Chapter 05: The character

CAROLINE CERVANTES POV

I’ve written about men like him a hundred times.

Men carved out of shadows. Men whose silence spoke louder than confessions. Men whose bodies carried stories no one dared to ask about.

Pero ngayon ay halos hindi ako makapagsulat nang maayos. Nanginginig ang mga kamay ko at naka-angat lang sa ere... sa ibabaw ng aking keyboard habang ang mga mata ko ay nakatutok sa screen ng laptop.

Ang isipan ko at muling bumabalik sa nangyari noong nakaraang gabi. At hanggang ngayon ay hindi pa rin nakakalimutan ang tattoo na nakita ko sa kanyang dibdib.

A black rose.. and a skull

Chains wrapped tight, unyielding.

I slowly.. let out a deep breath and finally began to type.

"𝑶𝒏 𝒉𝒊𝒔 𝒄𝒉𝒆𝒔𝒕, 𝒄𝒍𝒐𝒔𝒆 𝒕𝒐 𝒘𝒉𝒆𝒓𝒆 𝒉𝒊𝒔 𝒉𝒆𝒂𝒓𝒕... 𝒕𝒉𝒆𝒓𝒆 𝒘𝒂𝒔 𝒂 𝒕𝒂𝒕𝒕𝒐𝒐. 𝑨 𝒃𝒍𝒂𝒄𝒌 𝒓𝒐𝒔𝒆 𝒂𝒏𝒅 𝒊𝒕𝒔 𝒑𝒆𝒕𝒂𝒍𝒔 𝒘𝒆𝒓𝒆 𝒔𝒉𝒂𝒓𝒑, 𝒅𝒂𝒓𝒌 𝒂𝒏𝒅 𝒄𝒓𝒖𝒆𝒍. 𝑨𝒕 𝒊𝒕𝒔 𝒄𝒆𝒏𝒕𝒆𝒓 𝒘𝒂𝒔 𝒂 𝒔𝒎𝒂𝒍𝒍 𝒔𝒌𝒖𝒍𝒍, 𝒃𝒐𝒖𝒏𝒅 𝒕𝒊𝒈𝒉𝒕𝒍𝒚 𝒃𝒚 𝒂 𝒄𝒉𝒂𝒊𝒏, 𝒂𝒔 𝒊𝒇 𝒘𝒉𝒂𝒕𝒆𝒗𝒆𝒓 𝒍𝒂𝒚 𝒃𝒆𝒏𝒆𝒂𝒕𝒉 𝒊𝒕 𝒘𝒐𝒖𝒍𝒅 𝒃𝒆 𝒕𝒐𝒐 𝒅𝒂𝒏𝒈𝒆𝒓𝒐𝒖𝒔 𝒕𝒐 𝒃𝒆 𝒇𝒓𝒆𝒆.."

Matapos kong naisulat iyon ay muli kong inilayo ang aking mga daliri sa keyboard.. at malalim na bumuntong-hininga.

Alam kong hindi ko ito dapat gawin. Pero maliban sa akin ay wala ng ibang nakakaalam na hindi na ito parte ng fiction na isinusulat ko... kundi hango na ito sa totoong buhay.

Three years ago, I had been cornered.. terrified, shaking, and I thought that I couldn't make it out alive. But then.. I suddenly bump into him.

And that is how I first met him and my obsession grows that I started writing novels and use him as a reference for my male leads.

At noong nakaraang gabi lang ay nakita ko siya ulit... at sa unang pagkakataon ay nakalapit ako sa kanya nang gano'n. And I even touched him and was able to speak with him.

"Focus, Caroline..." bulong ko sa aking sarili.

At nang handa na ako ay muli kong pinagtuonan ng pansin ang laptop at muling nagsimula magtipa.

"𝑯𝒆 𝒘𝒂𝒔 𝒅𝒂𝒏𝒈𝒆𝒓𝒐𝒖𝒔.. 𝒏𝒐𝒕 𝒃𝒆𝒄𝒂𝒖𝒔𝒆 𝒉𝒆 𝒘𝒂𝒏𝒕𝒆𝒅 𝒕𝒐 𝒃𝒆, 𝒃𝒖𝒕 𝒃𝒆𝒄𝒂𝒖𝒔𝒆 𝒕𝒉𝒆 𝒘𝒐𝒓𝒍𝒅 𝒉𝒂𝒅 𝒔𝒉𝒂𝒑𝒆𝒅 𝒉𝒊𝒎 𝒕𝒉𝒂𝒕 𝒘𝒂𝒚. 𝑬𝒗𝒆𝒆𝒚 𝒔𝒄𝒂𝒓 𝒘𝒂𝒔 𝒂 𝒎𝒆𝒎𝒐𝒓𝒚 𝑨𝒏𝒅 𝒆𝒗𝒆𝒓𝒚 𝒕𝒂𝒕𝒕𝒐𝒐... 𝒘𝒂𝒔 𝒂 𝒘𝒂𝒓𝒏𝒊𝒏𝒈. 𝑳𝒐𝒗𝒊𝒏𝒈 𝒂 𝒎𝒂𝒏 𝒍𝒊𝒌𝒆 𝒉𝒊𝒎, 𝒎𝒆𝒂𝒏𝒕 𝒖𝒏𝒅𝒆𝒓𝒔𝒕𝒂𝒏𝒅𝒊𝒏𝒈 𝒕𝒉𝒂𝒕 𝒉𝒆 𝒃𝒆𝒍𝒐𝒏𝒈𝒆𝒅 𝒊𝒏𝒕𝒐 𝒕𝒉𝒆 𝒅𝒂𝒓𝒌𝒏𝒆𝒔𝒔. 𝑬𝒗𝒆𝒏 𝒊𝒇 𝒉𝒆'𝒔 𝒘𝒊𝒍𝒍𝒊𝒏𝒈 𝒕𝒐 𝒔𝒕𝒆𝒑𝒑𝒆𝒅 𝒊𝒏 𝒕𝒐 𝒕𝒉𝒆 𝒍𝒊𝒈𝒉𝒕.. 𝒇𝒐𝒓 𝒚𝒐𝒖."

I leaned back in my chair, as my eyes were burning... thinking about him.

Ang lalaking bida sa isinulat kong libro ay totoo.. at buhay na buhay na naglalakad sa iba't-ibang sulok ng mundo. Maraming humahanga sa kanya bilang karakter sa isinulat kong kwento. Ang iba ay nagtatanong at nangangarap na magkaroon ng lalaki sa buhay nila na katulad niya.

Pero paano kong malaman nilang nag e-exist talaga siya totoong mundo at malaman nila na ang buhay niya sa kwento ay katulad rin sa totoong mundo?

Ano kaya ang gagawin nila?

"Hystt... anong kalokohan ba kasi itong naisip mo, Caroline?" asik ko sa sarili ko.

Napatingala pa ako sa kisame... nagtatalo ang isip ko kung ipo-post ko ba iyong isinulat ko o buburahin na lamang. Sobra kasing detalyado at alam ko na isang pagkakamali ko lang ay kakalat iyon at malaki ang tyansa na makakarating sa kanya lalo pa't nabanggit ko doon ang tungkol sa kanyang tattoo.

Sa ilang minutong pag-iisip... sa bandang huli ay ipinost ko pa din iyon. At pagkatapos ay isinara ko ang aking laptop at agad na umalis sa aking kinauupuan upang lumipat sa aking kama.

Pabagsak kong inihiga ang aking sarili sa kama. Nakatihaya at nakatitig sa ceiling.

"Fiction lang naman ang isinulat ko... imposible rin na malaman niya iyon e hindi naman siguro siya nagbabasa ng mga gano'n?" patanong kong bulalas.

Maya-maya pa ay napapikit ako at mabilis na tinakpan ng unan ang aking mukha. Kulang na lang ay magpagulong-gulong ako sa ibabaw ng kama ko... pero hindi ko alam kung bakit ko iyon ginagawa.

"Kailangan mo ng ipatingin sa doktor ang utak mo, Caroline..." boses na umaalingawngaw sa isipan ko.

Nasa kalagitnaan ako ng kat*ngahan ko nang biglang tumunog ang aking cellphone. Dali-dali ko iyong inabot at pagbukas ko at nakita ko kaagad ang notification mula sa platform kung saan nakalagay lahat ng mga kwento na isinusulat ko.

"Comment?" bulong ko.

Pinindot ko ang notification at binasa ang isang comment na galing sa isang reader. Hindi ko alam kung silent reader ba siya o bagong taga-suporta ko lang dahil hindi pamilyar sa akin ang pangalan na ginamit niya.

"𝗔 𝗻𝗲𝘄 𝘀𝘂𝗽𝗽𝗼𝗿𝘁𝗲𝗿 𝗵𝗲𝗿𝗲... 𝗶 𝗹𝗼𝘃𝗲 𝘆𝗼𝘂𝗿 𝘀𝘁𝗼𝗿𝗶𝗲𝘀... 𝗔𝗻𝗱 𝘁𝗵𝗲 𝘁𝗮𝘁𝘁𝗼𝗼 𝗱𝗲𝘀𝗰𝗿𝗶𝗽𝘁𝗶𝗼𝗻 𝘄𝗮𝘀 𝗶𝗻𝗰𝗿𝗲𝗱𝗶𝗯𝗹𝗲.."

Iyon ang comment niya. At sa dulo ay may heart emojis.. Hindi ako nag-reply at nag emoji react lang ako sa comment niya.

Nag-scroll pa ako, pero siya palang ang pinakaunang nag-comment. Kaya muli kong pinatay ang cellphone ko at bumalik sa pagkakahiga.

"Check ko na lang ulit mamaya... sa ngayon ay matutulog na lang muna ako." Sambit ko at agad na ipinikit ang mga mata.

At tuluyang nilamon ng antok.

~~~~~~

NICCOLO MADRIGAL'S POV

"Still have no clues about this erotic writer?" tanong ko kay Kaizer.. isa sa mga tauhan ko na aking pinagkakatiwalaan.

Sandali niyang tiningnan ang picture na ipinakita ko, pero tanging iling ang kanyang itinugon. At hindi na nakakagulat ang sagot niyang iyon, dahil sobrang misteryoso ng writer na ito at kahit isa sa mga taga-suporta niya ay walang nakakakilala sa kanya.

I was in the middle of reading her book, when this unexpected dialogue... suddenly shows up.

"𝑶𝒏 𝒉𝒊𝒔 𝒄𝒉𝒆𝒔𝒕, 𝒄𝒍𝒐𝒔𝒆 𝒕𝒐 𝒘𝒉𝒆𝒓𝒆 𝒉𝒊𝒔 𝒉𝒆𝒂𝒓𝒕... 𝒕𝒉𝒆𝒓𝒆 𝒘𝒂𝒔 𝒂 𝒕𝒂𝒕𝒕𝒐𝒐. 𝑨 𝒃𝒍𝒂𝒄𝒌 𝒓𝒐𝒔𝒆 𝒂𝒏𝒅 𝒊𝒕𝒔 𝒑𝒆𝒕𝒂𝒍𝒔 𝒘𝒆𝒓𝒆 𝒔𝒉𝒂𝒓𝒑, 𝒅𝒂𝒓𝒌 𝒂𝒏𝒅 𝒄𝒓𝒖𝒆𝒍. 𝑨𝒕 𝒊𝒕𝒔 𝒄𝒆𝒏𝒕𝒆𝒓 𝒘𝒂𝒔 𝒂 𝒔𝒎𝒂𝒍𝒍 𝒔𝒌𝒖𝒍𝒍, 𝒃𝒐𝒖𝒏𝒅 𝒕𝒊𝒈𝒉𝒕𝒍𝒚 𝒃𝒚 𝒂 𝒄𝒉𝒂𝒊𝒏, 𝒂𝒔 𝒊𝒇 𝒘𝒉𝒂𝒕𝒆𝒗𝒆𝒓 𝒍𝒂𝒚 𝒃𝒆𝒏𝒆𝒂𝒕𝒉 𝒊𝒕 𝒘𝒐𝒖𝒍𝒅 𝒃𝒆 𝒕𝒐𝒐 𝒅𝒂𝒏𝒈𝒆𝒓𝒐𝒖𝒔 𝒕𝒐 𝒃𝒆 𝒇𝒓𝒆𝒆.."

"What the h*ll...." asik ko at muli iyong binasa para makumpirma ko kung tama ba talaga ang binabasa ko.

"This can't be...." sa isipan ko dahil ang tattoo na idini-describe niya ay katulad ng tattoo na nasa dibdib ko.

Maya-maya pa ay naramdaman ko ang paglapit sa akin ni Kaizer... nakibasa na din siya sa cellphone ko at kahit hindi ako nakatingin sa kanya ay alam na alam ko na ang relasyon niya.

"Boss... the writer was describing your tattoo..." he said.

Tumiim ang aking panga at pagbagsak na ibinaba ang aking cellphone. Napasandal ako sa aking kinauupuan habang minamasahe ang kaliwang parte ng aking ulo. Inaalala ko kung sino ang mga taong nakakita ng tattoo ko.. maliban sa mga tauhan at mga naging babae ko.

At agad akong napahinto ng maalala ko iyong babae na gumamot ng mga sugat ko... tatlong araw na ang nakalipas.

"Where are you going, Boss?!" tanong ni Kaizer ng makita niya ang bigla kong pagtayo.

Pero hindi ako sumagot at dire-diretsyo lang na naglalakad hanggang sa tuluyan akong nakalabas ng opisina ko.

I have to confirm this.. myself. At bukod doon ay may gusto rin akong gawin sa kanya. And this might be a good opportunity.

TO BE CONTINUED…