تسجيل الدخولLEXI:PASADO alas-onse na nang matapos namin ni Ashton ang lahat. Saktong nagising na rin si baby kaya gumayak na kami. Tumuloy na kami sa party at tumatawag na ang mga kaibigan ni Ashton dito. By the time we arrived at Julius's house, the party was already in full swing.Colorful balloons decorated the garden, children's laughter filled the air, and upbeat music played softly in the background. There were tables filled with food, drinks, and a beautifully decorated birthday cake waiting for the birthday boy. Kilala ko na ang mga kaibigan ni Ashton, maging ang mga asawa nila. Kaya kahit paano, hindi ako naiilang na makasama ang mga ito.The moment we stepped through the entrance, Julius spotted us."Ashton!"He immediately walked over, a huge smile spreading across his face. Nanatili ako sa tabi ni Ashton. Hinintay namin itong makalapit."You're finally here!"Ashton chuckled and shook his hand. "Happy birthday to your little man, dude.""Thanks for coming, man." Ani Julius na hinaplo
LEXI:NASA backseat kami ni baby habang si Ashton naman ang nagmamaneho. Bawal kasi ang bata sa harapan, kaya dito ako sa likod nauupo kapag kasama namin si baby. Naka-focus lang naman si Ashton sa daan, kaya tahimik akong karga si baby at nakamata sa labas ng bintana. Mamayang tanghali pa ang party kaya sa kumpanya muna kami tutuloy. He had already mentioned it before we left the mansion, so I wasn't surprised when our car turned toward the company instead of Julius's house.Ashton parked in front of the building, then got out and opened the back door for us. "Gusto mo bang sumama sa loob?” he said as he lifted our son from his car seat.Tumango ako bilang sagot. I grabbed the baby's bag from the trunk and followed him inside. The moment we entered Valmont Corporation, several employees greeted Ashton."Good morning, sir.""Good morning, ma’am."Ashton and I acknowledged them with brief nods as we made our way toward the private elevator. I stayed beside him, occasionally glancing
LEXI: MABILIS akong naghilamos at sepilyo bago lumabas ng banyo. When I stepped out, Ashton and Baby Ashford were already gone. I quickly fixed myself, fixed the bed and Ashton’s stuff before leaving the room as well. Tumuloy ako sa baba at alam kong nasa dining room na ang mag-ama. Malayo pa ako pero dinig na ang ingay na nagmumula sa dining room. Ang boses ng mga katulong na nagtatawanan. A small smile crossed my lips when I saw Ashton already there, Baby Ashford comfortably settled in his arms while the servants prepared breakfast. "Magandang umaga po, Ma’am Lexi!" one of the servants greeted me when she noticed me. Napangiti ako na pumasok na ng dining. "Good morning, manang." Sunod-sunod ding bumati ang iba pa sa akin. Napahinto ako sa gitna nang salubungin ako ni Ashton. A mischievous smile immediately appeared on his lips. Pinaningkitan ko ito. Napapasulyap na naman kasi siya sa panga ko na may mapaglarong ngiti sa mga labi. Ano ba’ng problema ng hudas na ‘to? Kani
LEXI: NAPATITIG ako dito, nakamata sa malayo at malalim ang iniisip. Hindi na rin ako nagsalita pa. An awkward silence settled between Ashton and I after that conversation. Walang imikan sa pagitan naming dalawa. Alam ko naman ang sagot sa tanong ko sa kanya e. Kaya hindi ito makasagot dahil marahil ay nag-aalangan siya. So we simply continued drinking our wine in silence. One glass became two. Then another. Until, eventually, the bottle was completely empty. Ito ang unang beses na nagkainuman kami ni Ashton. Kahit hindi na kami nag-iimikan, masaya pa rin ako. Ilang minuto pa ang lumipas bago ako tumayo at binasag ang nakabibinging katahimikan sa pagitan namin. "Uhm, mauuna na ako,” pamamaalam ko. Ashton nodded. "Okay." I headed back inside. Isang wine lang ang nainom namin, pero dahil hindi naman ako umiinom, ramdam ko na ang apekto ng alcohol sa katawan ko. When I returned to our room, Baby Ashford was still sleeping peacefully. I carefully climbed on the bed beside him, ma
LEXI:HABANG kumakain, boses nila mommy, daddy at Lucy ang naghahari sa buong dining room. Hindi ako nakikisali sa usapan. Maging si Ashton ay tahimik lang din na kumakain katabi ko.“Oh my God, mo–tita, I miss this!” maarteng bulalas ni Lucy.Ilang beses na itong nadudulas ng tawag kay mommy at daddy pero hindi ko na lamang pinapansin. “Ipinahanda ko talaga ang dessert na iyan para sa’yo, hija. Kumain ka pa.” Nakangiting tugon ni mommy na pinaglagyan ng mango graham sa plato si Lucy.“Thank you, tita. I really appreciate your efforts. Kaya nakakamis ang Pinas e.” Wika pa nito na napaarte ng kilos at pananalita.****After dinner, we moved to the living room and continued talking. My parents seemed especially happy to have Lucy around. They kept asking her questions, telling her stories, and catching up on everything they had missed."How about you, Lexi? What do you do?" Lucy asked me.I'd answer with a smile. “For now, heto, focus ako sa pag-aalaga kay baby.”“Oh, I see.” She repli
LEXI:PAGKAALIS ni Ashton ay tinawag ni mommy ang lahat ng mga katulong at sinabihan ang mga ito tungkol sa pagdating ni Lucy. The mansion suddenly became busier than usual. Servants moved back and forth through the halls, carrying fresh linens, arranging flowers, and making sure every corner of the house was spotless. Hindi na lamang ako nakialam pa at itinuon ang attention kay Baby Ashford.My mother had even ordered them to prepare the largest guestroom for Lucy’s arrival. Para itong reyna ng mansion kung makapag-utos sa mga katulong. Halatang halata na gusto niyang iprincess treatment ang anak niya pagdating dito. Naiiling na lamang ako.I stood quietly, watching everything unfold. Kung hindi ko pa natutuklasan ang lahat, magtataka ako sa ikinikilos ng magulang ko–gayong pamangkin lang naman nila si Lucy. But I already knew everything.Lucy wasn’t simply my parents’ niece who was visiting the country for a while. That was the story they had told everyone else–the convenient lie th







