Toxic | แล้วทำไมต้องสนใจ

            “ที่มึงทำมันไม่เกินไปหน่อยเหรอวะ…ไอ้โทบิ”

            “ฮะ?”

            “เฮ้อ…กูหมายถึงเมื่อวานที่มึงผลักฮารุจนเขาล้ม มันไม่เกินไปหน่อยเหรอ”

            เฟยถอนหายใจพลางตาก็เหลือบมองเพื่อนสนิทตัวเองที่เอาแต่มุดหน้าอยู่กับโทรศัพท์ในมือ ไอ้เพื่อนตัวดีต้องให้ย้ำถึงสองรอบมันถึงได้ยอมเงยหน้าขึ้นมา แถมยังมีหน้ามาทำหน้าตาไม่รู้เรื่องรู้ราวใส่เขาอีก

            “…มึงเห็นด้วยเหรอวะ เกินไปตรงไหน? ยัยเฉิ่มนั่นไปกระชากแขนแฟนกูก่อน”

            “กล้าพูดว่าแฟน แค่สาวที่มึงควงเล่น ๆ ไม่ใช่เหรอ…แคนดี้อะไรนั่น”

            เฟยเลิกคิ้วอย่างคนรู้จักเพื่อนตัวเองดี เขายกแขนขึ้นกอดอกแล้วจ้องตาไอ้หนุ่มฮอตกลับไป

            “ก็ใช่ แล้วมึงจะมาเดือดร้อนแทนยัยนั่นทำไมก่อน กูรำคาญจะแย่ตามวอแวมาตั้งแต่มัธยม มึงก็น่าจะเห็น”

            สีหน้าโทบิแสดงความรำคาญออกมาชัดเจน แค่เพียงเขาพูดถึงผู้หญิงเฉิ่ม ๆ แว่นตาหนาเตอะที่ชอบมายุ่งวุ่นวายในชีวิตไม่ต่างจากโรคจิต อารมณ์ที่เคยดีก็พานจะหงุดหงิดขึ้นมาทันตา

            “ไม่ชอบมึงก็แค่บอกน้องเขาไปดิวะ ไม่ใช่ไปทำตัวแย่ ๆ ใส่เขาแบบนั้น”

            “ที่กูทำยังไม่ชัดเจนอีกเหรอ? พูดรู้เรื่องที่ไหน”

            โทบิตอบแบบไม่ใส่ใจนักก่อนจะหลุบตาลงมองแชตหยอกล้อที่ตนกำลังส่งข้อตวามไปจีบสาวรุ่นน้องดาวคณะ

            “…อย่างน้อยมึงก็ไปขอโทษเขาหน่อย เรื่องนี้กูไม่เห็นด้วย”

            เฟยไม่คิดเข้าข้างเพื่อนตัวเองอย่างเคยเพราะเหตุการณ์เมื่อวานที่เขาเห็น เขามองว่ามันรุนแรงเกินไปสำหรับผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง แต่หนุ่มหัวเกรียนก็ได้แค่ความเงียบตอบกลับมาเพราะโทบิไม่มีทีท่าจะละสายตาออกจากหน้าจอตรงหน้าด้วยซ้ำ

            “…”

            “…เดินมานู่นแล้ว”

            เฟยพูดขึ้นเมื่อเห็นสามสาวรุ่นน้องที่เพิ่งพูดถึงเดินเข้ามาในอาคาร โทบิที่กำลังก้มหน้าไม่ใส่ใจจำต้องยอมเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งก่อนจะเอี้ยวหัวหันกลับไปมองด้านหลัง ถึงได้เห็นผู้หญิงที่เขาแสนจะรำคาญกำลังเดินเข้ามาจริง ๆ

            เขาพ่นลมหายใจร้อนออกจากปากพลันหลุบตามองข้อมือฮารุที่ตอนนี้มันมีผ้าพันเอาไว้เพื่อบรรเทาอาการปวดบวม โทบิชักสายตากลับก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาสอดมือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงแล้วเลือกที่จะเดินสวนทางออกไปโดยไม่แม้แต่จะปรายตามอง

            ทำไมต้องขอโทษด้วย ในเมื่อยัยนั่นสร้างปัญหาเอง เฮอะ!

            “…ขอโทษแทนเพื่อนพี่ด้วยนะครับ ช่วงนี้อารมณ์มันร้อนน่ะ”

            ฮารุมองเฟยเอ่ยขอโทษแทนเพื่อนตัวเองที่เพิ่งเดินสวนออกไป ใบหน้าซีดขาวพยักช้า ๆ พร้อมคลี่ยิ้มบาง ๆ ส่งกลับไปให้ เธอเลือกเดินจากมาโดยมีจีน่ากับเซียเดินมาส่งถึงหน้าห้องเรียน

            “แกโอเครึเปล่า เดี๋ยวอยู่เป็นเพื่อนก่อนเหลือเวลาอีกหลายนาที”

            จีน่าจับไหล่ฮารุแล้วออกแรงกดให้เพื่อนสาวคนสนิทนั่งลงก่อนที่ตัวเองจะนั่งขนาบข้างพร้อมกันกับเซียที่นั่งลงอีกข้างหนึ่งข้างตัวฮารุ

            “โอเค แต่ฉันว่าจะหาโอกาสไปขอโทษพี่เขา เมื่อวานฉันงี่เง่าเกินไป”

            เสียงหวานไม่สดใสอย่างเคย ดวงตาสวยยังบวมก่ำกับความเสียใจ ทั้งจากเรื่องที่โทบิมีแฟนแล้วรวมไปถึงเรื่องที่เธอทำพฤติกรรมไม่เหมาะสมกับแฟนของเขาไปแบบนั้น

            “…อืม ดีแล้วล่ะ แล้วหลังจากนี้ก็ไม่ต้องไปสนใจไอ้หมอนั่นแล้วไม่มีอะไรเหมาะสมกับแกสักอย่าง”

            เซียตบบ่าเธอเบา ๆ แทนการปลอบใจ ใบหน้าสวยพยักขึ้นลงให้แทนคำตอบ เธอตั้งใจจะทำแบบนั้นอยู่แล้วหลังจากที่เมื่อวานได้กลับไปคิดตกตะกอนเรื่องราวต่าง ๆ ตลอดหลายปี ที่ผ่านมามันมีแต่เธอฝ่ายเดียวที่เป็นคนวิ่งไล่ตามโทบิ และหลอกตัวเองเรื่อยมาว่าสักวันหนึ่งเขาจะมีความรู้สึกดี ๆ กลับคืนมาให้บ้าง

            “จะไปเจอพี่เขาตอนไหนก็บอกพวกฉัน เดี๋ยวไปเป็นเพื่อน”

            “อื้ม โอเค”

            ฮารุตอบพร้อมกับกลืนก้อนสะอื้นลงคอ นัยน์ตาสวยมีหยาดน้ำตาเอ่อล้นขึ้นมาบาง ๆ เธอรีบยกมือขึ้นมาพัดโบกลมใส่เพื่อให้มันเหือดแห้งไปเร็ว ๆ เพราะไม่อยากให้ตัวเองดูอ่อนแอมากไปกว่านี้

            แม้ใจจะยังตัดไม่ได้ แต่ในเมื่อคนที่เธอชอบเขามีแฟนแล้ว ส่วนเกินแบบเธอจะทำอะไรได้อีก นอกจากเดินออกมา…          

            พักกลางวัน

            ฮารุนั่งกินข้าวคนเดียวในโรงอาหารติดแอร์ขนาดใหญ่ของมหาวิทยาลัย เธอวางแขนข้างที่มีผ้าพันไว้บนโต๊ะแล้วใช้มืออีกข้างเขี่ยข้าวในจานไปมาอย่างคนไม่มีกระจิตกระใจจะทำอะไร ความบอบช้ำที่โทบิเป็นคนทำลงบนร่างกายกับเสียงเอะอะโวยวายรอบตัวไม่สามารถดึงความสนใจของฮารุได้ วันนี้ทั้งวันคนตัวเล็กแทบไม่มีสติอยู่กับเนื้อกับตัวเธอเอาแต่มองหาร่างสูงคุ้นตาเพื่อที่จะได้เข้าไปขอโทษเขาแล้วปิดจบความรู้สึกของตนเองเสียที

            ใบหน้าขาวซีดละสายตาจากจานข้าว เธอเงยหน้ากลับขึ้นมามองผู้คนรอบตัว นัยน์ตาสวยมองลอดผ่านแว่นตาตัวเองก่อนจะเพ่งมองไปยังโดมกิจกรรมอีกครั้งแล้วรีบยันตัวลุกขึ้นยืนทิ้งจานอาหารตรงหน้า ฮารุรีบเดินตามโทบิไปทันทีหลังจากเห็นว่าเขาเดินหายเข้าไปในนั้น…

            ตึก ตึก ตึก

         ขาเรียวจ้ำอ้าวแทบพันกัน ฮารุเดินกึ่งวิ่งเพราะกลัวว่าจะตามโทบิไปไม่ทัน คนตัวเล็กก้าวขายาว ๆ ก่อนจะยกมือขึ้นดันแว่นที่ตอนนี้มันร่วงลงมากองอยู่ตรงปลายจมูก ปากเล็กเผยออ้าเล็กน้อยเมื่อจมูกรั้นเริ่มสูดลมหายใจเข้าปอดไม่ทัน เธอหอบหายใจเหงื่อแตกซิกกระทั่งพาตัวเองมาหยุดชะงักเอามือยันกำแพงอยู่ตรงหน้าห้องห้องหนึ่งที่ร้างไร้ผู้คน

            “คิกคิก พี่อย่าซนสิ รอกลับคอนโดก่อน”

            “…รู้แล้วน่า แต่มันห้ามยาก”

            “…”

            ฮารุนิ่งค้างไม่ไหวติง ทันทีที่เธอได้ยินเสียงทุ้มคุ้นหูลมหายใจก็กระตุกห้วงโดยไม่ทราบสาเหตุ มือที่ยันประตูไว้ค่อย ๆ ลากมันกลับเข้าหาตัวแล้วเอามันมากำกระโปรงตัวเองไว้แน่น เธอใช้ความใจกล้าที่มีชะโงกหน้าโผล่เข้าไปมองภาพบาดตา แม้จะเห็นไม่เต็มตานักแต่มันก็ชัดมากพอว่าโทบิกำลังอี๋อ๋อทำท่าจะพลอดรักกับสาวสวยดาวคณะ คนละคนกับเมื่อวาน

            เขาเป็นผู้ชายแบบนี้เองหรอกเหรอ…

            นัยน์ตาสวยสั่นระริกก่อนที่ม่านน้ำตาจะเอ่อขึ้นมาบังจนภาพตรงหน้าพร่ามัว มือเล็กจิกแน่นเข้าหาฝ่ามือตัวเองเมื่อรุ่นพี่ที่เธอมีความรู้สึกดี ๆ ให้กับเขามาตลอดหลายปีกำลังแนบริมฝีปากเข้าหาปากของผู้หญิงคนนั้น ฮารุยืนมองทั้งสองคนพลอดรักกันอย่างดูดดื่มพลันใจดวงเล็กก็แตกสลายช้า ๆ เธอพยายามกลั้นเสียงสะอื้นสุดกำลังแล้วยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตาออกจากใบหน้าตัดสินใจหันหลังเดินจากออกมา

            “…ฮึก ฮึก”

            ร่างบางตัวสั่นตามแรงสะอื้นที่พยายามกลั้นมันเอาไว้ เธอเดินเชื่องช้าออกมาตามทางเดินกระทั่งกลับมาถึงหน้าอาคารเรียนที่มีเพื่อนสาวอีกสองคนมายืนชะเง้อคอมองหา

            “…ไปไหนมา ฉันหาแกตั้งนาน…ฮารุ แกเป็นอะไร!?”

            “…อยากกลับบ้าน”

            เธอบอกเสียงสั่นเครือ ฮารุก้มหน้างุดเพราะไม่ต้องการให้จีน่ากับเซียเห็นความบอบช้ำของตัวเอง

            “โอเค เดี๋ยวไปส่ง ขึ้นรถเถอะ”

            เซียพยักหน้าเข้าใจก่อนจะส่งซิกให้จีน่าประคองฮารุไปที่รถ เธอปล่อยให้เพื่อนจับประคองตัวเองเดินกระทั่งรถเคลื่อนตัวออกจากรั้วของมหาวิทยาลัยฮารุถึงได้ปิดเปลือกตาลง เธอเลื่อนมืออีกข้างมากุมข้อมือบอบช้ำแล้วลูบมันช้า ๆ พร้อมหยาดน้ำตาที่ยังไหลลงมาไม่หยุดหย่อน…