تسجيل الدخولSANDALING natahimik si Talia matapos marinig ang sagot ni Caden.BSa loob-loob niya, agad niyang naunawaan ang nangyayari.‘Ang memory niya… may problema.’Huminga siya nang malalim, pilit inayos ang kanyang ekspresyon bago marahang nagsalita.“Si Lyndon ang assistant mo,” kalmado niyang paliwanag. “New hire. Hindi ko pa lang nasasabi sa’yo.”Bahagyang sumulyap si Caden kay Lyndon. Walang emosyon ang kanyang mga mata, ngunit may halong paghamak at lamig ang titig nito.“Fire him,” diretso at walang pag-aalinlangan na sabi ni Caden. “Mag-hire ka ng babae,” dagdag pa niya, malamig ang tono. “What kind of setup is that? Male assistant?”Sa likuran, parang biglang nawasak ang mundo ni Lyndon. Nanigas siya sa kinatatayuan, hindi makapaniwala sa narinig. Siya… na matagal nang kasama ni Caden… ngayon ay parang wala lang.Agad namang tumango si Talia, mabilis at walang pagdadalawang-isip na nagsalita.“Okay,” mahinahon niyang sagot. “I’ll handle it. Bibigyan ko lang siya ng ilang araw.”Bahagy
MAGKAKASUNOD na tumawag si Talia sa tatlong tao, gamit ang iba’t ibang lenggwahe. Lahat sila ay mga eksperto na matagal na niyang pinahahalagahan at pinagkakatiwalaan.NAlam niyang kapag nagsama-sama ang tatlong iyon, mas magiging mabilis at mas epektibo ang resulta ng kanilang gagawin.Pagkatapos noon, tinawagan niya si Rosita Cruz, ang head researcher ng kanilang lab sa Singapore. “Prepare everything,” direkta niyang utos. “I-ready mo ang lahat ng raw materials at siguraduhin mong maipadala agad dito ang pinaka-advanced equipment mula sa main laboratory.”Para kay Talia, mas ligtas na manatili siya sa Grey Wharf kaysa bumalik pa sa Pilipinas sa mga oras na iyon. Doon din nakabase ang pundasyon ng organisasyon ni Lucas. At sa pagkakataong ito, hindi na niya hahayaang magkamali pa sila pagdating sa antidote.Matapos niyang maibigay ang lahat ng instructions, tahimik siyang naglakad palabas at nagtungo sa hardin.Malamig ang hangin. Dumating na ang taglamig, at ramdam ang malaking agwat
SA ISANG bahagi ng masukal na kagubatan, tahimik na nakatayo si Lucas habang pinagmamasdan ang helicopter na unti-unting naglalaho sa kalangitan. Ang kanyang mga mata ay puno ng malamig at malalim na galit.Muli niyang naiwala si Talia, at ngayon umaasa pa siyang maililigtas ito ni Caden. Pero sa kabilang banda, hindi niya napigilang mapangiti nang malamig.Wala na ang antidote at hindi aabot ng sampung araw si Caden. Unti-unting naglaro sa isip ni Lucas ang susunod na hakbang ni Talia. Kilala niya ito. Siguradong gagawin nito ang lahat para muling buuin ang antidote.Ngunit imposible iyon dahil wala nang oras ang mga ito. Kung may gagawin man si Talia, malamang dadalhin nito si Caden sa isang high-level laboratory sa Singapore. O kaya naman, sa ilalim ng pangalan ni Doctor Nova, tipunin ang pinakamagagaling na eksperto upang muling buuin ang formula.Ngunit kahit anong gawin nila… huli na.Malamig na ngumiti si Lucas.“Prepare everything. Isama ninyo si Professor Haris,” mababa niyan
“LUCAS, ibigay mo na sa’kin ang antidote. Sasama ako sa’yo. I promise, hindi ko na siya makikita ulit. Never again...” pagmamakaawa ni Talia.Nalason si Caden dahil sinusubukan nitong iligtas ang kanyang professor. Kaya kahit anong mangyari ay hindi niya hahayaan na mamatay ito.Mas lalo pang nagalit si Lucas sa narinig. Lumitaw ang mga ugat sa kanyang noo habang mas nagiging mapanganib ang kanyang ekspresyon.“Talia, I forbid you to cry!” mariin niyang saad, bawat salita ay parang pilit na kinikiskis sa pagitan ng kanyang mga ngipin. “Hindi ka pwedeng umiyak para sa kanya!”“O-Okay! I won’t cry, I won’t…” nanginginig na sagot ni Talia.Agad niyang pinunasan ang kanyang mga luha, ngunit kahit anong gawin niya, patuloy pa rin itong tumutulo, parang ulan na walang katapusan.Ang eksenang iyon ay muling tumama sa kaibuturan ni Caden. Parang may mababasag sa loob niya habang pinagmamasdyan niya ang tagpong iyon“Talia, don’t cry…” mahina niyang saad, puno ng pagpipigil, na para bang gusto
SA LOOB ng cabin, nakatayo si Talia sa harap ng maliit na bintana, nakatanaw sa malayong pier. Sa gitna ng malamlam na ilaw at alon ng dagat, may isang pigura na agad niyang nakilala.Tumigil ang paghinga niya nang makita si Caden.‘He really came…’Sa sandaling iyon, parang unti-unting bumigay ang lahat ng pinipigilan niyang emosyon. Ang lakas na matagal niyang kinapitan at ang matigas na maskarang suot niya, halos gumuho.Gusto niyang tumakbo palabas. Gusto niyang puntahan ito. Gusto niyang yakapin ito nang mahigpit, na para bang doon lang siya ligtas.Sa likod niya, marahang naglakad si Lucas palapit. Huminto ito sa likuran niya at may sinabi sa mahinang boses.“Talia, lunch is ready.”Malumanay ang boses ni Lucas nang sabihin iyon ngunit may bigat na hindi maaaring suwayin.Bahagyang iniwas naman ni Talia ang tingin, malamig ang tono.“I’m not hungry.”Nanatili ang ngiti ni Lucas, ngunit ang mga mata nito ay unti-unting lumamig.“You’re not going to eat?” mabagal niyang tanong. “F
“YOU'VE got some nerve… ginagawa mo pang katatawanan ang lalaki mo?”Malamig ang boses ni Mr. Crest pagkatapos sabihin iyon, at naningkit ang mga mata. Hinawakan niya ang maliit na kamay ni Bea at marahang kinagat iyon. Napasinghap naman si Bea sa gulat.Magulo ang emosyon sa mga mata ng lalaki. Sa isang iglap, iniunat niya ang braso at walang kahirap-hirap na binuhat si Bea, inilapag sa ibabaw ng mesa.Nagulat si Bea sa biglaang kilos nito.“You! May sugat ka pa!”Pero hindi pinansin ni Mr. Crest ang sinabi ng babae at yumuko lang ito, dahilan para tumama ang mainit nitong hininga sa tenga ni Bea. “Then ikaw na ang kumilos… para makatipid ako ng lakas.”Agad na namula ang pisngi ni Bea, na parang hinog na mansanas. Nabighani si Mr. Crest sa inosente at alanganing reaksyon nito. Sa isang iglap, para itong mabangis na hayop na sumugod. Walang anumang pagpipigil. Na para bang gusto siyang isama hanggang sa kaibuturan ng sarili nito.Halos mawalan ng malay si Bea sa haba ng naging laban
CADEN Montclair pushed open the steel gate of the private townhouse.The living room was a wreck. Shattered vases, overturned chairs, scattered photo frames, and curtains half-torn from their rods. The air was thick with dust and tension, parang may naganap na rambulan ilang minuto pa lang ang naka
TAHIMIK pa rin ang living room nang marinig ni Talia ang mahinang paghinga ni Caden. She slowly lowered her gaze, naiipit sa pagitan ng hiya at kaba, pero bago pa tuluyang lumubog ang mukha niya sa sahig, biglang kumilos si Caden.Maingat siyang inalalayan nito paupo sa sofa, para bang walang nangy
“PLEASE, please… let me go! Sabihin n’yo magkano ang kailangan n’yo!” Nanginginig ang boses ni Jessica, halos mapaos sa takot. “One hundred million? Two ? I’ll pay, lahat ibibigay ko! Just please… pakawalan n’yo ako!”Pero sa halip na kaawaan, tanging malamig na halakhak lang ang umalingawngaw sa s
“WHO are you?”A chilling silence followed. Walang sagot mula sa kabilang linya, pero ang paghinga ng taong hawak ang telepono ay mabigat, deliberate, parang sinasadya talagang maramdaman ni Caden ang presensya niya.Then the stranger finally spoke. “So ikaw pala ang kinakapitan niya.”The voice wa







