Kabanata 7. Independent Son

NAGISING si Leila na parang binibiyak ang ulo niya sa sobrang sakit.

Matagal-tagal na rin simula ng magkaroon siya ng masamang panaginip, at palaging napapagaan ni Beau ang nararamdaman niya sa tuwing nangyayari iyon.

Gumapang siya palapit sa bedside table at mula roon ay inilabas ang isang banig ng paracetamol. Kumuha siya ng isa at diretso iyong nilunok.

Nang lumabas siya ng silid ay nakita niya ang anak na si San San na nakabihis na ng uniporme na pinatungan ng apron. Kasalukuyan itong naghahanda ng kanilang almusal.

He made an egg sandwich for him, fried rice and sunny-side up egg for me. Agad siyang napangiti, talagang alam na nito kung ano ang gusto niya.

Although she tends to do odd jobs at the company, the artificial intelligence industry is on the rise, and her boss puts a lot of pressure on her, causing her to lose a lot of her in recent years.

Habang nag-aalmusal ay nagtanong si Leila, “Will Mommy take you to school today?”

San San ate elegantly, swallowing his food before saying, “Binigyan ka na naman ba ng problem ani Mr. Cheater?”

Alam niyang ang tinutukoy nito ay ang boss niya, ang director ng R&D department, si Mr. Tiño. Alam na alam ni San San kung ano ang sitwasyon niya sa kompanya at alam rin nito kung paano siya pahirapan ng boss niya sa loob ng maraming taon.

Isang araw habang nagsho-shopping silang mag-ina ay hindi inaasahang makita nila ito na may kahalikang babae. Malinaw na hindi nito asawa ang babaeng kasama dahil ang background picture ni Mr. Tiño sa isang messaging app ay ang litrato nito kasama ang asawa at isa nitong anak na halatang masaya.

Doon ay napatunayan may napatunayan si Leila: the more a man likes to show off his marital bliss on social media, the more likely he is to cheat and flirt. Mula noon ay Mr. Cheater na ang tawag ni San San dito. O, mas tamang sabihin na ito na ang term na ginagamit ni San San sa mga katrabaho niyang nangangaliwa.

Cheating dito at doon. Tila ba nakasanayan na itong banggitin ng anak niya. Bigla ay pumasok sa isip niya ang nangyari kahapon. Hindi kaya dahil doon kaya nabanggit na naman nito ang salitang cheater?

Since nalaman na nito ang tungkol sa marriage certificate na nasa study room, hindi kaya alam na rin nito ang pagiging malamig sa kanya ni Beau sa nakalipas na pitong taon?

Sa batang isip nito, ang tanging paliwanag lang sa nangyari ay… dahil nagloko rin ang ama nito sa kanya?

Ayaw niyang magkaroon ng masamang impression si San San sa ama nito, pero hindi rin naman niya alam kung ano nga ba ang tumatakbo sa isip ni Beau. Kahit pa sa susunod niyang buhay ay baka hindi pa rin niya malaman. Gano’n ito kahirap basahin.

Ngunit hindi na iyon mahalaga, mayroon ng Calliyah sa tabi ni Beau, at oras na lang ang hinihintay bago ito humingi ng divorce.

Panahon na siguro para kalimutan ang sampung taong pag-ibig niya na hindi kailanman natugunan.

Gaya ng nabubulok na duhat na natutunaw na lang sa dila, ang naiiwan na lang ay ang buto. Mahirap iyong lunukin at dapat na lang iluwa.

Bumuntong hininga si Leila at nagpaliwanag, “Director Tiño didn’t make things difficult for me. Mommy was going to pick up Wendy this morning, so she took half a day off and had some free time.”

Ang totoo ay nag-leave siya ngayong araw para magtungo sa Valencia Group para bayaran ang utang niya. Pero ayaw niyang malaman ni San San ang tungkol doon.

Tumango ito, “Although it’s better to use the school bus than not, I’m still very happy that Mommy can take me to kindergarten.”

Bigla siyang nakaramdam ng awa rito. Mula ng magkaisip ito ay naging independent na ito. Ito ang pumili ng school na papasukan, ito rin ang nagbabayad ng sarili nitong tuition f*e, and even got himself a service bus. Wala man lang siyang naiambag na kahit kaunti rito at nakokonsensya siya dahil doon.

Minsan kinakausap niya ito tungkol sa mga bagay-bagay pero isa lang ang sinasabi nito: sa mga mata nito, isa siyang perpektong ina.

Nang marinig niya ‘yon ay umiyak siya ng umiyak hanggang sa maubos niya ang isang box ng tissue.

--

Habang patungo sa kindergarten, hindi mapigilan ni Leila na bigyan ng halik ang anak.

Nakaupo sila sa isang sulok ng bus at hindi maiwasang maramdaman ni San San ang pamamasa ng pisngi niya. His expression cracked for a moment. “Mommy, this is a public place. Please be mindful of your behavior.”

Leila chuckled. Alam niyang hindi nito gusto ang mga ginagawa niya at minsan ay nagiging masungit ito bagay na sobrang kabaligtaran ng ugali niya. Pero kahit pa ano ang ipakita sa kanya ng anak ay ito lang ang pinakamamahal niya.

Pagbaba palang sa bus at pagpasok nila sa kindergarten gate ay agaw pansin na si San San. Napaka-cute kasi nitong tingnan sa asul na uniporme at maliit na backpack na nasa likod nito.

Napatingin ako sa batang babae na humahangos na papalapit sa ‘min. Sa pagkakaalala ko ay classmate niya ito.

“Wow, San San, is she your sister?” nakangiting tanong nito.

Lihim siyang napangiti. Hindi niya ito masisisi dahil ngayong araw ay nagsuot siya ng light-colored floral dress na pinatungan ng crop jacket kaya nagmukha siyang college student.

Kahit pa walang maayos na tulog, maayos pa rin ang kutis niya. Sa madaling salita ay flawless siya.

“She is my mother,” seryosong pagtatama nito sa sinabi ng kaklase na tila ba hindi nito nagustuhan kung paano sila nilapitan ng batang babae.

Marahang hinaplos ni Leila ang ulo ng anak pagkaraan ay hinarap ang batang babae na hanggang ngayon ay nakangiti pa rin. “I’m San San’s mother.”

The little girl exclaimed again, “Auntie, you’re so beautiful!”

Nang makita ni San San ang paghanga ng classmate niya sa Mommy niya ay bigla niyang hinawakan ng mahigpit ang kamay ng ina. Sumimangot siya.

Nang unang beses na magpunta siya roon ay noong magsimula ang anak sa unang araw ng klase nito bilang kindergarten 1; isang taon na ang nakalilipas sa isang kisap mata.

Kung hindi sila nilapitan at binati ng kaklase nito ay hindi pa niya malalaman na possessive ang anak niya pagdating sa kanya.

Mabuti na rin ‘yon dahil maging siya ay gano’n rin ang nararamdaman para kay San San.

Inilabas ni Leila ang isang pack ng kendi mula sa bag niya at iniabot iyon kay San San saka nagsalita, “You can share it with your classmates.”

Sa murang edad ay nawala na agad ang mga magulang ni Leila at mula noon ay hindi niya maiwasang mainggit sa mga batang kasing edad niya na mayroong kendi.

Habang pinapalaki niya ang anak nais niyang alagaan rin ang sarili niya.

Tumingin si San San sa gummy candy na nasa palad nito at nakita niya ang pagsilay ng isang ngiti sa labi nito.