KABANATA 3

SAMARA POV

Limang taon. Mahabang panahon para sa iba, pero para sa akin, mabilis na lumipas ang mga taon dahil abala ako sa pagbuo ng bagong buhay. Ang mahina, emosyonal, at sunod-sunurang si Samara Hidalgo na iniwan si Cassian Valdez sa Maynila ay matagal nang patay.

Ngayon, kilala na ako sa mundo ng fashion at sining bilang 'Aria', ang lead jewelry designer ng isang sikat na French luxury brand. Pilit kong itinago ang tunay kong pagkakakilanlan para sa proteksyon ko, at lalo na para sa anak ko. Nakakatawa kung paano nagbabago ang ikot ng mundo. Ang babaeng itinuring lang na kasangkapan noon, ngayon ay pinag-aagawan na ng mga mayayaman para lang sa isang piraso ng dinesenyo kong alahas.

"Mommy, look! Parang spaceship yung ceiling!"

Napatingin ako sa ibaba at agad na lumambot ang puso ko. Hinigpitan ko ang hawak sa maliit na kamay ng apat na taong gulang kong anak na si Altair. Naka-suot siya ng maliit na navy blue suit na terno sa pormal kong suot para sa grand exhibition ngayong gabi. He had thick eyelashes, a sharp nose, and deep, intelligent eyes. Sa tuwing tinitingnan ko siya, naaalala ko kung sino ang ama niya. Pero kaagad ko ring inaalis ang isip ko doon. Altair is mine. Akin lang siya.

Nasa grand hall kami ng isang luxury hotel sa Bonifacio Global City. Ito ang unang pagkakataon na bumalik ako sa Pilipinas pagkatapos ng limang taon. Kung hindi lang dahil sa mahalagang partnership na ito ng kumpanya ko, hinding-hindi ako tutapak muli sa mundong binalot ko na ng limang taong katahimikan.

"Yes, baby. It's beautiful, right? Pero remember our rule, okay? Don't let go of Mommy's hand. Maraming tao ngayon," paalala ko sa kanya habang inaayos ang buhok niya.

"Opo, Mommy. I will stay beside you like a good cop," seryosong sagot niya sabay saludo na ikinatawa ko. Napakatalino ng anak ko. Sa edad na apat, daig pa niya ang matatanda kung mag-isip at magsalita. He was my biggest blessing, ang tanging magandang bagay na nakuha ko mula sa mapait kong nakaraan.

"Miss Aria! Ready na po ang VIP lounge para sa panayam niyo sa mga investors," tawag sa akin ng coordinator ng event.

Tumango ako at binalingan muli si Altair. "Baby, upo ka muna dito sa bench malapit sa entrance habang kinakausap ni Mommy si Tita, ha? Dito lang ako, tanaw kita."

"Okay, Mommy. I'll just look at my tablet," sagot niya habang bitbit ang kanyang maliit na gadget bag.

Naglakad ako ng ilang hakbang palayo para harapin ang coordinator at pirmahan ang ilang dokumento para sa exhibition ng aming bagong diamond collection. Nakatalikod ako ng ilang minuto, kampanteng nasa likod ko lang si Altair. Pero nang matapos ko ang pinapapirmahan at lumingon ako pabalik sa bench—

Wala na si Altair.

Biglang uminit ang buong katawan ko. Ang hawak kong mamahaling pluma ay nahulog sa sahig. "Altair?" bulong ko. Pinihit ko ang paningin ko sa buong paligid. Ang daming tao, mga nakasuot ng gown at suit, nagtatawanan, nag-iinuman ng wine. Pero walang maliit na batang lalaki na naka-navy blue suit sa paligid.

"Altair! Baby!" Medyo lumakas na ang boses ko. Nagsimula nang manginig ang mga tuhod ko sa takot. Hindi pwedeng mawala ang anak ko. Hindi sa lugar na ito.

Mabilis akong naglakad patungo sa gitna ng event hall, hinahawi ang mga elitistang bisita na nagtatakang tumitingin sa akin. Lumabas ako patungo sa malawak na lobby, kung saan mas kaunti ang tao ngunit mas malaki ang espasyo. Kung saan-saan ako lumingon, lumalabo na ang paningin ko dahil sa namumuong luha ng takot.

Nasaan ka na ba, Altair? Please, Lord, huwag ang anak ko.

Habang nagpapanic ako malapit sa malalaking glass wall ng hotel, may napansin akong maliit na pigura sa dulo ng pasilyo, malapit sa elevator hall ng mga VIP. Nakatayo ang anak ko sa tapat ng isang matangkad na lalaki.

Nakahinga ako ng maluwag at mabilis na humakbang patungo sa kanila. Pero habang papalapit ako, unt-unting bumagal ang mga hakbang ko. Parang umurong ang lahat ng dugo sa katawan ko, at ang hangin sa paligid ko ay tila naglaho.

Ang lalaking kausap ng anak ko ay may malalapad na balikat, nakasuot ng napakamahal na charcoal gray suit, at may tindig na kilalang-kilala ko kahit nakatalikod ito. Ang maayos na gupit ng buhok nito, ang awra nitong nakakapang-init ng ulo sa sobrang arogansya.

Si Cassian.

Kausap ng anak ko ang sarili nitong ama. Nag-uusap silang dalawa habang si Cassian ay dahan-dahang lumuhod para mapantayan ang taas ni Altair. Ang puso ko na limang taon kong pinatigas ay parang gustong sumabog sa tindi ng kabog. Hindi ako pwedeng magkamali. Si Cassian Valdez ang lalaking nasa harap ng anak ko ngayon.

Lumingon ako sa paligid, naghahanap ng mapagtataguan o paraan para makuha si Altair nang hindi ako nakikita ni Cassian. Pero huli na ang lahat. Nang marinig ko ang pamilyar na baritonong boses na iyon na nagtanong kay Altair, alam kong wala na akong matatakbuhan.

Dahan-dahan akong lumapit, pilit na pinapakalma ang nanginginig kong sistema, habang ang dalawa ay seryosong nagtititigan na parang may sariling mundo.

"Excuse me," mariing sabi ko habang humahakbang sa pagitan nilang dalawa upang harangan ang paningin ni Cassian kay Altair.