LOGINHindi na muling nagsalita si Nathaniel pagkatapos noon. Nanatili itong nakapokus sa pagmamaneho, habang tahimik na umaandar ang sasakyan sa gitna ng mabigat na trapiko sa lungsod.
Sa loob ng kotse, tanging mahinang ugong lamang ng aircon at tunog ng mga sasakyan sa labas ang maririnig.Tahimik na pinaglalaruan ni Arabella ang kanyang mga daliri habang nakatingin sa labas ng bintana. Dumadaan ang mga ilaw sa labas, ngunit tila wala siyang nakikita dito, dahil masyadong magulo ang isip niya.
Paulit-ulit pa ring bumabalik sa kanya ang sinabi ni Nathaniel.
Marahan siyang huminga nang malalim bago tuluyang nagsalita.
“Monday na bukas,” mahina niyang sabi habang hindi pa rin inaalis ang tingin sa bintana. “May oras ka ba sa hapon?”
Bahagyang gumalaw ang mga mata ni Nathaniel ngunit hindi ito nagsalita.
“Pwede na siguro tayong pumunta sa korte para simulan ang proseso ng annulment,” dugtong niya. “Kahit tatlong buwan pa bago ako manganak, mas mabuting maasikaso na natin nang maaga.”
Hindi naman siya nagmamadali. Ngunit alam niyang hindi ganoon kabilis ang proseso ng annulment. Maaaring umabot pa iyon ng ilang taon.
Pero gusto na niyang ihanda ang sarili, dahil ayaw na niyang manatiling nakakapit sa isang bagay na malinaw namang matatapos din.
Saktong huminto ang sasakyan dahil sa isang pulang traffic light. At doon lamang siya nilingon ni Nathaniel. Malamig pa rin ang ekspresyon nito. Parang may kung anong hindi nito nagustuhan sa sinabi niya.
“Kung kailan ko gusto, iyon ang masusunod,” mariin nitong sabi.
Mababa lang ang boses nito, ngunit sapat upang maramdaman ni Arabella ang bigat ng bawat salita.
Hindi na siya sumagot. Wala rin naman siyang gustong ipaglaban pa.
Tahimik niyang ibinaba ang kanyang paningin habang pilit na nilulunok ang bigat sa kanyang dibdib.
Minsan naiisip niya kung bakit kahit sa paghihiwalay nila, kailangan si Nathaniel pa rin ang masunod. Parang hanggang dulo, wala pa rin siyang karapatang mamili para sa sarili niya.
Muling umandar ang sasakyan nang mag-green ang traffic light.
At tulad ng dati, bumalik na naman ang katahimikan sa pagitan nilang dalawa.
Tahimik lang silang bumiyahe hanggang sa tuluyang makarating sa lumang mansyon ng pamilya Monteverde.
Mula sa labas pa lamang ay kita na ang laki at karangyaan nito. Maliwanag ang buong bakuran, at maayos na nakahilera ang mga mamahaling sasakyan sa driveway.Dati, tuwing pumupunta siya roon, hindi niya maiwasang kabahan.
Pakiramdam niya noon ay isa siyang ordinaryong taong aksidenteng napunta sa mundong hindi naman talaga para sa kanya.
Pero ngayon, wala na siyang maramdaman kundi pagod.
Huminto ang sasakyan sa harap ng engrandeng entrada ng mansyon. Tahimik na tinanggal ni Arabella ang kanyang seatbelt.
Pagkababa nila sa sasakyan, agad na naunawaan ni Arabella kung bakit siya ipinatawag. Dahil sa batang dinadala niya.
Sa pamilya Monteverde, halos puro lalaki ang mga tagapagmana.
Dalawa ang anak ni Maricel Monteverde—sina Zack at Randie.
Si Zack ay may dalawang anak na lalaki. Ang panganay na si Paolo ay may kambal na limang taong gulang, habang ang bunso na si Joshua ay dalawampu’t apat na taong gulang at wala pang asawa.
Si Randie naman ay may iisang anak lamang, iyon ay si Nathaniel.
Kaya nang malaman ng pamilya na babae ang dinadala ni Arabella, hindi maitago nina Maricel at Richard Monteverde ang kanilang tuwa.
“Talagang magandang balita ito,” masayang sabi ni Richard. “Simula nang dumating ang batang iyan, lalo pang gumanda ang kalagayan ko.”
Dahil mahalaga ang batang nasa kanyang sinapupunan, napilitan ding magpakita ng kabaitan si Stephanie—ang ina ni Nathaniel.
Tahimik lamang na nakaupo si Arabella, mahinahon at magalang sa bawat sagot niya.
Ngunit habang pinagmamasdan siya ni Stephanie na lumapad na ang katawan ni Arabella dahil sa pagbubuntis, maputla ang mukha, at laging nakayuko lalo lamang itong nainis. Pinipigilan lamang nito ang sarili dahil naroon si Maricel.
Dahil maganda ang mood ng matriarch, inabot ni Maricel kay Arabella ang isang mamahaling gold bracelet.
Nagulat siya at agad na tumanggi.
Ngunit marahang sabi ni Stephanie, “Kung bigay ni Mama, tanggapin mo.”
Sa isip nito, isa pa rin siyang simpleng babaeng hindi bagay sa kanilang marangyang pamilya.
Wala nagawa si Arabella kundi tanggapin ang bracelet.
“Salamat po, Lola.”
“Alagaan mong mabuti ang sarili mo para maipanganak mo nang malusog na bata.”
Ngumiti si Arabella at tumango.
Ngunit alam niyang hindi siya minamahal ng pamilyang ito dahil sa kung sino siya. Kundi dahil lamang sa batang dinadala niya.
Ang balak sana nilang maghapunan sa mansyon. Ngunit biglang tumunog ang cellphone ni Nathanie.
Sa isang iglap, lumambot ang malamig nitong mukha. Napalitan ng lambing ang mga mata nito. Nagpunta siya sa balkonahe para sagutin ang tawag.
“Yes, babe?” mahina nitong sabi.
Tahimik na pinanood iyon ni Arabella. Napaisip siya bigla. Kung siguro ay naikasal si Nathaniel sa babaeng gusto nito, marahil ay magiging napakabuting asawa at ama nito.
“Oo, pupunta ako agad.”
Pagkababa ng tawag, lumabas si Nathaniel sa balkonahe at nakita si Arabella roon.
Nagtagpo ang kanilang mga mata, pagkatapos ay biglang sumikip ang dibdib ni Arabella.
“P-Pinapatawag ka ni Lola sa study,” mahinang sabi niya.Tumango lamang ang lalaki at umalis nang walang anumang salita.
Sa study room, naroon sina Maricel at Richard.
“Nathaniel,” mahinahong sabi ni Maricel, “alam naming hindi mo gusto si Arabella. Pero malapit na siyang manganak. Mahinahon siya, matatag, at edukado naman siya. Siya ang klase ng babaeng kayang alagaan ang pamilya at ang iyong anak.”
Tahimik lang si Nathaniel.
Ngunit ang bahagyang pagkakunot ng noo nito ay sapat na upang ipakita ang kanyang pagkainis sa sinabi nito.
Nagpatuloy si Richard.
“Sa ngayon, hindi dapat magbago ang iyong marital status. Kung ayaw mo talaga sa kanya, manatili muna kayo nang isa o hanggang dalawang taon.”
Dagdag pa ni Maricel, “Hintayin ninyong lumaki nang kaunti ang bata bago kayo maghiwalay. Alam mo namang maraming nagmamasid sa pamilya natin.”
Makalipas ang ilang sandali, malamig na sumagot si Nathaniel.
“Naiintindihan ko.”
Nang bumalik si Arabella sa sala, sinabi ni Maricel: “May biglaang trabaho si Nathaniel kaya umalis na siya. Ipapahatid na lang kita sa driver.”
“Sige po,” tugon ni Arabella.
Bago siya umalis, nagbilin pa si Maricel.
“Kahit buntis ka, hindi ibig sabihin pababayaan mo na sarili mo. Hindi sapat na mahal mo ang asawa mo. Kailangan marunong ka ring panatilihin ang halaga mo sa pamilyang ito.”
Walang naisagot si Arabella.
Ngunit malinaw sa kanya ang ibig sabihin ng mga salitang iyon.
Kung gusto niyang manatili sa pamilyang Monteverde, kailangan niyang magbago, dahil hindi pa siya sapat para dito.
Pagsapit ng gabi, ikinagulat niya nang umuwi si Nathaniel. Ang lalaking kaninang umaga ay humiling ng annulment.
“Magluto ka ng sopas at dalhin mo sa study room ko.”
Pagkasabi niyon, umakyat na ito.
Tahimik na nagtungo si Arabella sa kusina at naghanda ng mainit na sabaw.Pagpasok niya sa study, nakita niya si Nathaniel na abala sa pagbabasa ng mga dokumento.
Tahimik niyang inilapag ang sopas at agad ding lumabas.
Kahit mag-asawa sila, hindi sila nagsasama sa iisang silid.
Si Nathaniel ay natutulog sa master bedroom sa second floor. Si Arabella naman ay sa guest room ng first floor.
Kinabukasan, maagang naghanda ng masaganang almusal ang mga kasambahay.
Ngunit napansin ni Nathaniel na wala si Arabella.
“Nasaan siya?” malamig nitong tanong.
“Kanina pa po namin tinatawag, pero ayaw bumangon,” sagot ng isang kasambahay. “Parang reyna kung umasta. Buntis lang naman.”
Bahagyang kumunot ang noo ni Nathaniel.
“Puntahan ninyo. Gisingin niyo siya.”
Sa totoo lang, matagal nang gising si Arabella. Hinihintay lamang niyang makaalis ang kanyang asawa. Ngunit biglang pumasok ang kasambahay sa kanyang silid.
“Feeling amo ka pa talaga—”
“Kung hindi ako ang amo, ikaw ba?” malamig niyang putol.
Natigilan ang babae, dahil sa unang pagkakataon, lumalaban na si Arabella.
“Kapag inulit ninyo pa ang pagtrato ninyo sa akin, sasabihin ko kay Madam ang lahat tungkol sa inyo,” pagbabanta niya.
Walang naisagot ang kasambahay at tahimik na lumabas.
Pagdating ni Arabella sa dining room, nakita niyang nakaupo na si Nathaniel. Tinitigan siya nito.
Halatang mabigat ang kanyang katawan at hirap siyang maglakad dahil sa pagbubuntis.
“Hindi mo dapat asahan na sila ang laging mag-aadjust sa iyo,” malamig na sabi ni Nathaniel. “Buntis ka lang, hindi ka baldado.”
Parang tumigil ang mundo ni Arabella dahil napakapait ng mga salitang iyon.
Ngunit mahinahon lang siyang sumagot.
“Kung nahihirapan silang alagaan ako, pauwiin mo na lang sila. Kaya ko namang alagaan ang sarili ko,” tugon ni Arabella.
Lalong lumamig ang mukha ni Nathaniel. “Hindi ko hinihingi ang opinyon mo.”Tahimik na yumuko si Arabella.
Pagkatapos ay inutusan ni Nathaniel ang mga kasambahay.“Mula ngayon, hayaan ninyo siyang gumawa ng sarili niyang mga gawain,” sabi niya kay Arabella.
Pagkatapos ng almusal ay umalis na si Nathaniel para magtrabaho.
Ilang sandali lamang ang lumipas, umalis din si Arabella at nagtungo sa University of Santo Tomas.
Sa loob ng opisina, tahimik na naghihintay si Professor Lhanze. Maayos ang suot nitong suit, may suot na rimless glasses, at taglay ang malamig ngunit propesyonal na aura.
Dahan-dahang kumatok si Arabella sa pinto.
Nagulat si Arabella nang marinig ang pagbubukas ng pinto, nang nag-angat siya ng tingin. Nakita niya sina David at Nathaniel na kakapasok lang. Bahagya siyang natigilan. “Crystal, you’re awake. Are you still feeling unwell? Should we call a doctor?”“There’s no need. I’m feeling much better now.”Bago pa man makapag-react si Arabella, naipatong na nito ang palad sa kanyang noo. Bago pa makapag-react si Rong Shu, naipatong na nito ang palad sa kanyang noo.“You don’t seem to be running much of a fever anymore. You haven’t had lunch yet, have you? What would you like to eat? I’ll have something sent over.”Tumingin ang babae kay David. “There’s no need, I don’t have much of an appetite right now. I just want to be alone for a while. David, please leave for now.”Tumayo ng tuwid ang lalaki at saka lumingon kay Nathaniel na tahimik lang na nakatayo sa gilid, muling humarap si David sa babae bago nagsalita, “Nathaniel has something he want to talk to you about.”Hindi man lang tuming
Habang naghihintay silang dalawa ng elevator para bumaba, bumukas ang pinto nito. Si Joseph pala ang nakasakay dito, pagkakita kay Lhanze ay agad isyang bumati. “Mr. Lhanze.”Tumingin ang lalaki sa kanya.“Chairman, naligaw po ata kayo ng floor? Pumunta ka ba para makita si Crystal?”“Tinawagan kasi ako ng hipag ko, gusto kong makausap si Crystal.”Ang tinutukoy niyang hipag niya ay si Amira. kanina lamang umaga ay umiiyak si Valentina kay Jhen, habang nag ke-kwento ng mga nangyari. Talagang labis na nagalit si Amira sa nangyari. Mula pagkabata, inalagaan at pinrotektahan niya ang kanyang anak. Ni minsan ay hindi niya kayang pagalitan ito ng mabigat. At ngayon, isang nobody ang nangahas na apihin ang kanyang anak.Ang mas nakakagalit pa, hindi man lang ito naprotektahan nang maayos ni Nathaniel.Kaya tinawagan niya si Joseph para kausapin nito ang umapi sa kanyang anak. Bahagyang nandilim ang mukha ni Lhanze. “Hindi maganda ang pakiramdam ni Crystal at nagpapahinga siya ngayon. Kung
Naguguluhan na napatingin si David kay Nathaniel. “But I don’t think Crystal is that kind of person. Is it because she has conflict with your girlfriend, that’s why you judged her like that?”“She’s not even worth my judgement, just be careful not to fall into her hands.” simpleng sagot ni Nathaniel. Natawa na lang si David sa sinabi sa kanya ng lalaki. “You really have a lot of opinion about her, don’t be so harsh on girls. But if I could fall for her, I’d accept it.”“When did you become a good person, David?”“I’ve always wanted to be a good person.” nakangiting sagot ni David. Napangiti lang si Nathaniel ngunit hindi na sumagot. Sa halip ay nagbigay siya ng isang babae. “But let me remind you, she’s not unmarried and childless woman.”Napansin ni Nathaniel na hindi nagulat si David sa kanyang sinabi. “I know that, when I was pursuing her before she did say that she’s still married. But I did hear that her husband wasn’t a good person, not good to her at all. Crystal is such
Mahigpit na kinuyom ni Arabella ang kanyang mga kamay at buong tapang na hinarap ang matapang na tingin ng lalaki. Walang sinabi ni Nathaniel. Sa halip, binuhat niya si Valentina nang parang prinsesa at tuluyang umalis ng ballroom.Nang makaalis sila—Biglang nanghina ang katawan ni Arabella na kanina pa naninigas dahil sa tensyon. Nang mawalan siya ng balanse at muntik nang bumagsak nataranta si Lhanze at mabilis siyang sinalo.“Ara!”Huminga ng malalim ang babae at pilit na pinakalma ang sarili.“Okay lang ako.”Tumingin si Joseph kay Lhanze.“President Lhanze, ano ba talaga ang nangyari? Bakit umabot sa ganun ang away nila?”Mahinahon ang kanyang tono at walang bahid ng paninisi ngunit agad namang nakita ni Lhanze ang hindi pagkagusto nito sa nangyari. “Sir Joseph, alam kong alam mo kung ano talaga ang ugali ng pamangkin niyo. Hindi lahat ng tao kayang magparaya para sa kanya.”Pagkasabi niyon, inalalayan niya si Arabella at sabay silang umalis. Pagbalik nila sa kwarto, tuluyan na
Kailangan munang lumabas at huminga ng malamig na hangin sa dagat. Samantala, hawak ni Nathaniel ang kamay at bewang ni Valentina habang sumasabay sa ritmo ng musika. Nang umikot si Arabella, sakto namang nakita niya ang dalawa. Saglit na nagtagpo ang kanilang mga mata ni Nathaniel, ilang segundo lamang. Pero agad din nitong binawi ang kanyang tingin. Kahit gusto niyang balewalain ang presensya ng dalawang iyon, hindi niya maipaliwanag kung bakit nakakaramdam siya ng matinding pagkailang nang makita sila. Maging si Lhanze ay napansin iyon, kaya naman nag-aalala siyang nagtanong. “Gusto mo bang umalis muna tayo?”Tumingala ang babae sa kanya bago muling ibinaba ang tingin. “Hindi na kailangan, okay lang naman ako.”Alam naman niya sa sarili niya na hindi niya maiiwasan si Nathaniel habambuhay. Sa mga susunod na araw, tiyak na magkikita pa rin sila. Kung hindi niya kayang iwasan, kailangan na lang niyang matutong masanay. “Hhmm okay, basta relax ka lang.” marahang sinabi ni Lhanze.
Malamig siyang tinitigan ng lalaki, biglang umangat ang isang mapangasar na ngiti sa gilid ng labi nito. Napansin ni Arabella ang pangungutya sa mga mata ni Nathaniel kaya bahagyang kumunot ang noo niya. Ano bang ibig sabihin nito?Ilang sandali lang, lumapit si Valentina kay Nathaniel at malambing na kumapit sa braso nito. “Babe, anong tinitingnan mo?”Nang yumuko si Valentina sa direksyon kung saan naka tingin ang lalaki, agad niyang nakita sina Lhanze at Arabella. Mabilis na nagbago ang ekspresyon ng kanyang mukha. Samantala, ibinaba ni Arabella ang kanyang tingin at iniwas na lang ang mga mata. “Tara na,” sabi ni Lhanze. Bahagyang tumango ang babae. “Hmm.”Sabay silang naglalakad patungo sa unahan, ngunit hindi nagtagal ay may nakasalubong silang mga kakilala kaya naman muli silang napahinto upang makipag kwentuhan. Samantala, nanatiling nakasabit ang braso ni Valentina sa braso ni Nathaniel habang magkasama silang bumababa sa hagdan. Ang suot ni Valentina ay isang puting fi
Dahan-dahan binuksan ni Arabella ang pinto ng opisina ng kanyang professor.Nang iangat ni Lhanze ang kanyang ulo at makita ang babaeng nakatayo sa pintuan, natigilan siya. Halos hindi niya agad nakilala ang babaeng nasa harap niya.Nang magsalita ito, saka lamang niya ito nakilala.“Professor Lhan
Nanatiling nakaupo lang si Arabella sa kama habang hawak ang tiyan. Sa labas ng bintana, unti-unti nang lumulubog ang araw. Ilang sandali pa ay biglang tumunog ang kanyang cellphone.Saglit siyang natigilan bago ito dahan-dahang dinampot mula sa kama. Nang makita niya ang pangalan sa screen, bahag
Mabuti na lamang at napansin siya ng isang nurse, na agad siyang inalalayan pabalik sa loob ng ospital.Ayon sa doktor, naapektuhan lamang ang sanggol dahil sa labis na stress at emosyon.Matapos humupa ang pananakit ng kanyang tiyan, pinayagan siyang makauwi.Mag-isa siyang nagmaneho pabalik sa ka
Anim na buwan nang buntis si Arabella at kasalukuyan siyang nasa ospital para sa routine check-up niya. Malungkot siya dahil hindi siya nasamahan ng kanyang asawang si Nathaniel dahil may mahalaga daw itong aasikasuhin.Pagkalabas pa lang niya ng ospital, natigilan siya nang makita niya ang pamilya







