Chapter 3

Chapter 3

Hindi pa nakakalimutan ni Yrish ang gabing iyon, sa Okada sa presidential suite. Walang ibang

tao at tahimik ang buong silid. Tanging ang malamig na halimuyak ng pabango at matamis na

amoy ng wine ang nakapaligid sa kanila.

Dala ng kalasingan, umupo ang babae sa kandungan ni Damien. Sa ilalim ng ilaw kitang-kita

niya kung gaano ka-gwapo ang lalaki. Tinitigan niya ito, sa isang tingin pa lang ay mabilis nang

tumibok ang puso ni Yrish.

Mainit ang kanyang hininga habang dumadampi sa leeg ng lalaki, namumula ang kanyang

mukha dahil sa alak sa sistema ng katawan niya.

“Cross…Damien Cross…”

Nakasandal ang lalaki sa sofa, hinawakan niya ang makitid na baywang ng babae at tumingala

upang pagmasdan ang namumulang mukha nito.

“Lasing ka na ba?”

“Hhmm…lasing na ata ako.” mahina at malambing sisyang tumango, lumitaw naman ang

dalawang dimples niya nang ngumiti siya bago nagsalita,

“Pahingi akong kiss.”

“Kiss? Paano?” tanong ng lalaki, kahit alam na alam naman niya ang ibig sabihin nito.

May mapaglarong ngiti sa kanyang labi, at bahagyang paos ang kanyang boses. Kumikinang na

naman ang mata ng babae, yumuko siya at kinagat ang gilid ng labi ng lalaki na para bang hindi

siyanatuwa sa sagot nito.

Pagkatapos, pinalibot niya ang dalawang braso sa leeg ni Damien at idiniin ang lamabot niyang

labi sa manipis nitong labi.

Mabilis at mainit ang kanyang paghinga, hindi siya marunong humalik ng maayos. Kumikilos

siya ng walang direksyon, halatang wala pa siyang kahit anong karanasan. Ngunit dahil sa

matinding paghanga at pag ibig na kinikimkim niya, patuloy niyang kinakagat at hinahalikan ang

lalaki, na para bang gusto na niya itong angkinin.

Nang magdikit ang kanilang mga labi, mahina siyang bumulong.

“Kiss me back.”

Parang naglalambing, ngunit para na rin siyang nag-aanyaya.Lalong uminit ang kapaligiran.

Puno ng malabong tensyon at kilig ang hangin sa pagitan nila. Ang malambing niyang boses ay tila nang-aakit sa puso ng lalaki. Bahagya nitong itinaas ang

kilay, at naging malinaw ang pagnanasa sa kanyang mga mata. Hinawakan niya nang mahigpit

ang batok ni Yrish at hinila ito palapit sa kanya.

Siya na ang nanguna sa halik.

Mapang-angkin at mapagparaya ang kanyang mga galaw, na para bang ayaw na niyang bigyan

ng pagkakataong makalayo ang babae.

***

Kasalukuyan.

Ang apat na salitang “hindi ko siya kilala” ay tila dumurog sa lahat ng alaala ng kanilang

pinagsamahan. Nakatayo lamang si Yrish, nang tuluyan nang lumayo ang mga yabag ng lalaki

saka lamang siya nangahas na lumingon.

Sakto niyang nakita ang laylayan ng damit nito habang paliko ito. Ang itim na laylayan ng

kanyang suot ay sabay na gumalaw sa kanyang paghakbang, na para bang dumadampi sa

pusong mabilis na tumitibok ng babae.

Para rin iyong telang tumatakip sa lihim at masalimuot na pag-ibig na matagal niyang tinago sa

kaloob-looban ng kanyang puso. Nang tuluyan nang mawala sa kanyang paningin ang laylayan

ng damit ng lalaki, unti-unti ring naglaho ang natatanging amoy ng lalaki sa hangin.

Bahagyang kinagat ng babae ang mga labi niya, saka lamang nangahas na tawagin ang

pangalan nito sa kanyang isipan.

“Damien.”

Alam ni Yrish na naroon din ang lalaki sa The Revel nang gabing iyon. Malaki ang ginastos ni

Joshua upang makapasok sa loob at makahingi ng puhunan para sa kanyang negosyo.

Ngunit hindi niya inakalang magkikita silang muli sa lugar na iyon. Sa business industry, may

pagkakaiba sa antas ng kapangyarihan. Ganoon din sa circle ng mga mayayaman sa kanilang

lugar, kahit sa isang lugar na tulad ng The Revel malinaw ang pagkakaiba ng katunayan ng

bawat isa.

May dalawang palapag ang The Revel, ang unang palapag ay ang ground floor na may mga

couches. Sumunod naman ang VIP lounge kung saan may mga VIP table at VIP room na

available.

Kung talagang nais ni Joshua na makuha ang loob ni Damien, tiyak na pinag-aralan muna niya

ang mga gusto at ayaw ng lalaki. Malamang ay ginawa niya ang lahat upang maimbitahan ito sa

VIP room. Biglaan lang ang pagbabalik niya sa Pilipinas, ang mga Tuazon at Montefalco lamang ang

nakakaalam nito. Bukod pa roon, hindi niya akalaing bibigyan-pansin pa ni Damien ang

kanyang mga galaw.

Tutal, noong araw na umalis siya noon. Napakasakit at napakalinaw ng mga salitang binitawan

niya rito. Katulad lamang ng malamig at walang pakialam na pagsasabi nito kanina ng mga

salitang , “Hindi ko siya kilala.”

Diretso, malamig at walang kahit anong katiting na pag-aalinlangan. Bumalik siya sa

kasalukuyan, sa wakas nakalabas na rin siya sa club.

...

Maagang dumilim ang langit noong buwan ng Agosto. Dapithapon pa lamang, nang dumating

siya. Ngayon, tuluyan nang nagdilim ang paligid.

Pagkatapos ng tag init, nagsisimula ng nararamdaman sa hangin ang bahgyang lamig dahil

mag tatag-ulan na. Manipis lamang ang suot ni Yrish, kinuskos niya ang kanyag mga braso na

nakalatanad sa hangin nang maramdaman niyang nilalamig na siya.

Nakatayo siya sa gilid ng kalsada at papara pa lang sana ng taxi nag may isang kotse ang

dahan-dahang lumabas sa garahe ng club.

Makinis ang mga linya ng sasakyan. Huminto ito mismo sa tabi niya, agad na napatingin ang

babae. Isang sports car na halatang mamahalin ang pumarada sa harap niya, maging ang

plaka nito ay kapansin-pansin sa sobrang ganda. Hindi na niya kailangan hulaan kung sino ang

nakaupo sa likod ng sasakyan habang nakasara ang bintana.

Bumaba ang driver na si Sidney, nang makita si Yrish bahagya itong natigilan bago kinuha ang

maleta niya.

“Miss, maaari na po kayong sumakay.”

Dahil naipasok na sa sasakyan ang kanyang maleta, wala na rin ibang magagawa ang babae

kundi ang sumakay.

Huminga siya nang malalim bago binuksan ang p***o ng sasakyan, agad na napunta ang

paningin nia sa lalaking nakaupo sa likurang upuan.

Sa madilim na bahagi ng sasakyan, malamig at matalim ang mga guhit ng mukha nito.

Napakalinaw ng hugis ng kanyang panga, at ang malamig na presensya niya ay tila kayang

magpatindig ng balahibo ng sinumang lalapit.

Naalala ng babae noong sampung taong gulang siya at unang beses niyang nakilala si Damien,

takot na takot siya rito. Ngunit habang tumatagal, unti-unti niyang sinusubukan ang mga hangganan ng pasensya nito.

At sa bawat pagkakataon, hinahayaan siya ng lalaki na gawin ang gusto niya.

Dahil sa patuloy nitong pagpaparaya, naging palagay ang loob niya rito.

At dahil din sa pag paparayang iyon, unti-unti siyang nahulog sa bitag ng kanyang sariling

damdamin, hanggang sa tuluyan na siyang mabaliw sa pagmamahal dito.

Ang mas masakit pa rito, dahil sa pagpaparaya ni Damien, nagkamali siyang isipin na mahal din

siya nito. Hanggang sa sampalin siya ng katotohanan at tuluyan siyang matauhan.

“Ano pa ba ang hinihintay mo riyan? Ano ang gusto mo bumaba pa ko para alalayan kita papasok?"