LOGIN
THREE years na silang secretly married at pinupunan ang obligasyon nila sa isa't-isa bilang mag-asawa. Twice a month pinapapunta ni Caden Montclair si Talia Marquez sa private villa niya sa Tagaytay, hindi para mag-date o magbakasyon kundi para mag-sex. Hindi sila nagsasama ni Caden bilang mag-asawa, at ang napagkasunduan nila ay mag-sex twice a month para maibsan ang kanilang mga sexual needs.
Gustong-gusto ni Talia ang mga white rose sa mini garden ng villa dahil simple pero elegante, katulad ng mga pangarap niyang matagal nang niyang ibinaon sa limot. Pero ngayong araw, iba na ang dahilan ng pagpayag niyang pumunta muli roon. Iyon na kasi ang huli na papayag siya sa ganoong setup. Tatlong taon na ang nakalipas simula ng ikasal sila ni Caden pero ngayon, dala na niya ang divorce paper at handa na siyang tapusin kung anu man ang meron sa kanila. Pagpasok niya sa master's bedroom, kalalabas lang ni Caden sa banyo. Wala na itong pang-itaas, isang puting tuwalya lang ang nakapulupot sa baywang nito. Ang basa nitong buhok ay tumutulo pa sa matipuno nitong dibdib, pababa sa six-pack abs na parang perpektong hinulma sa Diyos ng mga Griyego. Pero kung noon, titig pa lang ng lalaki ay nanghihina na siya, hindi na ngayon. Hindi na siya ay Talia na nawawala sa sarili sa tuwing nakikita ito. Maya-maya pa'y tahimik itong lumapit, saka walang sabi-sabi, binuhat siya patungo sa king size bed. Napatili si Talia, at bago pa siya makapagsalita ay mariin na siya nitong hinahalikan habang tinatanggal ang suot niyang manipis na evening gown. Amoy niya ang pinagsamang tobacco at whisky sa hininga nito, pero sa halip na mailang ay nagdala iyon mg kakaibang init kay Talia. Mas marahas din ang bawat galaw nito, hindi katulad ng dati. Sabik na sabik ito sa kan'ya at kung halikan siya ay para bang gusto siyang lamunin nito ng buong-buo. Ang temperatura sa loob ng masters bedroom ay para bang lalong naging mainit. Ang kanilang mga kamalayan ay unti-unti nang tinatangay ng hangin at pawang mga halinghing at pag-ungol na lang ang mauulinigan sa apat na sulok ng kwarto. At doon, habang inaangkin siya ni Caden ay nanumbalik kay Talia ang divorce paper na dala-dala niya pagpunta niya roon. At naisip niyang siguro, iyon talaga ang kapalaran niya- ang hiramin si Caden Montclair maging asawa sa loob ng tatlong taon. At sa gabing iyon, doon ma magtatapos ang lahat... --- Madaling-araw nang magising si Talia at makaramdam ng gutom. Paglingon niya sa kanyang tabi, bakante na iyon. Wala nang bakas ni Caden, at ang tanging naiwan na lang ay ang mainit na comforter na ginamit nito. Napangiti siya nang mapait at tinanggap sa sarili na iyon na ang huli na makakasama niya ang asawa. Masakit ang buong katawan niya nang bumangon at bumababa sa kama. Nag-suot siya ng robe at lumabas ng kwarto para magpunta sa dining hall. Pagdating niya roon, naabutan niya ang mga maid na nagsisipaglinis. Simple siyang binati nang mga ito nang makita siya. "Ma'am, gising na po kayo. Sabi ni Sir Caden, ipagluto ko kayo ng hapunan bago siya umalis." Tumango naman si Talia saka simpleng ngumiti. "Thanks." Naupo siya sa malaki at pahabang mesa habang naghihintay na i-served ang dinner. Maya-maya pa'y napansin niya ang cellphone niyang nakapatong sa estante. Kinuha niya iyon at binuksan para i-check kung may message mula kay Caden. Habang nag-i-scroll sa Faceboök, ilang trending posts ang agad na bumungad sa kan'ya. #CadenMontclair throws a ₱10-million birthday party for Jessa Velasquez. #Good things coming! Caden Montclair and Jessa spotted together in Singapore! Napatigil siya. Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa kanya habang tinititigan ang mga headline. Her chest tightened, her breath caught halfway. Si Jessa Velasquez. Ang babaeng matagal na niyang naririnig na nali-link kay Caden, ang "first love" nito. Ang babaeng kahit kailan, hindi niya kayang tapatan sa puso ng asawa. Biglang parang umiikot ang paligid ni Talia ng mga sandaling iyon. Napahawak siya sa gilid ng mesa, sinusubukang pigilan ang pagkahilo. Naramdaman niyang bumigat ang loob niya habang unti-unting bumabalik ang mga alaala ng villa kung saan siya naroroon. Ang mga gabing akala niya'y kanya si Caden, pero sa totoo lang, isa lang pala siyang panakip-butas ng babaeng iyon. Ang bawat sulok ng villa, mula sa mga white lilies hanggang sa amoy ng alak sa hangin, lahat pala ay tungkol kay Jessa. At sa loob ng tatlong taon, nabuhay si Talia sa isang ilusyon, sa isang pag-ibig na hindi kailanman para sa kanya. Talia slowly set down her spoon and went upstairs to change. Pagtingin niya sa kama, puro lamig at katahimikan na lang ang naiwan. She let out a tired sigh, her gaze hardening with quiet pain. "Napakagaling mo talaga, Caden! Kanina lang, yakap-yakap mo pa ako. But now, you're probably in a private jet, heading to Singapore to celebrate your first love's birthday. In ten minutes, she went back downstairs and told the housekeeper, "Sabihin mo kay Caden, hindi na ako babalik dito." She knew it in her gut, she was never coming back to that villa again. Pag-uwi niya sa condo sa Makati, tahimik niyang inilabas mula sa bag ang divorce papers na matagal nang nakatago. Isang buwan na niyang inihanda ang mga iyon, pero hindi niya alam kung saan at kailan niya ito maibibigay. Akala niya kanina na ang araw na iyon, pero siya pala itong iiwanan... --- Kinabukasan ng tanghali, nagising si Talia sa sunod-sunod na pag-ring ng cellphone dahilan para mabulabog ang pagtulog niya. Pagtingin niya, 20 miscalls ang na-receive niya mula sa best friend niyang si Bea Santiago. Nang makita iyon ay kaagad niya itong tinawagan pabalik. "Hello, besty? Sorry, ngayon ko lang nakita ang tawag mo." "Finally! Akala ko kung ano'ng nangyari sa 'yo!" sigaw ni Bea sa kabilang linya. "Girl, do you have any idea how worried I was? I called you twenty times!" Napahawak si Talia sa sentido at napangiti ng marahan. "Don't worry, Bea. I'm fine. I'm still alive." "Fine? Are you kidding me? You sounded like you were about to jump off a building last time we talked!" Natawa siya kahit kaunti. "I promise, I'm okay. I just needed some sleep." "Good. Because I swear, if you don't text me later, I'm flying back to Manila to drag you out for coffee." "Okay, okay. I'll wait for you," sabi niya, trying to sound light even though her chest still felt heavy. Pagkababa niya ng tawag, muling binalot ng katahimikan ang buong unit. Nakatitig lang siya sa kisame, parang sinusuri ang mga alaala ng nakaraan... She remembered everything... every stupid, painful detail. Nang high school pa lang sila, sinundan niya na si Caden sa lahat ng activities. When he skipped a grade, she worked harder para makasabay. When he studied abroad, she followed. When he studied medicine, she switched courses para lang mapalapit. At noong nalaman niyang muntik na itong malunod sa isang yachting accident sa Subic, siya pa ang unang sumugod sa tubig. Wala siyang pakialam kung malunod man siya, basta't ang mahalaga ay mailigtas niya si Caden. Pero kahit ganoon, parang wala pa rin siyang halaga. "He never valued me the way I valued him. Ibinigay ko ang lahat pero tanging malamig na trato lang ang sinukli niya sa akin...”LUMIPAS ang ilang minuto matapos ang masayang truth game.Unti-unti ring humupa ang tawanan sa gazebo. Tahimik na inubos ng bawat isa ang kanilang merienda. Tanging mahinang ihip ng hangin at kaluskos ng mga dahon ang maririnig sa paligid.Napansin ni Ashton na tila may iniisip na naman si Bea. Kanina lang ay malakas itong tumawa.Ngayon...Tahimik na naman itong nakatingin sa malayo."Anong iniisip mo?" mahina niyang tanong.Napakurap si Bea bago napangiti nang bahagya. "Wala."Bahagyang tinaas ni Ashton ang isang kilay. "Hindi ako naniniwala."Napatawa si Bea. "Hindi ka talaga madaling lokohin.""Practice.""Saan?""Sa'yo."Napailing si Bea. "Drama mo na naman."---MAYA-MAYA...Tumayo si Talia habang inaabot ang cellphone. "Mia, samahan mo nga ako sa loob."Napatingin si Bea. "Bakit?""Kukuha lang kami ng dessert."Nag-sign si Mia habang nakangisi. ["Five minutes. Promise."]Hindi na nakapagsalita si Bea. Magkatinginan silang dalawa ni Ashton habang papalayo ang dalawang babae.Tah
MAKALIPAS ang halos tatlumpung minuto... Huminto ang itim na sedan ni Ashton sa tapat ng Santiago residence. Hindi na siya nagulat nang makita niyang bahagyang nakabukas ang gate. Sanay na ang mga guwardiya sa pagdating niya. Sa mga nakalipas na linggo, halos naging bahagi na siya ng araw-araw na takbo ng bahay. Pagbaba niya ng sasakyan, agad niyang napansin ang katahimikan ng hardin. Sa gazebo, naroon si Bea. Nakahilig ang ulo nito sa sandalan ng upuan habang nakayakap sa isang pregnancy book. Hindi na yata nito namalayang nakatulog. Napangiti si Ashton nang marahan at at puno ng lambing. Tahimik siyang lumapit upang hindi ito magising. Nang makalapit siya, napansin niyang bahagyang gumagalaw ang mga hibla ng buhok ni Bea dahil sa malamig na hangin. Dahan-dahan niyang hinubad ang suit jacket. Marahan niya iyong ipinatong sa balikat ng dalaga. Subalit sa mismong sandaling iyon, bahagyang gumalaw si Bea. Unti-unti nitong iminulat ang mga mata. Napakurap ito nang ilang beses bago
HINDI nagtagal matapos ang board meeting ay muling tumahimik ang executive floor ng Salvatore Shipping Tower.Isa-isang nagsibalik ang mga direktor sa kani-kanilang opisina habang nanatiling nakatayo si Ashton sa harap ng floor-to-ceiling window.Mula roon ay tanaw niya ang walang tigil na daloy ng sasakyan sa EDSA. Libo-libong tao ang abala sa kani-kanilang buhay.Ngunit siya, pakiramdam niya ay matagal nang hindi umaandar ang sarili niyang mundo. Marahan niyang isinuksok ang dalawang kamay sa bulsa ng slacks. Nakita niya ang repleksiyon niya sa salamin. Maayos ang suot, perpekto ang postura, kalmado ang mukha.Eksakto ang imahe ng isang CEO.Pero sa likod ng repleksiyong iyon, tatlong mukha ang nakikita niya.nSi Ashton Salvatore. Si Mr. Crest. At si Number Seventeen.Tahimik siyang napangiti. "Hanggang ngayon...hindi ko pa rin alam kung sino sa inyong tatlo ang totoong ako."Ilang sandali pa'y marahang bumukas ang pinto ng opisina."Sir."Napalingon siya. Si Marco.nMay hawak itong t
KINAGABIHAN...Hindi agad umuwi si Ashton.Matapos ang huling meeting sa Salvatore Shipping Tower, nanatili siyang mag-isa sa executive office.Tahimik ang buong ika-tatlumpu't walong palapag. Isa-isa nang nagsiuwian ang mga empleyado. Maging ang ilaw sa kabilang mga opisina ay unti-unti nang namatay.Tanging ang opisina ng CEO ang nanatiling maliwanag.Tahimik siyang nakaupo sa leather chair habang nakatanaw sa kumikislap na skyline ng Bonifacio Global City.Sa ibabaw ng mesa...Nakahilera ang tatlong bagay.Isang silver mask.Isang boxing glove keychain.At isang lumang wristband na eksaktong katulad ng ibinigay niya noon kay Bea.Marahan niyang hinawakan ang maskara.Kasabay niyon ang isang mapait na ngiti."Ang galing mo, Ashton."Mahina niyang bulong sa sarili."Ikaw lang yata ang taong kayang mabuhay bilang tatlong magkaibang lalaki..."Huminto siya."...at lahat sila ay umiibig sa iisang babae."---Dahan-dahan niyang isinandal ang ulo sa upuan.Ipinikit ang mga mata.At isa-is
HINDI naging maayos ang buong araw ni Bea.Kahit matapos umalis si Ashton, hindi pa rin siya makapag-focus sa kahit anong ginagawa niya. Ilang beses niyang sinubukang magbasa ng pregnancy journal na ibinigay ng doktor, ngunit paulit-ulit ding bumabalik ang isip niya sa nursery."Why do you look like him?"Hindi niya alam kung bakit niya iyon naitanong.Mas lalong hindi niya alam kung bakit tila natigilan si Ashton bago sumagot.Hindi iyon simpleng gulat.Parang... natakot ito.---BANDANG hapon...Nagpasya siyang ayusin ang mga gamit na nakatambak sa nursery.May ilang kahon ng baby essentials na bagong dating mula sa online orders ni Marissa. Isa-isa niyang inilabas ang maliliit na lampin, bibs, at mga laruan.Habang inaayos niya ang isang storage cabinet, napansin niyang may naiwan na coat sa likod ng rocking chair.Napakunot-noo siya."Kay Ashton..."Malamang ay naiwan nito iyon kanina nang nagmamadali itong umalis.Ngumiti siya nang bahagya."Makakalimutin din pala."Dinampot niya
INABUKASAN...Hindi mawala sa isip ni Bea ang naging hapunan nila noong nakaraang gabi.Paulit-ulit niyang naaalala ang bawat pagkakataong nahuhuli niyang nakatingin si Ashton sa kanya. At mas lalo niyang naaalala ang bawat pagkakataong siya mismo ang nakatitig rito.Nakakainis.Dahil habang mas pinipilit niyang hanapan ng paliwanag ang nararamdaman niya...Mas lalo lang siyang nalilito.---MAAGA siyang nagpunta sa nursery.Tahimik pa ang buong bahay. Ang mga karpintero ay hindi pa dumarating, kaya malinis at payapa ang silid.Marahan niyang inayos ang maliliit na stuffed toys na nakapatong sa crib.Napangiti siya nang bahagya."Baby..." mahina niyang bulong habang hinahaplos ang tiyan. "Ang gulo-gulo na ng mama mo."Napabuntong-hininga siya.Hindi niya alam kung bakit.Pero pakiramdam niya ay may isang malaking bagay na unti-unting lumalapit sa kanya.At hindi niya alam kung handa ba siyang harapin iyon.---Ilang minuto ang lumipas...May marahang kumatok sa bukas na pinto."Pwede
HINDI agad sumagot si Talia. Saglit lang siyang tumitig kay Lucas, saka marahang ngumiti ng pilit.“Pagod lang ako,” sabi niya. “Ayokong dumagdag pa sa gulo.”Mariing huminga si Lucas. Kita sa panga niya ang pagpigil ng galit. “Magpahinga ka,” mahinahon niyang sabi. “Babalikan kita mamaya.”Matapos
ILANG sandali pa'y may kumatok ng dalawang sunod, mariin at walang pag-aalinlangan. Bumukas ang pinto ng opisina. Pumasok si Liam, ang personal detective ni Caden tangan ang isang folder na kulay abo. Diretso ang lakad, seryoso ang mukha.“Sir,” maingat niyang sabi, “nakumpirma na namin. Dumating
“WHICH partner group gusto mong unahin for release?” tanong ni Lucas habang lumalapit nang bahagya kay Talia.Habang unti-unting lumiliit ang kanilang distansya, humahalimuyak sa paligid ang amoy ng cedar sa kanyang pabango, subtle pero nakakabighani.“It’s mainly for the treatment of lung cancer,”
BAHAGYANG yumuko si Talia, ang bawat kurba ng katawan niya ay puno ng malamyos na kilos at focus. Matatag ang kamay na may hawak ng cue stick, habang ang kabilang kamay ay maingat na nag-set ng standard bridge sa ibabaw ng berdeng tela ng mesa.Unti-unti niyang pinikit ang isang mata, sinipat ang t







