MasukSA ISANG sulok ay nakita ni Fred na mag-isang umiinom ang kaibigan niya kaya naman nilapitan niya ito bitbit ang wine glass at naupo siya sa tabi nito.
“Pinatigas na ba ng malamig na klima ng America ang mukha mo?” pambubuska niya.
Malaki na ang ipinagbago ni Beau simula ng magbalik ito. He used to be like a perfect business machine na hindi nagpapakita ng emosyon sa kaharap nito pero ngayon ay basang-basa niya ang cold expression na nakalarawan sa mukha nito.
Hindi man lang ito nag-react sa biro niya pero hindi siya sumuko sa pambubuska rito, “Mukhang nag-aadjust ka pa rin sa pagbabalik sa dati mong buhay na marangya, tama ba?”
Outsiders might not know why the word “return” was used, but Wilfred knew perfectly well why.
Noong nasa abroad si Beau ay wala itong kasambahay, walang tagasilbi, at walang driver. Nakatira lang ito sa fifty square meters na bahay, malayong-malayo sa mansion na tinitirahan nito sa Pinas.
Hindi niya alam kung bakit kinailangan nitong umalis gayong maayos naman ang lahat. Isa pa ay sanay ito sa marangyang pamumuhay.
Tumikhim siya at bahagyang yumuko para bumulong sa tainga ng kaibigan, “Bumalik ka ba rito dahil gusto mo ng makipag-divorce?”
The indoor lights poured down, dividing Beau’s handsome and sculpted face into two contrasting aspects, making it impossible to discern his emotions in his eyes.
Muntik ng mapapitlag si Fred nang bigla itong tumayo at magsalita, “If you don’t speak, no one will think you’re mute.”
Hindi siya nakapagsalita. Mayamaya ay nakita niyang may kuminang na kung ano sa daliri nito. Nang aninagin ay saka niya napagtanto na may suot itong singsing sa kamay nito na may tangan ng wine glass. SINGSING?!
Ni hindi pa man lang ito divorced, at hindi na nito nahintay na pakasalana si Calli?
Fvck! Kapag nakita ito ni Ciara ay paniguradong siya ang lulumpuhin nito. Alam niyang na kay Leila lang ang loyalty ng girlfriend niyang si Ciara dahil matagal ng mag-best friend ang mga ito.
Naalala niya pa noong sabihin niya rito na ang sinumang umaakyat sa kama ng isang mayaman para lang makaahon sa hirap ay hindi deserve na maging kaibigan nito. And guess what happened to him? Binugbog lang naman siya nito na halos mauwi siya sa ospital.
Napakurap si Fred pagkaraan ay sunod-sunod ang ginawang pag-iling. Idinayal niya ang numero ng nobya: “Ciara, you don’t need to pick me up tonight, I’ll take a taxi home by myself.”
Si Ciara na nasa kabilang linya ay agad naman na pumayag: “Perfect, dahil ayokong makita ang mukha ng pekeng Calli na ‘yan. Iiwanan ko na lang na bukas ang pinto para sa ‘yo hanggang mamayang alas diyes.”
May kaunting inis na naramdaman si Fred pero hindi na siya nagsalita pa at pinatay na ang tawag. Kahit gaano pa kasama si Calli, wala pa ring mas sasama kay Leila. Paanong ang isang ulila na pinikot lang ang isang mayaman ay magiging karapat-dapat na maging tagapagmana ng Valencia Family?
Hindi dapat malaman ng nobya niya na gano’n ang iniisip niya dahil kung hindi ay baka hindi matuloy ang kasal nila.
Samantala lumalalim na ang gabi at isa-isa ng nag-aalisan ang mga bisita. Ang iba ay lumalapit kay Beau para magpasalamat at magpaalam. But he still kept his cold expression.
Nang makita ito ni Calli ay ibinaba niya ang hawak na wine glass at lumapit rito, “Beau, did you call a driver?”
He gave her a casual reply, his expression indifferent.
Ang totoo ay pakana niya ang welcome party na ito. Pinilit lang niya ito na dumalo, karamihan pa sa nagtungo roon ay hindi ito kilala, pero kilala niya ito ng halos dalawang dekada na at alam niya kung bakit ganoon ang ipinapakita nito sa mga oras na ‘yon. Beau doesn’t like crowded occasions.
Bilang president ng isang malaking kompanya, ang ganitong mga pagtitipon ay hindi maiiwasan pero handa siyang alalayan at tulungan ito bilang pasasalamat sa pag-aalaga nito sa kanya.
Sa nakalipas na pitong taon niya sa US, si Beau ay nagtatrabaho sa New York.
Nang marinig nitong hindi mabuti sa kanya ang kaniyang professor ay nagmagandang loob itong ihanap at ipakilala siya sa isang professor sa New York. Mula sa hindi kilalang out-of-town university ay lumipat siya sa New York City.
After seven years of hard work, she finally earned her doctorate in computer engineering. Bukod pa roon, habang nag-aaral ay inihanap siya nito ng mamahaling apartment, na may monthly rent lang naman na umaabot sa five-hundred thousand pesos. Limang minutong lakaran lang iyon mula sa unibersidad na pinapasukan niya.
Habang si Beau ay nakatira sa pangit at mumurahing apartment. She had seen how good Beau had been to her over the years.
Ilang sandaling tinitigan ni Calli ang lalaki, bagaman at nagdadalawang isip ay nagsalita pa rin siya, “Beau, I want to work at Yale. Can you arrange it for me?”
Isa ito sa investors ng Yale Technology. As long as she gets his approval, she’ll definitely be able to get a good job.
Hindi ito agad nagsalita at tila nahulog sa malalim na pag-iisip. “I
remember you studied hardware. The advantage of cloud maps lies in algorithm model development, which belongs to the software field, and there is a big difference between the two.”Calli remained calm. “Yes, artificial intelligence is a hot topic right now, and the job prospects are much better that in hardware. I’d like to give it a try.”
Gaya kanina ay sandali itong nanahimik. Hindi niya mabasa ang emosyon na nakapaloob sa gwapo nitong mukha. Mayamaya ay nagsalita ito, “I will make the arrangements.”
Tila bumagal ang pagtibok ng puso niya sa narinig. After graduating with her doctorate, she had always thought about returning to the Philippines to work.
Isang araw habang naghahapunan kasama ito ay nabanggit niyang hindi niya gusto ang mga pagkain sa abroad. Makalipas ang isang linggo ay sinabi na lang nito sa kanya na babalik na ito ng Pilipinas. Pakiramdam niya hindi lang iyon isang coincidence.
Agad na may naglarong matamis na ngiti sa labi ni Calli: “Then I’ll trouble you.”
Inilabas ni Beau ang telepono niya at may pinindot mula roon. “Of course.”
Naroon pa rin ang ngiti niya sa labi niya nang ibaling ang tingin sa ibang direksyon at doon—hindi sinasadyang makuha ang atensyon niya ng suot nitong singsing. Biglang naningkit ang mga mata niya.
Noong magkasama sila nito sa ibang bansa, ni hindi naman niya ito nakita na nagsusuot ng kung anong jewelry. Pero singsing?!
Hindi kaya nais niyang makasama si Leila? No! It can’t be.
Wala pa man divorce dito sa Pilipinas pero maari naman silang magpa-annul. Kahit pa abutin iyon ng mahabang panahon ay willing naman siyang maghintay.
“HINDI KA ba marunong kumatok?” iritadong bungad ni Director Tiño.Kalmado niyang isinara ang pintuan sa likuran niya pagkaraan ay lumapit sa mesa nito. “I want to join the research group,” walang paligoy-ligoy na turan niya.She said “want,” not “desire.”Kitang-kita niya kung paanong mawalan ng kulay ang mukha ng matandang boss.“Bakit natagalan ka bago bumalik?” paglilihis nito sa paksa.“Since you don’t reimburse me, of course I walked there,” pagsisinungaling niya.Hindi ito nagsalita sa narinig, tila napahiya. Mayamaya ay tumikhim ito. “You don’t even have this much money; how dare you stay in Yale?”“You should keep those words to yourself,” pakli niya.Napaismid lang ito, ni hindi na siya sinulyapan at ibinalik ang atensyon sa mga papeles na nasa ibabaw ng mesa nito.Alam niya ang ginagawa nitong pang-iisnab sa kanya. Pero wala siyang balak magpatinag. Hindi naman siya nagmamadali, isa pa ay marami siyang oras ngayon. Kung hindi ito pumayag ay hihintayin niya hanggang sa mapap
LEILA WAS enjoying the breeze on the rooftop.Makulimlim ng araw na ‘yon, ang preskong hangin ay tumatama sa mukha niya maging ang buhok niya at ang bakas ng natuyong luha mula sa mata niya.It wasn’t until she saw the divorce agreement that she truly felt that her seven-year marriage was really coming to an end.Kung hindi dahil sa pagiging insistent ni Beau ay hindi niya gugustuhin ang makipaghiwalay. Ang pagmamahal niya rito ay isang factor na, ngunit ang mas importante ay ayaw niyang bitawan ang pagiging Mrs. Valencia niya.Lalo na ang ibigay ito kay Calli.Noong nagsimula siya ng elementarya ay narinig niya ang mga magulang na nag-aaway at ang issue: may anak sa ibang babae ang Papa niya.Dahil hindi matanggap ang nangyari, lumayas ang Mama niya para hanapin ang babaeng naging kerida ng ama para manghingi ng explanation. Sa hindi inaasahan ay sumulpot sa bahay nila ang babae at nasa sala ang mga ito.Ang babae—walang iba kun’di ang nakababatang kapatid ng kaniyang ina. Ito rin an
NANG dumating si Beau sa opisina ay agad niyang napansin ang cooperation agreement mula sa Yale na kasama ng ibang mga papeles na hindi pa niya napipirmahan.Kumunot ang noo niya at agad na tinawagan si Paul para papuntahin roon.“President Beau,”Itinapon niya sa harapan nito ang dokumento saka nagsalita, “Reason.”Napamaang siya. This kind of contract was naturally not to be seen by the president, since the Valencia Group never used half-finished products.But Miss Quintana is in Yale.President Valencia gave her a house, helped her with onboarding, and even gave her a ring. Shouldn’t she extend her love to everything related to him?Paul didn’t dare to be negligent and added, “It was Miss Valderama, the director of Yale’s R&D department, who personally delivered it. They must value this cooperation quite a bit.”Beau stopped tapping his fingers on the table. “Where is she?”Sino? Si Miss Leila? Ani Paul sa isip. “She just left not long ago.”Beau’s gaze was fixed on the cover of th
THE NEXT morning, Yale was bustling with activity.Pumasa na kasi ang YaleAI sa latest algorithm performance test at malapit na itong i-apply sa iba’t ibang intelligent systems under Yale.Director Tiño’s face was flushed. Kagabi lang ay nabanggit sa kanya ng esposa na si President Beau Valencia ang nagpakilala kay Calliyah Quintana at hindi nalalayo na ito ang mapapangasawa nito.Bukod pa roon, maraming malalaking enterprises ang nagpaabot ng offers para makuha ang serbisyo ng bagong developed na intelligent office systems.This is truly a double celebration!Director Tiño was determined to curry favor with the Valencia family. He walked out of his office and called out, “Leila Valderama, come into my office.”Dahil sa sunod-sunod na magandang balita ay tila nakalimutan ng boss niya ang pagbabanta niya kahapon Kitang-kita sa aura nito ang saya. Tumayo si Leila sa harap ng mesa nito at kaswal na nagtanong, “What is it?”May inilabas itong folder at itinulak palapit sa kanya saka nagsa
LEILA DROVE her beloved little white car back to her apartment building. As soon as she entered the door, she heard San San’s voice.“Mommy, this is the first time you’ve ever come home late. Who is so important?” kaswal nitong tanong habang prenteng nakaupo sa sofa hawak ang isang science magazine at tila ba abala sa pagbabasa.Nang matitigan ang mukha nito ay biglang naglaho ang lahat ng negatibong nararamdaman niya. Binuksan niya ang telepono at nakaingos na nagsalita, “It’s not who, but what. Your mommy just earned ten thousand pesos today without any pain, enough to pay half a month’s rent.”Ibinaba nito ang magazine at nilapita siya saka tinulungan na hubarin ang suot niyang blazer. “It seems our family’s luck is about to change, and our fortune is about to turn around.”Tumango siya bilang pagsang-ayon. Kung gusto siyang inisin ni Calli ay bakit hindi niya ito hayaan? Tutal ay kumikita naman siya rito. As long as giginhawa ang buhay nilang mag-ina ay bakit hindi? Iyon ang mas m
LEILA hesitated for a moment, thinking it would be better to resolve this sooner rather than later, so she took out her phone and said, “I need to ask someone first.”Matapos ‘yon ay naglakad siya sa ‘di kalayuan at inilabas ang telepono niya saka may tinawagan.Sinundan ito ng tingin ni Calli, puno ng tanong ang mga mata niya, “Beau, do you think she has someone else?”Coming home late requires someone’s opinion; it seems there’s no other possibility besides dating someone.Beau’s face was very somber, and he didn’t say a word for a long time.Hindi na nagtanong pa si Calli pagkatapos no’n. During the marriage, no man would be happy if his wife had someone else outside the marriage.Matapos kumpirmahin kay San San na hindi pa ito naghhanda ng hapunan ay bumalik na siya para sabihin sa dalawa, “Mayroon lang akong isang oras.”Nais niya ng mabilis at madaling solusyon; napagtanto niyang ayaw niyang isakripisyo ang after-get off work hours niya para lang kitain ang nakakadiring pera gal







