LOGIN
**คำเตือน**
-นิยายนามปากกา ศศิชา เป็นนิยาย PWP สำนวนอีโรติก
-ไม่เหมาะสำหรับผู้อ่านที่มีอายุต่ำกว่า 18 ปี
-เรื่องทุกเรื่องเป็นเรื่องแต่ง ไม่มีตัวละครอยู่จริงและแสดงถึงความกระหายด้านมืดของตัวละคร โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน
-----------
นามปากกาศศิชา เป็นงานแนว PWP เน้นฉากเน้ด วางขายใน M*B หมวดรักผู้ใหญ่ ต้องยืนยันบัตรประชาชนก่อนถึงจะซื้อได้นะคะ
-----------
กลิ่นอายสีน้ำมันและผืนผ้าใบในห้องสตูดิโอเล็กๆ ย่านบรุกลินคืองานอดิเรกของ โรส หญิงสาววัย 22 ปี นักศึกษาปีสุดท้ายคณะบริหาร ผู้ใช้ชีวิตเรียบง่ายและดิ้นรนด้วยตัวเองมาตลอด โดยมี "มูลนิธิโซโคลอฟ" คอยส่งเสียทุนการศึกษาให้ตั้งแต่เธอสูญเสียพ่อแม่จากอุบัติเหตุปริศนาเมื่อสิบกว่าปีก่อน
มูลนิธิแห่งนี้คือองค์กรการกุศลยักษ์ใหญ่ที่ทุ่มงบประมาณมหาศาลสนับสนุนด้านการศึกษา ศิลปะ วัฒนธรรม และให้ทุนช่วยเหลือเด็กกำพร้าผู้ยากไร้ ตึกสำนักงานใหญ่ของมูลนิธิเป็นอาคารกระจกสูงระฟ้าตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางวอลล์สตรีท
เธอเชื่อว่าตนเป็นเด็กสาวผู้โชคดีที่สุดในโลก "มูลนิธิโซโคลอฟ" ช่วยเหลือ โอบอุ้มเธอไว้ด้วยทุนการศึกษาเต็มจำนวน ค่าใช้จ่ายรายเดือน และอพาร์ตเมนต์สะอาดสะอ้านที่ใช้ซุกหัวนอน ท่ามกลางความโดดเดี่ยว เธอกลับไม่เคยรู้สึกว่าขาดสิ่งใดเลย
และผู้ที่เปรียบเสมือนแสงสว่างในชีวิตเธอก็คือ อเล็กซานเดอร์ โซโคลอฟ ผู้นำตระกูลผู้ทรงอิทธิพล แม้เขาจะงานยุ่งและทรงอำนาจเพียงใด แต่เขามักจะหาเวลาแวะมาเยี่ยมเยียนหรือส่งคนมาไต่ถามสารทุกข์สุกดิบของเธออยู่เสมอ ทุกครั้งที่เธอจัดนิทรรศการศิลปะเล็กๆ ดอกไม้ช่อใหญ่พร้อมการ์ดอวยพรลายมือหนักแน่นก็จะส่งตรงถึงมือเธอเสมอ
ความห่วงใยที่ละมุนละไมและอบอุ่นจากชายวัยกลางคนผู้ทรงภูมิ ทำให้เด็กสาวไร้เดียงสาอย่างเธอเคารพรัก ยกให้เขาเป็นทั้งผู้มีพระคุณและ "คุณลุง" ผู้แสนดีที่เธอพร้อมจะเชื่อฟังทุกอย่าง
เธอยังจำรอยยิ้มสุภาพและแววตาเอ็นดูยามที่เขาพบเธอในวัยเด็กได้ขึ้นใจ... จนกระทั่งบ่ายวันหนึ่ง ความอบอุ่นจอมปลอมนั้นก็พังทลายลงในพริบตา
แสงแดดอุ่นๆ ยามบ่ายวันนั้นส่องกระทบผืนถนนในย่านบรุกลิน ขณะที่โรสในชุดเดรสสบายๆ กำลังมุ่งหน้าไปยังมหาวิทยาลัย เธอตั้งใจว่าจะแวะส่งหนังสือคืนหอสมุดให้ทันกำหนด เธอยังคงอารมณ์ดีและนึกขอบคุณโชคชะตาที่ทำให้เด็กกำพร้าไร้ที่พึ่งอย่างเธอได้มีชีวิตที่ดี มีอนาคต และมีคุณลุงขายาวคอยให้ความเมตตาดูแลมาโดยตลอด
ทว่าเมื่อรถลีมูซีนสีดำสนิทคันยาวติดฟิล์มทึบเคลื่อนเข้ามาจอดเทียบฟุตปาธตรงหน้าเธออย่างกะทันหัน ประตูรถเปิดออกพร้อมกับชายในชุดสูทสากลสองคนก้าวลงมาขวางทางไว้
"คุณโรสครับ เชิญขึ้นรถครับ ท่านต้องการพบคุณทันที" เสียงทุ้มห้วนของบอดี้การ์ดคนหนึ่งเอ่ยขึ้น แม้จะสุภาพแต่ไร้ซึ่งรอยยิ้มและเต็มไปด้วยความกดดัน
โรสพยักหน้ารับด้วยความประหลาดใจเล็กน้อยแต่ไม่ได้หวาดกลัว เพราะเธอจำหน้าการ์ดกลุ่มนี้ได้ว่าเป็นคนสนิทของคุณลุงที่เคยมาส่งของขวัญและดูแลเธออยู่บ่อยครั้ง เธอยินยอมก้าวขึ้นไปนั่งบนเบาะหนังราคาแพงด้านหลังแต่โดยดี โดยคิดว่าคงเป็นเรื่องสำคัญที่ท่านอยากพบเธอกะทันหัน
แต่บรรยากาศภายในรถกลับเย็นเยียบและแปลกประหลาดจนน่าอึดอัด กระจกทึบแสงทำให้ภายในรถมืดสลัว การ์ดทั้งสองนั่งนิ่งราวกับรูปปั้น ไร้ซึ่งบรรยากาศผ่อนคลายเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา
"เอ่อ... เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ ทำไมวันนี้คุณลุงถึงอยากพบหนูกะทันหันจัง ท่านไม่สบายหรือเปล่าคะ?" โรสเอ่ยถามด้วยความห่วงใย พร้อมส่งยิ้มเจื่อนไปให้การ์ดที่นั่งอยู่ด้านหน้า
ไร้ซึ่งเสียงตอบรับใดๆ บอดี้การ์ดหน้ารูปปั้นยังคงมองตรงไปข้างหน้าด้วยใบหน้าตายด้าน
"คือ... ท่านลุงโกรธอะไรรึเปล่าคะ?" โรสถามย้ำด้วยความร้อนใจเมื่อความเงียบเริ่มปกคลุม เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง นึกทบทวนเหตุการณ์ช่วงนี้ในหัวสมองอย่างรวดเร็วเพื่อหาว่าตนเผลอก่อเรื่องอะไรให้คุณลุงไม่พอใจหรือเปล่าหนอ
หรือว่า... จะเป็นเรื่องนั้น?
หัวใจของเธอเริ่มเต้นรัวด้วยความกังวล เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อสัปดาห์ก่อนที่ ดิมิทรี ผู้มีศักดิ์เป็นคนสนิทของคุณลุง เคยเอ่ยปากชักชวนแกมบังคับให้เธอไปอยู่ในความดูแลและจดทะเบียนเป็นบุตรบุญธรรมของเขา แต่เธอปฏิเสธเพราะเจียมตัว ไม่กล้าอาจเอื้อมไปข้องเกี่ยวกับตระกูลมหาเศรษฐีโดยที่เธอไม่มีคุณค่าอะไรมากพอ
หรือการที่เธอปฏิเสธคำชวนครั้งนั้น จะทำให้ทางผู้ใหญ่รู้สึกผิดหวังและโกรธเคือง จนคุณลุงต้องเรียกตัวเธอมาตักเตือนด้วยตัวเอง?
โรสขบริมฝีปากแน่นด้วยความกังวลใจ เมื่อบอดี้การ์ดเหลือบตามองเธอผ่านกระจกมองหลังด้วยแววตาสมเพชเวทนาเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยตัดบทสั้นๆ ออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
"เมื่อคุณไปถึงและพบท่าน... คุณก็จะเข้าใจทุกอย่างเองครับ คุณโรส"
โรสก้มมองโซโลคอฟทั้งสองคนด้วยแววตาเยียบเย็น ไร้ความรู้สึก และเต็มไปด้วยความสมเพชเวทนา รอยยิ้มของโรสไม่ได้มีความเมตตาอยู่เลยแม้แต่น้อย เธอยกมือขึ้นเรียวปลายนิ้ววาดผ่านอากาศเบาๆครืด... โครม!พื้นหินเย็นเยียบของโถงพิธีใต้ดินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ก่อนที่แท่นหินสีดำสนิทนับสิบแท่นจะผุดขึ้นมาจากรอยแยกของพื้นดินทีละแท่นอย่างน่าอัศจรรย์ พวกมันเรียงรายรายล้อมแท่นหินเดิมของเธอไว้ตรงกลางราวกับลานประหารหรือแท่นบูชาขนาดยักษ์ ครบถ้วนตามจำนวนชายในตระกูลโซโลคอฟ"แม่บ้านอสูร..." โรสเอ่ยสั่งเสียงหวานสิ้นคำบัญชา พวกแม่บ้านอสูรก็เคลื่อนไหวด้วยความรวดเร็วราวดั่งเงาพายุ แรงมหาศาลของอสูรกายเข้าจู่โจม ลากตัวอเล็กซานเดอร์ ดิมิทรี และชายฉกรรจ์ทุกคนในตระกูลโซโลคอฟที่พยายามตะเกียกตะกายหนี ไปมัดตรึงเข้ากับแท่นหินแต่ละแท่นด้วยโซ่ตรึงหนาหนักจนขยับเขยื้อนไม่ได้จากนั้น พวกเธอก็นำห่วงรัดเหล็กกล้า สวมล็อกเข้าที่แก่นกายที่หดตัวด้วยความกลัวของแต่ละคนอย่างแม่นยำเสียงโวยวาย ร้องขอชีวิต และเสียงสะอื้นไห้ด้วยความตื่นตระหนกดังระงมไปทั่วโถงพิธี บรรดาชายผู้เคยยิ่งใหญ่และหยิ่งผยอง บัดนี้กลับสั่นเทาด้วยความอ่อนแอและหวาดกลัวอย่
โรสค่อยๆ พยุงกายลุกขึ้นนั่งอย่างช้าๆ ร่างกายของเธอกลับมางดงาม เปล่งปลั่ง และเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังชีวิตอันน่าสะพรึงกลัวอย่างไม่น่าเชื่อ ราวกับว่าเธอได้กลืนกินและสูบเอาชีวิตของชายฉกรรจ์ทุกคนที่ร่วมสังวาสเพื่อใช้เป็นเครื่องสังเวยต่ออายุให้ตนเองอย่างสมบูรณ์อเล็กซานเดอร์ก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว แววตาสั่นระริกเมื่อเผชิญหน้ากับโรสที่หันมาสบตาเขา รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอตลอดหลายชั่วรุ่นที่ผ่านมา ตระกูลโซโลคอฟใช้สายเลือดพระแม่บริสุทธิ์เพื่อเจือจางเลือดปีศาจที่ไหลเวียนอยู่ในกายของพวกเขา ภาชนะรุ่นแล้วรุ่นเล่าถูกกักขัง ชำเราจนแหลกสลาย หรือหากใครหนีรอดไปได้ ก็ต้องจบชีวิตลงด้วยความทรมานแสนสาหัสจากภาวะกำหนัดที่กัดกินวิญญาณ“นี่... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน”“พวกคุณคิดมาตลอดว่าดูดซับไอบริสุทธิ์จากภาชนะ บรรเทาอาการเลือดปีศาจคลั่ง” แม่บ้านอสูรซึ่งแฝงกายอยู่ในเงามืดของคฤหาสน์มาตลอดหลายร้อยปี พวกนางก้าวออกมาสู่แสงสว่าง“แท้จริงแล้ว ทุกครั้งที่มีการร่วมสังวาส ภาชนะต่างหากที่ดูดกลืนเลือดปีศาจจากร่างกายโซโลคอฟ สะสมปนเปื้อนในสายเลือดของพระแม่บริสุทธิ์รุ่นแล้วรุ่นเล่าอย่างไม่มีวันสิ้นสุดจนกระทั่งมาถึง
ชายหนุ่มคนที่สองสอดลึงค์เข้าไปในรูแน่นปั๋งร้อนระอุและฉ่ำเยิ้ม ทันทีที่ส่วนหัวสัมผัสกับความฟิตแน่นที่ตอดรัดอย่างบ้าคลั่ง เขาก็ถึงกับตาเหลือกค้าง หลุดเสียงครางฮือในลำคอด้วยความเสียวซ่านสุดขั้ว"อื้อหือ... แน่นฉิบหาย! ร่อง ห ของภาชนะนี่มันสวรรค์ชัดๆ!" เขาครางกระเส่าด้วยความปลื้มปริ่ม น้ำลายไหลย้อยมุมปากด้วยความเคลิบเคลิ้มที่ได้ครอบครองเรือนร่างนี้เป็นครั้งแรกในชีวิต"อ๊ะ... อ๊าง... ดีจัง... เอาอีก แรงๆ เลยค่ะ..." โรสที่ถูกกระตุ้นด้วยภาวะไข่ตกแอ่นสะโพกรับการกระแทกอย่างบ้าคลั่ง ส่งเสียงครางหวานหยาดเยิ้มออกมาไม่ขาดปากชายหนุ่มคนที่สองซอยสะโพกกระแทกกระทั้นเข้าใส่ไม่ยั้ง เสียงเนื้อกระทบกันดัง ป้าบๆๆ ป้าบ! ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและความสุขสมขั้นสุด"ซี้ด... โคตรเสียวเลยวะ! ได้เย่อภาชนะของตระกูลเรานี่มันฟินจนวิญญาณจะหลุดออกจากร่างอยู่แล้ว!" เขาครางอย่างลืมตัว มือหนาบีบขยำสะโพกอิ่มด้วยความหลงใหล ก่อนจะกระแทกกระทั้นเน้นๆ อีกไม่กี่ครั้งก็ฉีดพ่นน้ำกามร้อนจัดทะลักเข้าสู่มดลูกของเธอจนล้นทะลักตามมาติดๆ ด้วยชายคนที่สามและคนที่สี่ที่ก้าวเข้ามาต่อแถว ทุกคนต่างส่งเสียงครางกระเส่าด้วยความปลาบปลื้
ในวินาทีนั้นเอง ร่างกายของเธอก็เข้าสู่ภาวะไข่ตกอย่างสมบูรณ์เต็มร้อย ประสาทสัมผัสอันเฉียบคมของสายเลือดพระแม่บริสุทธิ์ถูกกระตุ้นจนถึงขีดสุด เธอกลิ่นอายความเข้มข้นของสายเลือดโซโลคอฟคนอื่นๆ ที่อบอวลอยู่รอบโถงพิธีใต้ดินแห่งนี้ลอยเข้าจมูก โรสจึงเริ่มบิดเร้าคร่ำครวญเรียกร้องขอ"อื้อ... อ๊า... ช่วยด้วย... ร้อน! ร้อนไปหมดแล้ว... เอาเข้ามาอีก... เอา ค ของทุกคนเข้ามาที... ฮือ..."อเล็กซานเดอร์หน้าตึงเครียดด้วยความหัวเสียอย่างที่สุด เขารู้ดีว่าต่อให้เขาจะกระหน่ำเย่อเธอบนแท่นหินอีกสักกี่รอบ ก็ไม่อาจฝืนกฎธรรมชาติและความต้องการอันรุนแรงของสายเลือดพระแม่บริสุทธิ์ในยามไข่ตกเต็มที่เช่นนี้ได้ มีแต่ต้องเติมเต็มด้วยน้ำกามของสายเลือดโซโลคอฟทุกคนเท่านั้นเธอถึงจะสงบลงได้ผู้นำตระกูลขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน ดวงตาวาวโรจน์ เขากัดฟันถอนกายออกอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะผุดลุกขึ้นยืนแล้วตวัดสายตาสั่งการลูกน้องและคนในตระกูลที่ยืนล้อมรอบอยู่"ไอ้พวกเวรเอ้ย... เข้ามา!" อเล็กซานเดอร์ประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจแต่เต็มไปด้วยโทสะ "ในเมื่อร่างกายเธอมันร่านขนาดนี้... เรียงแถวเข้ามาเย็-เธอให้สาสม! ห้ามให้ใครหยุดจนกว่าจะพ้นช่ว
“แฉะเยิ้มสุดๆ แล้ว ต่อไปก็ถึงเวลาปี้แล้ว ไปตามทุกคนมาช่วยกันดูดซับไอบริสุทธิ์”“ครับนาย”อเล็กซานเดอร์ก้มลงมาจูบ จับเธอนอนคว่ำยกก้นงอนงามขึ้นสูงๆ จากนั้นก็เอาหัวลึงค์สอดใส่ ร่องสาวตอดแน่นจนเขาครางกระหึ่ม บดบี้เชื่อมต่อร่างกายแบบเสียวๆตับๆๆๆๆๆๆๆๆๆ“อู้วว อ๊า... ปี้แรงๆ”ท่อนเอ็นร้อนฉ่าเคลื่อนไหวราวกับลูกสูบ อัดกระแทกรูตอดแฉะกระทุ้งปากมดลูก แม้ว่าอเล็กซานเดอร์จะอายุห้าสิบกว่าแล้ว แต่ยังแข็งแรงอึดทน อีกทั้งอยู่ห่างจากภาชนะ สะสมแรงกำหนัดมาหลายวัน พอได้เจอร่องสาวอวบอูมแน่นๆ น่ากระเด้าที่แสนคิดถึง เขาจึงโหมแรงเย่อเต็มสูบตับๆๆๆๆๆๆๆๆๆ“ซี้ดด ตอดแน่นอะไรอย่างนี้ อ...อูยย แน่นกว่าเดิมเสียอีก ซี้ดด... โรส ฉันนึกว่าโดนไอ้ดิมิทรีปี้จนบานแล้วเสียอีก เป็นไง! โดนมันเอาอร่อยมั้ย”“อะ..อึ่ก.. อร่อยค่ะ... ฮึก คุณลุง คุณลุงเอาอร่อยกว่า เอาหนูอีกนะคะ ซี้ดด อ๊ะ อ๊าๆๆๆ”อเล็กซานเดอร์อุ้มเธอนั่งตัก กอดแน่น ขยับแท่งลึงค์กระแทกแรงๆ แล้วขยับเด้าท่าหมา ขึ้นขย่มจนสองเต้ากระเพื่อมไหว ก่อนที่จะจับเอวบางแล้วยกลอยขึ้นเป็นท่าลิงอุ้มแตง ท่อนลึงค์แข็งแน่นกระแทกสวนอัดเต็มรู ทำเอาเธอหอบครางไม่เป็นศัพท์ น้ำแตกพุ่งถี่ยิบ
บทส่งท้ายเสียงยางรถยนต์บดถนนกู่ก้องก่อนที่ตัวรถจะพุ่งเข้ามาจอดสนิทภายในเขตคฤหาสน์หลัก อเล็กซานเดอร์ก้าวลงจากรถพร้อมกับโอบอุ้มร่างไร้สติแต่ร่างกายยังคงร้อนผ่าวและบิดเร้าของโรสไว้แนบอก ผู้นำตระกูลสาวเท้ายาวตรงไปยังโถงทำพิธีลับในชั้นใต้ดิน สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกใช้สำหรับควบคุมความกระหายของสายเลือดโซโลคอฟเบื้องล่างนั้น ดิมิทรีถูกจับมัดและคุมตัวรออยู่ก่อนแล้ว สภาพของน้องชายตัวแสบยังมีรอยฟกช้ำจากการถูกซ้อม แต่วี่แววความหวาดกลัวกลับไม่มีอยู่เลยสักนิด ทันทีที่เห็นพี่ชายอุ้มร่างโรสที่ผิวเนื้อแดงก่ำและชุ่มโชกไปด้วยหยาดเหงื่อเข้ามาวางลงบนแท่นหินตรงกลางโถง ดิมิทรีก็หัวเราะในลำคอออกมาทันที"หึๆ... พาเธอกลับมาเข้าพิธีจนได้สินะพี่ชาย!" ดิมิทรีส่งเสียงตะโกนยียวนกวนประสาท แววตาดิบเถื่อนพราวระยับด้วยความท้าทาย "มองสภาพเธอนั่นสิ... ร่างกายแบบนั้นน่ะ มันเกิดมาเพื่อเป็นของพวกเราชาวโซโลคอฟทุกคนอยู่แล้ว! พี่ไม่มีทางเก็บเธอไว้คนเดียวหรอกน่า!"อเล็กซานเดอร์เหลียวหันไปมองน้องชายด้วยหางตา แววตาวาวโรจน์ด้วยจิตสังหารรุนแรง ทว่าในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ เขากลับไม่มีเวลาแม้แต่จะลงทัณฑ์ไอ้น้องชายตัวดี



![นรสิงห์ [มาเฟียร้ายรัก]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



