Chapter 04

CAROLINE CERVANTES POV

Nanginginig ang kamay ko habang dahan-dahan kong binubuksan ang pinto.

Ramdam ko ang kaba sa bawat paghinga na binibitiwan ko, handa na ang isip ko sa kung anu-anong posibleng senaryo ang bubungad sa akin.

Kung pulis ba k mga lalaking humahabol sa kanya.

Pero sa pagbukas ko ng pinto ay mukang mas malaki yata ang problema poproblemahin ko.

“Akisha?!" gulat na gulat kong bigkas ng kanyang pangalan.

Ang alam ko ay gagala siya kasama si Mike at manonood sila ng sine.. kaya bakit siya nandito?

Nakatayo siya sa labas ng pintuan, bahagyang gusot ang buhok, at may bahid ng inis at pagod sa mukha. Kita sa ekspresyon niya na para bang kagagaling lang niya sa isang matinding ayaw.

Halos nakasulat sa noo niya ang salitang bad mood.

“Ano’ng ginagawa mo rito?” gulat at halatang panic ang boses ko. “Ba—bakit ang aga mong umuwi?”

Bigla siyang huminto, bahagyang kumunot ang noo niya habang sinusuri ang itsura ko. Ilang segundo lang iyon, bigla siyang ngumisi. Isang pilyo at nang-aasar na ngiti.

“Ha?” aniya, sabay taas ng kilay. “Bakit parang defensive ka? May tinatago ka ba ano?" balik niya sa akin.

Bahagya siyang tumingkayad ok para makita kung may tinatago ba ako sa likuran ko.

“Huwag mong sabihin… may lalaki sa loob?” muling usal niya at mas lalong lumaki ang ngisi.

“A-Akisha—” hindi ko pa man natatapos ang sasabihin ko nang bahagya niya akong itinulak palayo para makadaan siya.

“Hoy!” sigaw ko, pero huli na.

Natigilan siya sa mismong gitna ng sala. At siyang matinding katahimikan ang naghari sa buong bahay.

Agad niyang nakita ang dahil nakaupo sa sofa, puno pa ng benda ang katawan, sugatan, pero tuwid ang tindig at malamig ang titig na agad na sumalubong sa kanya.

Kitang-kita ko ang gulat at panlalaki ng mga mata ni Akisha.

Napahawak ako sa aking bewang... at natampal ko ang aking noo dahil alam kong kailangan ko na namang sagutin ang mga nagiging tanong niya.

"Mas mabuti pa e kung pulis o kalaban ang dumating," sa isipan ko at naglakad papalapit sa kanya.

"Umupo ka muna..." bulong ko sa kanya dahil halos para na siyang isang tuod sa kanyang kinatatayuan.

Hinila ko siya papalapit sa kabilang sofa at pinaupo siya roon. Pormal pang umupo at ang magkabila niyang palad ay nakapatong sa ibabaw ng kanyang hita.

Kumunot ang noo ko dahil hindi ako sanay na gano'n siya katahimik lalo na kapag isang gwapong lalaki ang nasa kanyang harapan.

"Hoy! problema mo?!" asik ko at bahagyang sinilip ang kanyang mukha.

Pero agad niyang itinaas ang palad niya at ginamit niya iyon para itulak papalayo ang mukha ko. Kumunot ang aking noo at tinampal ang kamay niya sabay pinunasan ko ang bibig ko.

"Kadiri ka! baka kahit sana mo hinawak-hawak 'yang kamay mo!" asik ko at hindi maitago ang pagkapikon.

Pero natigilan ako dahil napansin ko ang matalim na tingin sa akin ng lalaki. Kaya kahit gusto kong tanungin si Akisha ay tumahimik na lang ako at ibinalik sa kanya ang tingin.

Ilang sandali pa ay dahan-dahan siyang tumayo. Tatayo na din sana ako para lapitan siya at alalayan, pero itinaas niya ang kamay niya para pigilan ako.

"I can do it. Treating my wounds was enough and you don't have to do anything else," aniya sa mababang boses.

Nakahawak siya sa kanyang t'yan at inabot ang polo at muli niya iyong isinuot. Tahimik akong nanonood sa bawat kilos na ginagawa niya at sa bawat segundong lumilipas ay kitang-kita ko ang pamimilipit niya sa sakit.

Pero ayaw niya pa din na alalayan ko siya hanggang sa natapos na siyang isuot iyon.

"Thank you for tonight. I will never forget this and will gift you something in return once I'm totally healed." Wika niya at pagkatapos ay nagsimulang humakbang.

Sinundan ko siya ng tingin, pero si Akisha ay nanatili pa ring nakayuko sa tabi. Para bang takot na takot siya na hindi ko maintindihan kung bakit.

"Anyway..." biglang nagsalita ang lalaki kaya agad akong bumaling sa kanya.

Nakaharap ang kalahati ng kanyang katawan sa akin habang ang kalahati naman ay nakalabas na sa pintuan.

"I don't know your name..." dugtong niya.

At sa hindi ko malamang dahilan ay para may kung anong gumapang sa loob ng katawan ko. Para akong kinikiliti na hindi ko maipaliwanag.

"Caroline.... my name is Caroline Cervantes," sagot ko sa kanya.

Hindi ko alam kung guni-guni ko lamang ba iyong nakita ko, pero nakangiti siya.

He smiled softly before he nodded...

"Caroline.. then, it's nice to meet you, Caroline..." usal niya.

I want able to answer that when he finally turned his back on me. At tuluyan na siyang nakalabas ng bahay.

At muntik ko nang mahampas si Akisha nang bigla siyang huminga nang sobrang lalim na para bang pati ako na nasa tabi niya ay lilipad na sa sobrang lakas.

"Ano bang problema mo?!" asik ko at hindi napigilang hampasin ang kanyang balikat.

She didn’t answer immediately. Instead, she placed her hands on her chest and took a deep breath. As if trying to calm herself. When she finally looked at me, the mischievous Akisha I knew was gone. What I saw instead was a serious, almost frightened expression.

“Carol,” mahinang usal nito, “do you even realize how reckless you’ve been?”

I huffed. “Huh? Dramatic as always. You act like I just blew up a country or something.”

Bigla siyang tumayo at hinawakan ang magkabila kong balikat.

“You’re not listening. Hindi mo man lang napansin na nanginginig ako. Hanggang ngayon ay hindi pa rin tumitigil sa pagnginig ang buong katawan ko!" asik niya.

I shrugged off her hands. “Kumalma ka nga, Akisha. He’s just hurt. If he meant to harm me, he would have done it already.”

Pero nagulat ako nang bigla siyang humalakhak sabay lingon sa pintuan kung saan lumabas iyong lalaki.

“Do you know who that was?” tanong niya at doon lang ibinalik ang tingin sa akin.

“No,” I said, rolling my eyes. “And honestly, I don’t care. He was injured. I helped him. End of stor--"

“Niccolo Madrigal," she cutted me off.

Muling nagsalubong ang kilay ko dahil hindi ko siya maintindihan.

“He is Niccolo. Madrigal.” She said it like a warning. “He’s the leader of the most dangerous and untouchable gang in the entire country. No one dares to touch him. Government? Men in uniform? no! None of them!" paliwanag niya sa akin.

“He’s a billionaire, Carol. Legal on paper… but underground, he’s part of a mafia organization—international. And if there’s a list of people you never, ever cross, he’s at the very top.”

At habang nakikinig ako sa kanya ay maging malinaw na sa akin ang lahat.. tungkol sa mga sugat na kanyang tinamo at sa tattoo na nakita ko kanina sa kanyang dibdib.

"Totoo ba? baka gino-good time mo na naman ako!" asik ko, pero hindi siya natawa.

Bagkus ay tumango lang siya habang bahagyang nakatingala sa kisame.

“I know that face. I’ve seen him in reports. Underground news. The kind of things normal people never hear about.”

I sank onto the sofa, my knees suddenly weak.

“Carol,” she said, lowering her voice, “the thing is… you didn’t just help him.”

I stared at her.

“You let him into your house,” she continued firmly. “And when someone like Niccolo Madrigal owes you a favor... believe me, it doesn’t end with a simple thank you.”

I turned toward the door.

And for the first time since he left, I didn’t know if I should feel grateful… or terrified of the day he comes back.

"At papaano kung bumalik siya... pero hindi para bayaran ang utang na loob na tinutukoy niya?"

"Paano kung bumalik siya... para pat*yin ako dahil nakita ko siya sa gano'ng sitwasyon?... Anong gagawin ko?!"

TO BE CONTINUED....