Chapter 5

Chapter 5

Maluwang ang likurang bahagi ng sasakyan, magkalayo ang upi nilang dalawa. Para bang may

malalim na bangin sa pagitan nila na walang sinuman ang kayang tawirin. Tanginin ang mga

ilaw na pumapasok sa bintana ang namamagitan sa kanila.

Gayunman, malinaw na malinaw pa rin sa alaala ni Yrish kung ilang beses niyang nahalikan

ang lalaki sa likuran ng sasakyang ito sa loob ng dalawang taon. Sa madilim na bahagi ng

kotse, bahagyang dumilat ang lalaki. Palihim niyang pinagmasdan ang babae gamit ang

malalim niyang mga mata.

Mula sa maganda nitong side profile, bumaba ang kanyang tingin sa mahaba at kulot nitong

buhok na nakalaylay sa likod. Unti-unting dumulas ang kanyang mga mata pababa.

Simple lamang ang suot nitong spaghetti-strap na damit. Litaw ang maninipis nitong mga braso

at binti, na lalong pinatingkad ng liwanag na tumatagos sa bintana. Makinis at maputi ang

kanyang balat.

Dumako ang tingin ng lalaki sa makitid nitong baywang na halos magkasya sa isang kamay.

Kapag napapasobra ang diin ng pagkakahawak niya rito noon, napapangiwi ang babae sa sakit.

Mula roon, bumaba ang mapang-angkin niyang tingin sa mahahaba at mapuputing binti ng

babae.Maging ang maninipis nitong bukung-bukong ay madaling magkasya sa palad niya.

Pumayat ito at lalo pang gumanda, pero mukhang mas sumama rin ang ugali nito. Bahagyang

umangat ang sulok ng labi ng lalaki, halos hindi mapansin. Ni ayaw nitong makipag-usap sa

kanya ng ilang salita.

...

Nabasag ang nakaaasiwang katahimikan sa loob ng kotse nang manginig ang telepono sa loob

ng bag ng babae. Bahagyang sumulyap ang lalaki sa kanyan tabi, napansin niyang bahagyang

tumagilid ang babae nang ilabas nito ang kanyang telepono. Para bang sinasadya nitong

iwasang makita niya ang ginagawa nito.

Palihim na napangisi ang lalaki sa kanyang isip. Dati, lahat ng bagay ay detailed na pinapaalam

sa kanya ng babaeng iyon. Ngayon, marunong na ito magtago ng mga bagay mula sa kanya.

Tumingin ang babae sa tumatawag sa kanyang cellphone, pinatay niya ang screen ng hindi

man lang sinasagot ang tawag.

Ilang segundo lang ang lumipas, muling tumunog ang telepono.Pinatay niya ulit ang screen. Sa

pagkakataong ito, tuluyan na niyang pinatay ang telepono.

Kakapasok pa lamang niya sa bag ng telepono nang marinig niya ang malamig na boses ng

lalaki. “Hindi mo sasagutin?”

Kalmado ang tono nito at walang bahid ng emosyon.

Lumingon si Yrish at ngumiti ng matamis.

“Ang kulit niya. Sampung beses o higit pa siyang tumatawag sa isang araw. Ayoko nang

sagutin.”

Walang nagbago sa mukha ng lalaki habang kaswal na nagtatanong, “Lalaki?”

Sinuri ng babae ang mukha nitong walang mabasang emosyon bago tumango at umamin.

“Oo matandang lalaki, parang matandang bahay na biglang nasunog sobrang malagkit kung

umasta.”

Hindi na muling nagsalita pa ang lalaki, gayunman malinaw na naramdaman ng babae na tila

lalo pang lumamig sa loob ng kotse.

Ibinalik niya ang tingin niya sa harapan, isang kakaibang saya ang unti-unting umusbong sa

kanyang puso.Makalipas ang ilang sandali, huminto ang itim na mamahaling sasakyan sa harap

ng hotel. Napakapansin-pansin ng plaka nito.

Gayunman, hindi agad bumaba si Sidney upang ilabas ang mga bagahe.

Noon, hindi kailanman nag-iisang tumuloy sa hotel ang babae. At hinding-hindi rin papayag ang

kanyang amo na magpalipas ito ng gabi sa ibang lugar nang mag-isa.

Kaya ngayon, sumulyap siya sa salamin sa harap upang tingnan ang mga taong nasa likurang

upuan, naghihintay sa magiging utos ng lalaki.

Nang huminto ang sasakyan, pansamantalang napigil din ang paghinga ni Yrish sa loob ng

dalawang segundo.

Napakatahimik ng loob ng kotse. Halos maririnig ang pagbagsak ng isang karayom sa sahig.

Nakasandal ang lalaki sa upuan, bahagyang nakapikit. Matalim ang hugis ng kanyang panga, at

wala siyang anumang palatandaang magsasalita.

Makalipas ang ilang segundo, mapait na tumawa sa sarili ang babae.Nakakatawa naman ang

munting pag-asang nananatili sa puso niya.Umaasa pa rin pala siyang pipigilan siya ng lalakisa

pag-alis.

Pero siya si Damien Cross, hindi siya kailanman nagpapanatili ng isang taong gustong umalis.

Kahit dalawang taon na ang nakalipas, nang magwala siya na para bang nababaliw, sumigaw at

nagsabi ng masasakit na salita, ni isang pangungusap na pipigil sa kanya ay hindi niya narinig

mula sa lalaki. “Thank you sa paghatid Kuya, bye.”

“Paalam, Uncle. Salamat.”

Bahagya siyang ngumiti at magalang na nagpasalamat. Lalong naging matamis ang kanyang

ngiti dahil sa mga biloy sa kanyang pisngi.

Hindi man lang dumilat ang lalaki upang tingnan siya. Nanatiling walang pagbabago ang

guwapong mukha nito.

Habang bumababa si Sidney upang kunin ang mga bagahe, kusang binuksan ng babae ang

p***o at bumaba ng sasakyan.

Sinalubong siya ng malamig na hangin sa gabi, na marahang nagpagalaw sa kanyang buhok.

Magalang na iniabot ng driver ang maleta sa kanya bago muling sumakay sa kotse.

Pagkatapos, mabilis na umalis ang itim na mamahaling sasakyan, iniwan sa paningin ni Yrish

ang nakasisilaw nitong mga ilaw sa likuran.

Matagal niyang pinanood ang sasakyang tuluyang mawala sa dagsa ng mga kotse. Pagkatapos

ay malalim siyang napabuntong-hininga, ngunit matagal pa ring hindi kumalma ang tibok ng

kanyang puso.

Inayos niya ang kanyang buhok na nagulo ng hangin at saka naglakad papasok sa hotel.

Muli niyang binuksan ang teleponong pinatay niya kanina. Agad na lumitaw sa screen ang

tawag mula sa taong kanina pa nangungulit sa kanya. Nang makita niya ang pangalang Charles

sa screen, sinagot niya ang tawag.

Hindi pa siya nakakapagsalita ng bumuhos na sa kanya ang galit ng boses ng lalaki sa kabilang

linya.

“Hoy Yrish! Bingi ka ba?! Ilang beses na kitang tinawagan, hindi mo pa rin sinasagot! Pinatay

mo pa talaga ang telepono mo! Lumaki na ba nang husto ang ulo mo?! Wala ka na bang respeto sakin bilang tiyuhin mo?!"