Toxic | เจ้าข้าวเจ้าของ

       เสียงโหวกเหวกดังก้องใต้อาคารสูง สถานที่แห่งนี้ไม่ใช่มหาวิทลัยรัฐบาลที่มีผู้คนจำนวนมากเพราะมันเต็มไปด้วยเหล่านักศึกษากระเป๋าหนัก และทายาทของคนมีฐานะทั้งหลายมากระจุกรวมตัวกัน รวมไปถึงแก๊งเพื่อนสนิททั้งสามคนที่เวลาพัดผ่านจนสามสาวเติบโตขึ้นมาสวยสะพรั่งนั่งจับกลุ่มหยอกล้อกันอยู่ตรงโต๊ะด้านในสุดติดริมทางเดิน

            “…ฉันอยากย้ายคณะเลยอะ ดูสิ ตึกวิศวะมีแต่หนุ่มหล่อ ๆ ทั้งนั้นเลย”

            จีน่าที่แต่ก่อนว่าสวยแล้วตอนนี้ยิ่งสวยขึ้นกว่าเดิมจนหนุ่ม ๆ ที่เดินผ่านไปผ่านมาต้องเหลียวมองกันเป็นแถบ สาวฮอตยกแขนขึ้นวางบนโต๊ะแล้วเท้าคางมองหนุ่มนักศึกษาในรั้วมหาวิทยาลัยเดียวกันด้วยแววตาหยาดเยิ้มเป็นประกายระยิบระยับ

            “ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปีเปลี่ยนไปกี่ยุค…ยัยนี่ก็แรดเหมือนเดิม”

            ฮารุกรอกตาขวับไปมองเซียที่เพิ่งพูดประโยคชวนทะเลาะออกมา เธอส่งสายตาตำหนิทันทีเพราะไม่ต้องการให้จีน่าวีน หรืออารมณ์เสียขึ้นมาในตอนนี้ที่บรรยากาศรอบตัวกำลังดี ๆ

            “…ไม่เป็นไร วันนี้ฉันสวยมีแต่หนุ่มหล่อสนใจฉัน ฉันจะให้อภัยในความปากหมาของแก…เซีย”

            สาวหน้าเหวี่ยงทำหน้าเชิดแล้วสะบัดผมใส่เพื่อนสนิทอีกคนที่โตมาสวยคมกินกันไม่ลง เซียได้แต่มองความมั่นอกมั่นใจของจีน่าที่ดูท่าน่าจะพกมาเกินร้อยด้วยสายตาว่างเปล่าแกมล้อเลียน

            “แล้วนี่จะไม่แยกย้ายกันไปเรียนเหรอ? จะนั่งดูผู้ชายอีกนานปะ”

            “…ก็”

            “แหม ทำเป็นไม่รู้ไปได้นะยัยเซีย ที่ยัยฮารุมันชวนพวกเรามารวมตัวกันที่คณะมันทุกวันก็เพราะอยากมีเพื่อนมาดักรอเจอหนุ่มหล่อคนเดียวในใจของมันน่ะสิ…ว่าแต่ ทำไมวันนี้พี่เขามาสายจังล่ะ?”

            ปากเล็กที่กำลังจะอ้าอธิบายถูกยัยจีน่าเพื่อนตัวดีชิงพูดเสียก่อน ฮารุเลยได้แต่พยักหน้าหงึก ๆ ยอมรับออกไปแล้วมองเพื่อนสาวอย่างจีน่าหันซ้ายหันขวามองหาโทบิ หรือรุ่นพี่ที่เธอแอบชอบจนถึงขนาดตามมาเรียนคณะเดียวกันกับเขาในรั้วมหาวิทยาลัยเดียวกัน…

            “เป็นเอามาก”

            เซียยังคงน้ำเสียงเอือมระอาไว้ได้เป็นอย่างดี สาวห้าวยกแขนขึ้นกอดอกปล่อยผมดำยาวตกลงด้านหลังแล้วหลุบตามองนาฬิกาตรงข้อมืออย่างคนรอเวลาเพื่อที่จะได้ออกไปจากสถานที่ตรงนี้

            “มาแล้ว ๆ”

            ทันทีที่จีน่าส่งเสียงบอกพร้อมเขย่าแขนเธอเต็มแรงเพื่อส่งสัญญาณว่าคนที่เธอรอเจอหน้าเดินเข้ามาใต้อาคารแล้ว ฮารุรีบจัดเสื้อผ้าหน้าผมพร้อมดันแว่นเฉิ่ม ๆ ของตัวเองให้เข้าที่เข้าทาง คนตัวเล็กสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดเตรียมจะลุกออกจากโต๊ะเพื่อทักทายชายหนุ่มที่เขากำลังเดินตรงมาทางเธอ

            “…สวัสดีค่ะ พะ พี่”

         วึบ!

            เสียงลมกระทบใส่ใบหน้าขาวซีดเต็มแรงจนเสื้อผ้าที่ฮารุสวมใส่ขยับไปตามแรงของมัน ปากเล็กอ้านิ่งไม่ทันได้พูดทักทายจบประโยคคนที่เธอรอเจอเขาก็เดินผ่านหน้าไปโดยไม่แม้แต่จะปรายตามอง ฮารุมองตามแผ่นหลังกว้างของคนที่ตนแอบชอบด้วยความไม่เข้าใจ แม้เขาจะมีพฤติกรรมเฉยชาแบบนี้กับเธอมาตลอดสามปีก็ตาม

            สามสาวผงกหัวคลี่ยิ้มบาง ๆ ส่งให้เพื่อนสนิทโทบิอย่าง ‘เฟย’ แทน เมื่อหนุ่มผมสกินเฮดหันมาทักทายตามมารยาทแทนเพื่อนของตนก่อนจะเดินหายเข้าไปในอาคารเรียนเช่นกัน

            “…ไหนแกบอกว่าความสัมพันธ์ของแกกับพี่เขาพัฒนาแล้วไง”

            เป็นจีน่าที่หันขวับกลับมาถามเพื่อนด้วยความสงสัย แต่พอเห็นสีหน้าของฮารุสาวมั่นก็พอจะเข้าใจโดยไม่ต้องรอให้เพื่อนของตัวเองอธิบายเพิ่ม

            “พัฒนาลงเหวน่ะสิ ดูก็รู้ว่าไม่ได้สนใจแกสักนิด เลิกตามวอแวมันได้ละ”

            เซียเท้าแขนกับโต๊ะแล้วยันตัวเองลุกขึ้นยืนเตรียมจะเดินไปยังอาคารเรียนของตนเอง

            “…ช่วงนี้พี่เขาคงเครียด ๆ เรื่องเรียนมั้ง ใกล้จะจบแล้วไง”

            เธอเอ่ยเสียงอ้อมแอ้มหาเหตุผลมาสนับสนุนในพฤติกรรมเฉยชาของโทบิ แม้ในใจลึก ๆ จะรู้ดีว่าผู้ชายคนนั้นไม่ได้สนใจตัวเองเลยก็ตาม แต่จะให้ทำยังไงได้ในเมื่อคนมันชอบไปแล้ว เธอยอมทิ้งความฝันของตัวเองแล้วมาเรียนคณะเดียวกันกับเขา ไหนจะพยายามส่งข้อความไปหาอยู่ตลอดเพราะอยากมีตัวตนในชีวิตของผู้ชายคนนั้น อยากให้เขาเห็นว่าเธอมีความรักที่บริสุทธิ์ และจงรักภักดีขนาดไหน

            “เออ ช่างเหอะ! ไปเรียนไปเดี๋ยวสาย ไว้เจอกัน”

            จีน่าพูดปัดแล้วดันเพื่อนทั้งสองคนให้แยกย้ายไปคนละทาง สามสาวแยกกันเดินไปยังอาคารเรียนของตนเอง จะมีก็แต่คนตัวเล็กที่จำใจมาเรียนคณะวิศวะฯ เพราะอยากอยู่ใกล้ผู้ชายที่ตัวเองแอบชอบนี่แหละ

            ยากก็ยาก เรียนก็ไม่เข้าใจ แต่จะทำยังไงได้…

            “ใช่ว่าจะได้เจอกันที่ไหน”

            ฮารุเดินคอตกกอดหนังสือเล่มหนาออกมาจากห้อง เธอเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวในคลาสแถมตั้งแต่ก้าวขาเข้ามาเป็นเฟรชชี่ในรั้วมหาวิทยาลัยเดียวกันกับโทบิ เธอก็ยังไม่เคยได้มีโอกาสเจอเขาจัง ๆ สักหนเดียว นอกจากเดินสวนกันบ้างเหมือนช่วงเช้าที่ผ่านมา แล้วก็แค่นั้น

            มือบางหยิบมือถือขึ้นมาดูข้อความเข้าที่เพื่อนของเธอส่งมาบอกว่ากำลังเดินมารวมตัวกันหน้าอาคารเรียน ฮารุเก็บมันเข้ากระเป๋าตามเดิมแล้วก้าวขาลงไปตามขั้นบันไดด้วยความรู้สึกห่อเหี่ยว ใบหน้าสวยก้มงุดมองแต่พื้นกระทั่งเสียงท่อไอเสียของรถซูเปอร์คาร์ดังกระหึ่มขึ้น เธอถึงได้เงยหน้ากลับขึ้นมา

            บรื๊นนน!!

         “…นั่นใครน่ะ”

            ปากเล็กพึมพำเมื่อสายตาเห็นหนุ่มหล่อบ้านรวยที่เธอแอบชอบเขามาหลายปีเดินอ้อมจากฝั่งคนขับเพื่อมาเปิดประตูรถแสนแพงให้ผู้หญิงคนหนึ่งได้ก้าวเข้าไปนั่ง ฮารุไม่รอช้าเร่งฝีเท้าเดินตรงเข้าไปหาสองคนนั้นทันที

            “ใคร?”

            เสียงฮารุเรียกความสนใจให้ชายหนุ่มเจ้าของรถหันกลับมาหาตัวเอง เธอจ้องหน้าเขาก่อนจะเหลือบตามองผู้หญิงหน้าตาสะสวยอีกคนที่ตอนนี้เข้าไปนั่งอยู่ในรถของรุ่นพี่ที่เธอชอบแล้ว แถมเธอยังสังเกตเห็นความรำคาญใจที่โทบิแสดงมันออกมาผ่านสายตาของเขาอีกต่างหาก

            “แฟน”

            “…”

            เสียงทุ้มดังก้องวนอยู่ในหัว คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยความไม่เข้าใจ ฮารุปล่อยหนังสือเล่มหนาในมือตกลงกับพื้นเสียงดังฟุบ เธอกระพริบตาถี่ ๆ แล้วสูดลมหายใจเข้าปอดอีกครั้ง

            “…ไม่จริง ออกมานะ!”

            คนตัวเล็กส่ายหน้าช้า ๆ แล้วตรงรี่เข้าไปกระชากผู้หญิงที่นั่งเป็นตุ๊กตาออกมาจากรถของผู้ชายที่เธอชอบ ฮารุใช้แรงทั้งหมดกระชากตัวผู้หญิงคนนั้นออกมาได้สำเร็จก่อนที่เธอจะถูกโทบิกระชากแขนเหวี่ยงให้ออกห่างเต็มแรง

            พลั่ก!

         “เป็นบ้ารึไง! ทำตัวน่าสมเพช”

            โทบิกดเสียงต่ำ เขายืนเท้าเอวมองฮารุนั่งกองอยู่กับพื้นด้วยท่าทางหงุดหงิด มือหนายกขึ้นเสยผมอย่างคนหัวเสียก่อนที่ผู้หญิงสวยคนนั้นจะเดินเข้ามาคล้องแขนแล้วลูบต้นแขนเขาช้า ๆ เพื่อบรรเทาอารมณ์ร้อนของโทบิให้ลดลง

            “…ขอโทษแคนดี้ซะ กับพฤติกรรมแย่ ๆ ของเธอ”

            “ไม่”

            ฮารุสวนกลับทันควันเธอปรายตามองผู้หญิงที่เป็นหนามหัวใจเพียงนิดก่อนจะยันตัวส่งตัวเองลุกขึ้นยืนพร้อมความรู้สึกปวดร้าวตามเนื้อตัว

            “…เกิดอะไรขึ้น!? แกโอเคไหม?”

            “มาก็ดี พาเพื่อนพวกเธอไปให้ห่างจากฉัน”

            โทบิมองรุ่นน้องตั้งแต่สมัยมัธยมอีกสองคนที่เพิ่งวิ่งเข้ามาประคองยัยเฉิ่มที่คอยตามวอแวเขามาหลายปี ปากหนาเอ่ยบอกเซียกับจีน่าแต่ตากลับจ้องใบหน้าขาวซีดใต้แว่นอยู่ตลอด เขาดึงตากลับหันไปจับพลิกแขนสาวสวยที่ตัวเองกำลังคั่วอยู่ด้วยความห่วงใย

            “ไปเถอะ วันนี้แกต้องเข้าไปคุยกับที่บ้านหนิ”

            เซียพูดพร้อมรั้งแขนเพื่อนสนิทตนเองที่ยังทำท่าจะเดินเข้าไปหารุ่นพี่ที่ตัวเองชอบ จีน่ารีบจับแขนฮารุไว้อีกข้างแล้วพยักเพยิดหน้าเห็นด้วยกับสิ่งที่เซียพูดทำให้คนตัวเล็กต้องยอมเดินจากออกมาแบบไม่มีทางเลือก