Chapter 4

Chapter 4

Malamig at walang bahid ng emosyon ang boses ng lalaki.

Napabalik sa kanyang sarili ang babae dahil sa boses ng lalaki, sumakay na siya sa loob ng

sasakyan. Mas pinili niyang umupo sa pinakang dulo malapit sa p***o.

Ang buong sasakyan ay nababalot ng amoy ni Damien, nakadagdag iyon sa mabigat at

nakapangingilabot na presensya nito.

Sa gilid ng kanyang paningin, nakita niyang nakasandal ito nang komportable sa upuan,

bahagyang nakatiklop ang mga binti nito. Makinis ngunit matalim naman ang hugis ng panga ng

lalaki, napaka gwapo ng kanyang side profile. Isang uri ng kagwapuhan na tila may sariling

kapangyarihang manakot at mang-akit ng tao.

“Ganyan ka na talaga ngayon?”

Bahagyang gumalaw ang manipis niyang mga labi. Walang pagbabago sa tono ng kanyang

boses. Tila dumaan ang boses nito sa mismong puso ni Yrish, bahagya siyang nanginig at

yumuko na lamang at hindi sumagot.

Parang hindi nagustuhan ng lalaki ang kanyang naging reaksyon, tiningnan niya ito mula sa

gilid ng kanyang mga mata.

“Dalawang taon ka lang nag ibang bansa, nakalimutan mo na bang bumati ng maayos sa mga

tao?”

Alam ni Yrish kung gaano kasakit magsalita ang lalaki, tanging tuwing hinahalikan lamang siya

nito nagiging matamis ang kanyang mga salita. Hindi rin napigilan ng babae ang kanyang sarili,

sinagot niya na ang lalaki.

“Ano bang pinuputok ng butsi mo? Eh hindi ba sabi mo kanina, hindi mo ako kilala?”

Bahagyang natawa ang lalaki sa kanyang narinig, ngunit walang init ang tawa nito.

“Wow, marunong ka na rin pala magtanim ng sama ng loob. Sayang lang ang pagpapalaki ko

sayo.”

Bahagyang kinuyom ng babae ang kanyang kamay, oo nga pala. Si Damien ang halos

nagpalaki sa kanya, paano naman nila magagawang mag kunwaring hindi sila magkakilala?

Paano nila basta-basta mapuputol ang kanilang ugnayan na matagal nang nakabaon sa

kanilang pagkatao?

Lumingon siya sa lalaki at ngumiti nang matamis.

“Kuya Damien, long time no see.” Dalawang taon na ang lumipas, ngayong lang muling tinitigan ng babae nang harapan ang

mukha ng lalaki.

Nakasuot siya ng itim na suit na walang kurbata. Bahagyang nakabukas ang kuwelyo ng

kanyang puting polo, kaya litaw ang maayos na kurba ng kanyang leeg at ang kaakit-akit na

Adam's apple niya.

Sa ganoong kaswal na pananamit, halatang wala siyang gaanong pakialam sa imbitasyon ni

Joshua ngayong araw. Ni hindi nga niya ito gaanong sineseryoso.

Alam na niya iyon. Napakapihikan at napakahirap pakisamahan ni Damien. Paano pa kaya siya

makukumbinsi ni Joshua?

Kung ganoon, mawawalan na ng pag-asa si Ate Monica.

Hindi siya sinagot ng lalaki, sa halip itinuon nito sa kanya ang matatalim na mata na parang sa

isang agila.

“Kailan ka pa bumalik?” malamig na tanong ng lalaki.

Nagtama ang kanilang mga mata, sa isang iglap nagulo na ang paghinga ni Yrish at muling

hinihila siya sa damdaming pilit niyang nilalayuan.

Mabilis niyang iniwas ang kanyang tingin at hindi na muling tumingin sa lalaki.

Tapat siyang sumagot, “Ngayong hapon lang ako dumating.”

Maayos na umusad ang sasakyan at sumama sa dagsa ng mga sasakyan sa kalsada.

“Saan ka titira?” tanong muli ng lalaki.

“Sa hotel.”

Binanggit ng babae ang pangalan ng hotel, marahil ay likas pa rin siyang nag-aalalang magalit

ang lalaki kaya naman nagdagdag pa siya ng paliwanag.

“Hindi pa kasi ako nakakahanap ng matitirhan.”

Gaya ng inaasahan, bahagyang napakunot ng noo ang lalaki. Lalong lumalim ang boses nito

nang magtanong, “Hindi ka uuwi?”

Hindi matukoy ni Yrish kung aling bahay ba ang tinutukoy nito, ang bahay ng mga Montefalco o

ang sariling bahay ni Damien?

Mula nang sampung taong gulang siya, sa mga Montefalco siya nanirahan. Inalagaan siya ng

mga nito hanggang sa umabot siya sa hustong edad. Sa ngayon, hindi na yata angkop na

bumalik pa rin siya roon. Samantala, mula nang mag eighteen siya, dalawang buong taon siyang nanirahan kasama ni

Damien.

Sa sariling bahay nito nakabaon ang pinaka matatamis niyang alala, ngunit naroon din ang

pagmamahal niyang tinuring niyang kahiya-hiya.

Nandoon ang mga araw at gabing magkasama sila, malapit sa isa’t isa malambing at tila hindi

kayang maghiwalay.

Ngumiti siya nang matamis at pabirong sumagot, “parang hindi naman na ata magandang idea

‘yon.”

Tila wala ng pasensya ang lalaki para magtanong pa, iisa lamang ang naging sagot nito.

“Bahala ka.”

Muling binalot ng katahimikan ang loob ng sasakyan, naging kakaiba ang tensyon sa pagitan

nila.

Habang nagmamaneho, ramdam din ni Sidney ang malamig na atmosphere na bumabalot sa

loob ng kotse. Likas na madaling lamigin si Yrish, noon tuwing sumasakay ito sa kotse ni

Damien palaging pinapaalala ng lalaki kay Sidney na ibaba ang temperature ng aircon.

Hindi pa naman panahon para gumamit ng heater, ngunit naisip ng driver na baka nilalamig na

ang babae. Kaya naman tahimik niyang binuksan ang pampainit ng sasakyan.

Patuloy na umaatras ang tanawin ng gabi sa labas ng bintana. Napakabilis ng takbo ng

sasakyan kaya halos hindi na makilala ang mga nadaraanan nila.

Tumagos sa bintana ang iba't ibang kulay ng mga ilaw sa lungsod at tumama sa likurang upuan,

na tila naghati sa dalawang taong naroon sa magkaibang mundo.