhang apat o limang taong gulang na.

"Samara..." Napatingin muli si Cassian sa akin, ang kanyang mga mata ay puno ng emosyon—halo ng gulat, pag-asa, at matinding galit. "Anak ko ba siya? Buntis ka noong umalis ka?"

"Hindi," mabilis at mariin kong sagot, hinila ko na si Altair patungo sa gilid ko. "He is my son. Mine alone, Mr. Valdez."

"Huwag mo akong ituring na parang tanga, Samara! He looks exactly like me!" Lumakas ang boses ni Cassian, dahilan para mapatingin ang ilang dumaraang hotel staff sa amin. Akmang hahawakan niya ang braso ko pero mabilis ko siyang tinabig gamit ang clutch bag ko.

"Sabi ko huwag mo kaming hahawakan!" bulyaw ko sa kanya sa pabulong na paraan. Lumapit ako sa kanya para harapin siya nang malapitan, sapat lang para kami lang ang makarinig. "Wala kang anak sa akin, Cassian. Ang anak ko ay may ibang ama. At hinding-hindi ikaw 'yon. Kaya pakiusap, lumayo ka sa amin kung ayaw mong ipatawag ko ang security ng hotel na ito at sirain ko ang reputasyon ng Valdez Medical Group."

Napatitig sa akin si Cassian, halatang nabigla sa bagsik ng pananalita ko. Ang dating Samara ay hinding-hindi magtataas ng boses sa kanya, pero ngayon, handa akong pumatay para lang ilayo siya sa anak ko.

"Altair, let's go," sabi ko sa anak ko, binuhat ko na siya kahit mabigat at kahit naka-gown ako.

Mabilis akong naglakad palayo patungo sa exit ng lobby, hindi pinapansin ang mga tawag ni Cassian sa likod ko. Ramdam ko ang mabibigat niyang hakbang na sumusunod sa amin, pero bago pa niya kami maabutan sa main p***o ng hotel, hinarang na siya ng aking mga bodyguard na kanina ko pa tinext noong nakita ko silang nag-uusap.

"Sir, bawal po kayong lumapit kay Miss Aria," harang ng dalawang malalaking lalaki kay Cassian.

Lumingon ako sa huling pagkakataon bago sumakay sa naghihintay na black SUV sa labas. Nakita ko si Cassian na pinipigilan ng mga bodyguard ko, habang ang mga mata niya ay nakatutok pa rin sa amin ng anak ko—puno ng pagsisisi, galit, at determinasyon. Pumasok ako sa loob ng sasakyan at marahas na isinarado ang p***o, habang si Altair ay tahimik na nakatingin sa akin mula sa kanyang upuan.