LOGINNanatiling nakaupo lang si Arabella sa kama habang hawak ang tiyan. Sa labas ng bintana, unti-unti nang lumulubog ang araw.
Ilang sandali pa ay biglang tumunog ang kanyang cellphone.
Saglit siyang natigilan bago ito dahan-dahang dinampot mula sa kama. Nang makita niya ang pangalan sa screen, bahagyang gumalaw ang kanyang ekspresyon.
Nang makita kung sino ang tumatawag, agad niya itong sinagot.
“Professor Lhanze napatawag po kayo?”
Sa kabilang linya, diretso ang boses nito.
“May bakanteng slot para sa doctoral studies sa UST,” diretso nitong sabi. “Gusto mo bang ituloy?”
Napahinto si Arabella, at natahimik siya. Ngunit sa loob niya, parang may kung anong matagal nang natutulog ang biglang nagising.
Parang may humintong tibok sa loob ng dibdib ni Arabella.Doctoral studies. Pangarap niya iyon noon bago siya naging asawa ni Nathaniel.“Kung hindi ka pa handa, pwede naman—”
“Pupunta po ako,” mabilis ang sagot niya. Halos hindi niya pinag-isipan.
Sa kabilang linya, bahagyang natahimik ang propesor. Marahil ay nagulat ito.
Dahil alam ni Professor Lhanze kung gaano kamahal ni Arabella si Nathaniel. Kung paanong halos lahat ng desisyon niya sa buhay ay unti-unting umikot dito. Kung paano nito unti-unting isinuko ang mga plano at pangarap para manatili sa tabi ng lalaking hindi naman siya mahal nito.“Kailan po?” mahina tanong Arabella.“Bukas, alas-diyes. Pumunta ka sa opisina ko,” sabi nito kalaunan.“Sige po.”
Pagkababa ng tawag, napabuntong-hininga si Arabella bago marahang sumandal sa headboard ng kama. Hindi niya maipaliwanag ang biglang gaan sa dibdib niya. Hindi pa iyon saya, pero sa unang pagkakataon, parang may bahagi sa kanyang gustong mabuhay muli.
Dahan-dahan niyang tinanggap ang isang katotohanang pilit niyang iniiwasan. Na kailanman ay hindi siya mamahalin ni Nathaniel. Hindi magbabago ito kahit pa dinadala niya ang anak nito sa sinapupunan.
Makalipas ang ilang minuto, muling tumunog ang cellphone niya. Tumawag si Maricel Monteverde, at pinapabalik siya sa lumang mansyon.Siguro dahil nalaman na nito ang resulta ng check-up at ang kasarian ng batang dinadala niya.
Tahimik siyang tumayo at nagtungo sa banyo upang maligo.
Pagharap niya sa salamin matapos magbihis, saglit siyang natigilan.
Halatang pagod ang mukha niya. Namamaga ang kanyang mga mata dahil ilang araw na siyang walang maayos na tulog.
Hindi niya maalala kung kailan siya huling tumingin sa sarili nang hindi nakakaramdam ng lungkot.Tahimik siyang naglagay ng kaunting makeup para maitago ito. Nagsuot siya ng pink na jacket at puting sumbrero bago dahan-dahang lumabas ng silid.
Ngunit bago pa siya tuluyang makalabas ng bahay, tumunog muli ang kanyang cellphone.
Natigilan siya nang makita niya ang pangalan ni Nathaniel. Sinagot niya ang tawag.
“Lumabas ka,” Malamig at walang emosyon ang boses nito. “Sige.” Paglabas niya ng villa, agad niyang nakita ang nakaparadang Lexus sa harap ng bahay. Hindi niya napigilang mapatitig doon nang ilang segundo, dahil dalawang oras pa lamang ang nakalipas mula nang makita niyang sakay roon ang ibang babae.Huminga siya nang malalim bago tuluyang sumakay.
Pagkapasok niya, agad sumalubong sa kanya ang matamis na pabango ng babae.
Napatingin si Arabella sa pink na teddy bear na naiwan sa upuan. Pagkatapos ay sa hair tie na suot ni Nathaniel sa pulso nito. Simpleng bagay lang iyon, pero parang masyadong personal para hindi niya maintindihan ang ibig sabihin.
Tahimik siyang umupo at diretsong tumingin sa labas ng bintana habang umaandar ang sasakyan.
Noon, pilit pa siyang naghahanap ng paraan upang kausapin si Nathaniel. Ngayon, pakiramdam niya ay ubos na ubos na siya.
“Ano raw gender ng bata?” malamig na tanong ni Nathaniel pagkaraan ng ilang minutong katahimikan.
“Babae,” mahina niyang sagot.
Walang emosyong tumango lang si Nathaniel habang nakapukos lang sa pagmamaneho.
Ngunit ilang segundo ang lumipas bago muli itong nagsalita. “Pagkapanganak mo, magpa-annul na tayo.” Mahigpit na napahawak si Arabella sa laylayan ng kanyang damit. Alam niyang darating ang araw na makikipaghiwalay sa kanya ito.Pero iba pa rin pala kapag narinig mo mismo mula sa taong matagal mong minahal.“Sige.” Isang salita lamang iyon. Ngunit sa likod ng simpleng sagot na iyon, unti-unti ring tinatanggap ni Arabella na maghihiwalay din sila ni Nathaniel.Darating din pala talaga ang araw na mawawala si Nathaniel sa buhay niya.
Tahimik siyang napatingin sa labas ng bintana habang marahang pinaglalaruan ang kanyang mga kuko. Huminga siya nang malalim, pilit pinapakalma ang sarili kahit mabigat ang dibdib niya.
Kailangan niyang maging matatag para sa anak niya. Kailangan niyang maisilang nang ligtas ang batang dinadala niya.At pagkatapos noon… aalis na siya.
Hindi niya alam kung gaano kasakit ang tuluyang bitawan ang lalaking minahal niya sa loob ng maraming taon.
Pero siguro, nakakapagod din palang umasa nang paulit-ulit hanggang sa isang araw, kusa ka na lang mapagod.Nagulat si Arabella nang marinig ang pagbubukas ng pinto, nang nag-angat siya ng tingin. Nakita niya sina David at Nathaniel na kakapasok lang. Bahagya siyang natigilan. “Crystal, you’re awake. Are you still feeling unwell? Should we call a doctor?”“There’s no need. I’m feeling much better now.”Bago pa man makapag-react si Arabella, naipatong na nito ang palad sa kanyang noo. Bago pa makapag-react si Rong Shu, naipatong na nito ang palad sa kanyang noo.“You don’t seem to be running much of a fever anymore. You haven’t had lunch yet, have you? What would you like to eat? I’ll have something sent over.”Tumingin ang babae kay David. “There’s no need, I don’t have much of an appetite right now. I just want to be alone for a while. David, please leave for now.”Tumayo ng tuwid ang lalaki at saka lumingon kay Nathaniel na tahimik lang na nakatayo sa gilid, muling humarap si David sa babae bago nagsalita, “Nathaniel has something he want to talk to you about.”Hindi man lang tuming
Habang naghihintay silang dalawa ng elevator para bumaba, bumukas ang pinto nito. Si Joseph pala ang nakasakay dito, pagkakita kay Lhanze ay agad isyang bumati. “Mr. Lhanze.”Tumingin ang lalaki sa kanya.“Chairman, naligaw po ata kayo ng floor? Pumunta ka ba para makita si Crystal?”“Tinawagan kasi ako ng hipag ko, gusto kong makausap si Crystal.”Ang tinutukoy niyang hipag niya ay si Amira. kanina lamang umaga ay umiiyak si Valentina kay Jhen, habang nag ke-kwento ng mga nangyari. Talagang labis na nagalit si Amira sa nangyari. Mula pagkabata, inalagaan at pinrotektahan niya ang kanyang anak. Ni minsan ay hindi niya kayang pagalitan ito ng mabigat. At ngayon, isang nobody ang nangahas na apihin ang kanyang anak.Ang mas nakakagalit pa, hindi man lang ito naprotektahan nang maayos ni Nathaniel.Kaya tinawagan niya si Joseph para kausapin nito ang umapi sa kanyang anak. Bahagyang nandilim ang mukha ni Lhanze. “Hindi maganda ang pakiramdam ni Crystal at nagpapahinga siya ngayon. Kung
Naguguluhan na napatingin si David kay Nathaniel. “But I don’t think Crystal is that kind of person. Is it because she has conflict with your girlfriend, that’s why you judged her like that?”“She’s not even worth my judgement, just be careful not to fall into her hands.” simpleng sagot ni Nathaniel. Natawa na lang si David sa sinabi sa kanya ng lalaki. “You really have a lot of opinion about her, don’t be so harsh on girls. But if I could fall for her, I’d accept it.”“When did you become a good person, David?”“I’ve always wanted to be a good person.” nakangiting sagot ni David. Napangiti lang si Nathaniel ngunit hindi na sumagot. Sa halip ay nagbigay siya ng isang babae. “But let me remind you, she’s not unmarried and childless woman.”Napansin ni Nathaniel na hindi nagulat si David sa kanyang sinabi. “I know that, when I was pursuing her before she did say that she’s still married. But I did hear that her husband wasn’t a good person, not good to her at all. Crystal is such
Mahigpit na kinuyom ni Arabella ang kanyang mga kamay at buong tapang na hinarap ang matapang na tingin ng lalaki. Walang sinabi ni Nathaniel. Sa halip, binuhat niya si Valentina nang parang prinsesa at tuluyang umalis ng ballroom.Nang makaalis sila—Biglang nanghina ang katawan ni Arabella na kanina pa naninigas dahil sa tensyon. Nang mawalan siya ng balanse at muntik nang bumagsak nataranta si Lhanze at mabilis siyang sinalo.“Ara!”Huminga ng malalim ang babae at pilit na pinakalma ang sarili.“Okay lang ako.”Tumingin si Joseph kay Lhanze.“President Lhanze, ano ba talaga ang nangyari? Bakit umabot sa ganun ang away nila?”Mahinahon ang kanyang tono at walang bahid ng paninisi ngunit agad namang nakita ni Lhanze ang hindi pagkagusto nito sa nangyari. “Sir Joseph, alam kong alam mo kung ano talaga ang ugali ng pamangkin niyo. Hindi lahat ng tao kayang magparaya para sa kanya.”Pagkasabi niyon, inalalayan niya si Arabella at sabay silang umalis. Pagbalik nila sa kwarto, tuluyan na
Kailangan munang lumabas at huminga ng malamig na hangin sa dagat. Samantala, hawak ni Nathaniel ang kamay at bewang ni Valentina habang sumasabay sa ritmo ng musika. Nang umikot si Arabella, sakto namang nakita niya ang dalawa. Saglit na nagtagpo ang kanilang mga mata ni Nathaniel, ilang segundo lamang. Pero agad din nitong binawi ang kanyang tingin. Kahit gusto niyang balewalain ang presensya ng dalawang iyon, hindi niya maipaliwanag kung bakit nakakaramdam siya ng matinding pagkailang nang makita sila. Maging si Lhanze ay napansin iyon, kaya naman nag-aalala siyang nagtanong. “Gusto mo bang umalis muna tayo?”Tumingala ang babae sa kanya bago muling ibinaba ang tingin. “Hindi na kailangan, okay lang naman ako.”Alam naman niya sa sarili niya na hindi niya maiiwasan si Nathaniel habambuhay. Sa mga susunod na araw, tiyak na magkikita pa rin sila. Kung hindi niya kayang iwasan, kailangan na lang niyang matutong masanay. “Hhmm okay, basta relax ka lang.” marahang sinabi ni Lhanze.
Malamig siyang tinitigan ng lalaki, biglang umangat ang isang mapangasar na ngiti sa gilid ng labi nito. Napansin ni Arabella ang pangungutya sa mga mata ni Nathaniel kaya bahagyang kumunot ang noo niya. Ano bang ibig sabihin nito?Ilang sandali lang, lumapit si Valentina kay Nathaniel at malambing na kumapit sa braso nito. “Babe, anong tinitingnan mo?”Nang yumuko si Valentina sa direksyon kung saan naka tingin ang lalaki, agad niyang nakita sina Lhanze at Arabella. Mabilis na nagbago ang ekspresyon ng kanyang mukha. Samantala, ibinaba ni Arabella ang kanyang tingin at iniwas na lang ang mga mata. “Tara na,” sabi ni Lhanze. Bahagyang tumango ang babae. “Hmm.”Sabay silang naglalakad patungo sa unahan, ngunit hindi nagtagal ay may nakasalubong silang mga kakilala kaya naman muli silang napahinto upang makipag kwentuhan. Samantala, nanatiling nakasabit ang braso ni Valentina sa braso ni Nathaniel habang magkasama silang bumababa sa hagdan. Ang suot ni Valentina ay isang puting fi
Nang marinig ni Joyce ang mga sinabi ni Arabella ay bigla siyang tumayo at mariin na hinampas ang lamesa.“Arabella!” Ngunit wala nang pakialam ang babae rito, tuluyan na siyang tumalikod at umalis. Pag balik niya sa kanyang lamesa, inilabas niya ang kanyang pocket mirror at tiningnan ang maliit n
“Tapusin mo ang financial analysis ng bagong project bago mag tanghalian.”Bumalik si Arabella sa kanyang mesa.Kahit inilipat siya sa sekretarya bilang isang ordinaryong empleyado, marami pa ring trabahong hindi naman sakop ng posisyon niya ang pinapagawa sa kanya ni Joyce. Wala naman siyang magaw
Dahan-dahan binuksan ni Arabella ang pinto ng opisina ng kanyang professor.Nang iangat ni Lhanze ang kanyang ulo at makita ang babaeng nakatayo sa pintuan, natigilan siya. Halos hindi niya agad nakilala ang babaeng nasa harap niya.Nang magsalita ito, saka lamang niya ito nakilala.“Professor Lhan
Hindi na muling nagsalita si Nathaniel pagkatapos noon. Nanatili itong nakapokus sa pagmamaneho, habang tahimik na umaandar ang sasakyan sa gitna ng mabigat na trapiko sa lungsod. Sa loob ng kotse, tanging mahinang ugong lamang ng aircon at tunog ng mga sasakyan sa labas ang maririnig.Tahimik na







