ログイン共有
Toxic | บอบช้ำไปทั้งใจ
公開日:
2026-06-19 10:51:57ก๊อก ก๊อก…
“…ฮารุ ไม่ออกมากินข้าวเหรอลูกจะเที่ยงแล้วนะ”
เสียงของผู้เป็นแม่ดังเข้ามาในห้องที่เงียบสงัดเพราะสาวเจ้าของห้องเอาแต่นอนแหมะอยู่บนที่นอนไม่ยอมขยับไปไหน
“…ฮารุลูก”
“ยังไม่หิวเลยค่ะแม่ หนูทำงานอยู่ ไม่ต้องห่วงนะคะ”
เธอตัดสินใจโกหกไปคำโต เสียงหวานอู้อี้เพราะเธอเอาหน้าอุดไว้กับหมอนเพื่อซับคราบน้ำตาให้เหือดแห้งก่อนที่มันจะกลับมาเปียกชื้นอีกครั้งเมื่อความเสียใจพรั่งพรูออกมาอีก
“ฮึก ฮืออ…”
คนตัวเล็กไม่ได้ไปมหาวิทยาลัยมาสามวันแล้วตั้งแต่วันนั้นที่เธอไปเห็นภาพบาดตาเข้า และได้เห็นตัวตนที่แท้จริงของโทบิรุ่นพี่ที่เธอชื่นชมในตัวเขามาตลอดหลายปีว่าเขาอาจไม่ใช่ผู้ชายดีอย่างที่เธอคิด เสียงฟืดฟาดผสมกับเสียงสะอื้นดังเป็นระยะร่างบางไม่คิดขยับลุกออกจากที่นอนทำให้สภาพของฮารุในตอนนี้ดูไม่ต่างจากคนไร้บ้านที่ผมเผ้ายุ่งเหยิงดูมอมแมมใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตา
หัวใจของเธอแตกสลายทั้ง ๆ ที่ไม่ได้เป็นอะไรกันกับเขา คงเป็นเพราะตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีความรู้สึกดี ๆ แบบนี้ให้ใครมาก่อน พอถึงคราวอกหักเลยชอกช้ำมากเป็นธรรมดา
ครืดด ครืดดด~
ฮารุยกศีรษะขึ้นเล็กน้อยเพื่อดูว่าทำไมโทรศัพท์ของเธอถึงได้สั่นเป็นเจ้าเข้า แต่พอเห็นว่าเป็นจีน่าโทรเข้ามาสาวสวยก็แนบแก้มลงกับหมอนอีกครั้งแล้วปิดเปลือกตาลงทำเป็นไม่สนใจ
กริ๊ก!
“นี่! แกกล้าดียังไงไม่รับโทรศัพท์ฉัน นังเพื่อนตัวดี”
“แกเข้ามาได้ไงจีน่า…เซีย”
ฮารุเด้งตัวพรวดพราดขึ้นมานั่งทันทีเมื่อเสียงแหลม ๆ ของจีน่าดังขึ้น นัยน์ตาสวยเลิ่กลั่กด้วยความตกใจก่อนจะมองเพื่อนสนิทอีกคนที่เพิ่งเดินเข้ามาก่อนจะรีบหลุบตาลงมองผ้าห่มผืนหนาที่ห่อตัวเองไว้อย่างคนหนีความผิด
“เดินเข้ามาสิ…อย่าบอกนะว่าที่แกไม่ไปเรียนเพราะมัวแต่มานอนร้องไห้ฟูมฟายเสียใจเรื่องพี่โทบิอะ!?”
“…”
ใบหน้าขาวซีดงอหนักกว่าเดิมเมื่อได้ยินชื่อคนที่ทำเธอเสียใจออกมาจากปากจีน่า ฮารุมองเพื่อนสาวสุดมั่นเดินกอดอกตรงเข้ามาหา ตามด้วยเซียที่ย่างสามขุมเข้ามาด้วยท่าทางน่ากลัวเช่นกัน
“โทบิ โทบิ โทบิ…ไม่เห็นจะมีอะไรดีสักอย่างเดียว”
“…แทงใจดำกันรึไง”
ปากเล็กบ่นอุบอิบพลางเหลือบตามองค้อนเซียที่ดูเหมือนจะจงใจย้ำชื่อคนที่เธอชอบออกมาไม่หยุดหย่อน มันไม่ต่างจากการตอกย้ำกันเลยสักนิด
“มาเก็บตัวนอนร้องไห้แล้วมันจะเสียดายแกรึไงห๊า!”
“ชู่ว! แกจะเสียงดังทำไมเนี่ย เดี๋ยวแม่ได้ยินพอดี”
ฮารุยกนิ้วจุ๊ปากแล้วดึงแขนจีน่าเพื่อให้เพื่อนของตนลดระดับเสียงลง
“ถ้าไม่อยากไปเรียนตอนนี้เพราะไม่อยากเจอหน้าไอ้หมอนั่น…งั้นก็ไปเที่ยวกัน พวกฉันไม่มีคลาสพอดีส่วนแกก็โดดเรียนไปละกัน”
ฮารุหันขวับมองเซียที่อยู่ดี ๆ ก็เอ่ยปากชวนไปเที่ยวแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย เธอมองจีน่าพยักหน้าหงึก ๆ เห็นด้วย ฮารุยิ่งงงไปกันใหญ่ว่าเพื่อนสนิททั้งสองคนมาไม้ไหนทำไมถึงได้ทำตัวแปลก ๆ กันไปหมด
“ว่าไงจ๊ะ? ไปปะ?”
“…ไปไหน?”
“อยากไปไหนล่ะ”
เธอกรอกตานึกก่อนที่ริมฝีปากบางจะอ้าช้า ๆ พลันคิ้วเรียวก็ย่นเข้าหากันอย่างคนคิดไม่ตก
“อืมม ที่ไหนก็ได้ แต่ไม่ใช่ในไทย”
“ดีล แต่แกช่วยไปอาบน้ำสระผมก่อนนะ ถ้าไปสภาพนี้ฉันอายเกินกว่าจะเดินด้วยได้”
จีน่าทำหน้าแหย ๆ แล้วใช้มือปัดผมไปด้านหลัง ฮารุมองปฏิกิริยาของเพื่อนแล้วถึงกับสะอึกในใจเพราะถ้ายัยจีน่าแสดงความรังเกียจออกมาขนาดนี้ สภาพเธอคงดูไม่จืดจริง ๆ
20:30น.
“วู้ววว~ โอ้ฝรั่งหล่อจังเลย รู้งี้ฉันมาคนเดียวดีกว่า”
“แรด”
“ทราบค่ะ!”
ฮารุมองจีน่าขยิบตาส่งยิ้มให้เซียหลังได้รับคำชมจากสาวห้าว เธอหันเหความสนใจเงยหน้ามองแสงสีที่ถูกสาดส่องออกมาจากด้านในบีชคลับก่อนจะเลื่อนตามองฝรั่งหุ่นล่ำบึกที่พากันเดินเข้าเดินออกโดยไม่มีใครสวมเสื้อเลยสักคน
เบ้าหน้าไม่ต่างจากนายแบบ แถมยังชอบเดินล่อนจ้อนอีกต่างหาก แปลกใหม่ไม่เคยพบเห็น…
“ตามมาเร็ว อย่ามัวแต่มองหนุ่ม”
เซียหันมาจับแขนฮารุแล้วลากเพื่อนสาวเข้าไป เธอเดินตามอย่างว่าง่ายเพราะกำลังตื่นตากับแสงสีเสียงที่แตกต่างไปจากประเทศถิ่นกำเนิดพอสมควร
“ฉันสั่งเลยนะ”
คนตัวเล็กพยักหน้าให้จีน่าแทนคำตอบ ปกติเธอก็ไม่ใช่ผู้หญิงเรียบร้อยอะไรมากแต่ตอนนี้ไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะเอ็นจอยมากน่ะสิ
“ไม่คิดว่าจะพามาไกลขนาดนี้นะ นี่คิดไว้แค่ฮ่องกง สิงคโปร์”
ใบหน้าที่เคยซีดเซียวถูกจีน่าเติมแต่งสีให้จนดูเปล่งปลั่งขึ้น ฮารุหันกลับมาถามเพื่อนทั้งสองคนเพราะเธอคาดไม่ถึงจริง ๆ ว่าเซียกับจีน่าจะลากเธอมาไกลถึงบาหลี
“รายนั้นเป็นคนจองตั๋ว ฉันมีหน้าที่ช่วยเก็บกระเป๋าเท่านั้นแหละ แต่ไวบ์ก็ดีอยู่นะ ชิลดี ผู้ชายหล่อ”
“…เซีย”
ฮารุอ้าปากค้างเรียกชื่อเพื่อนเสียงแผ่วเบา ตั้งแต่รู้จักกันมาเธอเพิ่งเคยได้ยินเซียชมผู้ชายครั้งแรกก็วันนี้แหละ
“พีคจริง”
แน่นอนว่าจีน่ากำลังตกตะลึงไม่ต่างกันกับสิ่งที่หูเพิ่งได้ยิน
“เว่อร์”
“ฮ่า ๆ”
ฮารุยกมือขึ้นขยับกรอบแว่นตาตัวเองแล้วหัวเราะออกมา นี่คงเป็นเสียงหัวเราะในรอบหลายวันที่เธอเองก็ไม่ได้ยินมันมานาน
“เอามานี่นะ ถอดทำไมเนี่ย!”
มือเล็กพยายามแย่งแว่นสายตาคืนกลับมาเมื่อจีน่ากระชากมันออกไปจากหน้าเธอ
“สวย”
“เห็นปะ บอกแล้วว่าถ้ายัยฮารุมันเปลี่ยนสไตล์หน่อยล่ะก็…หนุ่มตรึม!”
เซียชมเมื่อได้เห็นใบหน้าสะสวยไร้แว่นของฮารุเป็นครั้งแรก จีน่าที่มั่นอกมั่นใจเลยขยับยกคิ้วด้วยความภาคภูมิใจที่ตัวเองมองขาดมาตั้งแต่ต้น
“อะไรของพวกแก เอาแว่นมา”
เธอยังพยายามแย่งแว่นจากมือจีน่าอยู่ แต่เพื่อนของเธอกลับเก็บมันลงกระเป๋า ทำให้ฮารุจำต้องหยีตาเพ่งมองเพื่อนตัวเองกับอาหารที่กำลังทยอยเสิร์ฟลงบนโต๊ะ
“สัญญากับฉันมาก่อนว่าแกจะเปลี่ยนแปลงตัวเอง ไม่นั่งร้องไห้ฟูมฟายให้กับผู้ชายที่ไม่คู่ควรกับแก”
“…พูดอะไรของแกจีน่า ฉันไม่เข้าใจ”
คิ้วเรียวผูกเป็นปม เธอพยายามวิเคราะห์สิ่งที่เพื่อนพูดแต่ยังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่นัก
“แกเป็นคนสวยมากเลยนะ ฉลาดแล้วก็เก่งด้วย บ้านรวยอีกต่างหาก…ดูสิ แกดูรอบตัว”
เพื่อนทั้งสองคนไม่อธิบายอะไรแต่สลับกันพูด เซียพยักเพยิดหน้าให้ฮารุหันมองบรรยากาศรอบตัวที่ตอนนี้ผู้คนกำลังเต้นโยกย้ายส่ายสะโพก สนุกสนานไปกับอาหารรสเลิศ และเสียงดนตรีขับกล่อม
“…แกต้องเจอคนอีกเยอะ โลกใบนี้มีอะไรอีกหลายอย่างให้แกได้เรียนรู้และสนุกกับมัน เพราะฉะนั้นเอาเวลาที่ร้องห่มร้องไห้ไปดูแลตัวเองแล้วก็รักตัวเองให้มาก ๆ ความรักดี ๆ ก็จะเข้ามาหาแกเอง”
“…หรือถ้าวันนั้นยังอยากแก้แค้น แกก็ต้องทำให้คนที่มันไม่สนใจแกกระอักเลือด ไม่ก็เสียดายแกจนปล่อยแกไปไม่ได้ เข้าใจไหม?”
เธอหันหน้าไปฟังเซียก่อนจะถูกมือจีน่าจับบังคับให้หันไปฟังตัวเองต่อ
“จำที่ฉันพูดพออย่าไปฟังที่จีน่าพูด ท็อกซิกจัดเลยแบบนั้น”
เซียประคองหน้าฮารุให้หันมาหาตัวเองแทน และไม่ถึงเสี้ยววินาทีจีน่าก็พลิกหน้าเธอกลับไปอีกครั้ง
“เฮอะ วิธีฉันนี่ล่ะเริ่ดสุด เอาคืนให้แสบ!”
“…แต่ฉันตัดสินใจจะไปเรียนต่อต่างประเทศน่ะ”
“ห๊า!/ถามจริง!?”
ฮารุมองเพื่อนทั้งสองคนทำหน้าช็อกก่อนที่ทั้งคู่จะปล่อยมือออกจากหน้าเธอ แถมยังหยิบแก้วเครื่องดื่มขึ้นมาจิบพร้อมกันแล้วหันหน้าหนีออกไปคนละทาง
“อือ ฉันคุยกับที่บ้านแล้วน่ะ ว่าจะบอกพวกแกอยู่”
บรรยากาศครื้นเครงก่อนหน้าดูหม่นหมองลงทันที เมื่อเธอทำลายความพยายามของเพื่อนทั้งสองคนล่มไม่เป็นท่า
“แล้วฉันพาแกถ่อมาทำไมตั้งไกลถึงบาหลี…ถ้าแกจะหนีปัญหาแบบนี้”
“อืม”
ฮารุมองจีน่ากับเซียสลับกันไปมา เธอเข้าใจว่าเพื่อนไม่อยากให้เธอจมปรักกับความรู้สึกแย่ ๆ แต่เธอคิดว่าตัวเองได้ตัดสินใจดีแล้ว และทุกอย่างต้องใช้เวลาในการเยียวยา…
“…ฉันไม่ได้หนีปัญหาสักหน่อย”
“แบบนี้เรียกหนี/แบบนี้เรียกหนี”
สองสาวพูดออกมาพร้อมกัน ทั้งเซียและจีน่าต่างยกแขนขึ้นกอดอกแล้วหันตัวเข้าหามองหน้าเธอด้วยสายตากดดัน…
最新チャプター
Toxic ร้ายนักอย่ารักก็แล้วกัน Toxic | สุขส่งท้าย NC
พลั่ก! “อื้มม…กะ กลับคอนโดก่อนไหม?” “ไม่ ที่นี่ไม่มีใครสักหน่อย ฉันทนไม่ไหวแล้ว” จุมพิตแผ่วเบาเมื่อสักครู่แปรเปลี่ยนเป็นจูบดูดดื่มเมื่อโทบิเริ่มคุมร่างกายตัวเองไว้ไม่อยู่ เขาอุ้มฮารุเดินเข้ามาด้านในก่อนจะปล่อยคนตัวเล็กให้ยืนด้วยขาตัวเองแล้วส่งมือไปช่วยปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจากร่างบางตรงหน้า ชายหนุ่มใช้เวลาไม่ถึงสามนาทีก็ได้เห็นร่างนุ่มนิ่มเย้ายวนล่อนจ้อน เขาสาวเท้าเข้าไปประชิดก่อนจะรวบตัวฮารุขึ้นอุ้มอีกครั้งให้ขาเรียวเกี่ยวคล้องกับสะโพกตนเองไว้ “เธอก็ดูจะพร้อมนะ” “อืมมม ชอบจัง” ฮารุสูดปากทิ้งมือวางบนบ่าแกร่งกลีบดอกไม้งามมีแท่งร้อนเสียบเข้ามาในตัว กึ่งกลางตัวของเธอเปียกเยิ้มตั้งแต่ได้จูบกับโทบิที่หน้าบริษัทแล้ว… ปึก ปึก ปึก “ซี้ดด อาาา…แน่นฉิบ!” “ชอบไหมคะ อ๊ะ กระแทกฮารุแรง ๆ สิ อื้มมม” ฮารุเอ่ยท้าทายเสียงหวานเธอปรือตามองใบหน้าหล่อเหลาที่โทบิกำลังขบสันกรามแน่นแล้วกระหน่ำกดกระแทกตัวตนเข้าใส่ เขาส่งท่อนเอ็นเสยเข้ามาในโพรงสวาทเธอไม่เว้นช่วง มันทั้งเสียวสะท้านและเร่า
Toxic ร้ายนักอย่ารักก็แล้วกัน Toxic | ความสำเร็จของเรา
“ขอบคุณผู้ช่วยทุกคน ทีมงานทุกฝ่าย และผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องในการสร้างอาคารแห่งนี้เพื่อก่อตั้งเป็นบริษัทดีไซน์เนอร์ครบวงจร…ต้องขอบคุณจริง ๆ ค่ะ ที่ทุกท่านลงแรงกายแรงใจและทุ่มเทไปกับฮารุ” วู้ววว~ เสียงปรบมือผสมเสียงโห่ร้องดังกึกก้องทั่วอาคารเมื่อสาวสวยเจ้าของบริษัทขึ้นไปบนเวทีเพื่อเอ่ยขอบคุณการทำงานอย่างหนักตลอดระยะเวลาหลายเดือนที่ทุกฝ่ายทุ่มกันสุดตัว จนความสำเร็จฉายชัดออกมาเป็นรูปเป็นร่างอย่างที่เห็น “…ผมก็คงไม่มีคำพูดอะไรนอกจากขอบคุณ แผนงานนี้คงสำเร็จไม่ได้เลยถ้าขาดการวางแผนที่ดีของฮารุและความร่วมมือจากทุกคนครับ” แปะ แปะ แปะ โทบิรับไมค์จากฮารุมาถือไว้ในมือแม้เขาจะไม่อยากออกหน้าออกตาแต่คนตัวเล็กก็ไม่ยอม ฮารุเอาแต่ย้ำบอกว่ายังไงเขาก็เป็นส่วนสำคัญที่ทำให้แผนงานของเธอราบรื่น “พรุ่งนี้บริษัทของเราจะเปิดทำการวันแรก ฮารุหวังว่าทุกคนจะเตรียมตัวให้พร้อมแล้วมาเริ่มลุยงานไปด้วยกันนะคะ!” ร่างบางยกกำปั้นขึ้นตรงหน้าฮารุฉีกยิ้มกว้างอีกครั้งก่อนจะเดินลงจากเวทีขนาดเล็กที่ถูกจัดเตรียมไว้สำหรับงานเปิดตัวบริษัทอย่า
Toxic ร้ายนักอย่ารักก็แล้วกัน Toxic | ตัวซีเคร็ท
“รบกวนเอาเก้าอี้ตัวนี้ออกให้หน่อยครับ” “ไม่ต้องค่ะ ๆ ตัวนั้นก็ไม่ต้องค่ะ” ฮารุรีบหันไปบอกพนักงานเสิร์ฟที่กำลังเดินเข้ามายกเก้าอี้ตัวข้างเธอพลางชี้นิ้วไปที่เก้าอี้ว่างอีกตัวข้างจีน่าด้วยเช่นกัน เพื่อไม่ให้พนักงานของร้านยกมันออกไปตามคำสั่งของมาร์ติน “อะไรของแกฮารุ เราจะได้มีพื้นที่เหลือ ๆ สั่งอาหารไปตั้งเยอะแยะจะมานั่งเบียดกันทำไม” จีน่าถามพลางจ้องใบหน้าสวยของเพื่อนสาวคนสนิทอย่างคนไม่เข้าใจในพฤติกรรมแปลก ๆ ของเพื่อนตัวเอง “…เดี๋ยวมีคนมาเพิ่มอีกสองคนไง จะเอาออกทำไมล่ะ” ฮารุอ้อมแอ้มพูดไม่เต็มเสียงเธอใช้ปลายนิ้วทัดผมที่หูด้วยท่าทางเขินอาย ปฏิกิริยาของคนตัวเล็กทำให้เพื่อนทั้งสามคนต่างหันไปมองหน้ากันเอง “อีกสองคน? แกหมายความว่าไง” เซียได้โอกาสพูดหลังจากเงียบอยู่นาน สาวหน้านิ่งหรี่ตาลงเพื่อสังเกตเพื่อนสาวผมบลอนด์ที่ยังไม่หยุดยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่กับจานข้าว “…ก็ ก็ คือ” “แปลก ๆ ถึงขั้นติดอ่างแล้วเหรอ” ขวับ ชิ้ง! เธอตวัดตามองค้อนมาร์ตินแล้วทำปากมุบมิบแท
Toxic ร้ายนักอย่ารักก็แล้วกัน Toxic | เปลี่ยนไปแล้ว
“…” ฮารุนอนนิ่งไม่กล้าขยับตัวแม้เธอจะรู้สึกตัวตื่นได้สักพักแล้ว นัยน์ตาสวยมองทอดออกไปนอกหน้าต่าง เธอรู้สึกหนักอึ้งบริเวณเอวเพราะมีแขนแกร่งของใครบางคนกอดกระชับไว้จนเธอไม่สามารถกระดุกกระดิกตัวได้ ในหัวของเธอมีคำถามมากมาย เธอยังไม่เข้าใจในสิ่งที่โทบิทำเท่าไหร่นัก หรือการที่เขาเข้ามาหาเธอเมื่อคืนนี้แล้วมานอนกกกอดจนถึงตอนนี้มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่ หรือแค่เพราะเขาต้องการเรื่องอย่างว่าเท่านั้น… “…เกร็งอะไรขนาดนั้น หื้ม” เสียงทุ้มพูดชิดท้ายทอยเขากระเถิบตัวเข้ามาใกล้อีกนิดแล้วกดแนบริมฝีปากลงที่หลังคอของเธอ ทำเอาคนตัวเล็กขนลุกซู่ต้องหดคอหนี ฮารุคลายความกังวลลงเมื่อโทบิค่อย ๆ คลายอ้อมแขนของเขาออกแล้วจับเธอพลิกนอนหันหน้าเข้าหากัน “…นอนกอดทั้งคืนแบบนั้น ใครจะไม่เกร็ง” “ไม่ได้เหรอ” “…” ระหว่างคิ้วของฮารุย่นเข้าหากัน เธอจ้องตาคมกลับไปเมื่อสัมผัสได้ถึงความออดอ้อนของโทบิ สายตากับน้ำเสียงของเขาตอนนี้มันจะไม่เหมือนคู่รักนอนกกกันไปหน่อยเหรอ… “เป็นอะไรของพี่ทำไมอยู่ดี ๆ ถึง…”
Toxic ร้ายนักอย่ารักก็แล้วกัน Toxic | เมาน้ำอะไรกันแน่ NC
“…อื้ม ลืมของเหรอ” ฮารุส่งตัวเองลุกขึ้นนั่งสาวสวยหอบร่างโอนเอนเดินโซซัดโซเซไปเปิดประตู เธอเข้าใจว่ามาร์ตินลืมอะไรสักอย่างแล้วคงกลับมาเอา ฮารุกดปลดล็อกผ่านระบบอัตโนมัติเธอยืนอยู่แบบนั้นทั้ง ๆ ที่ตายังไม่เปิดดี “พี่มา…อืมม” เสียงหวานขาดช่วงไปเมื่อชายหนุ่มข้างห้องก้าวขาเข้ามาในห้องเธอ เขารั้งเอวบางเข้าหาใช้สายตาสำรวจทั่วร่างฮารุเพียงครู่ก็แนบริมฝีปากประกบลงมาทันที “อะ อือ” คนตัวเล็กปัดป่ายมือพยายามดันอกแกร่งออก ปากของเธอถูกเขาดูดดึงก่อนที่ชายหนุ่มจะสอดลิ้นหนาเข้ามาไล่ต้อนลิ้นเรียวไปดูดกิน เขาเกี่ยวรั้งลิ้นเธอเพื่อแลกสัมผัสเร่าร้อน โทบิก้าวเท้าเดินแล้วกดไหล่ให้ฮารุลงไปคุกเข่ากับพื้น “อะ อะไรของพี่…ยังมึนอยู่ ไม่อยากทำ” ฮารุนั่งทิ้งตัวทับส้นเท้าเธอเงยหน้ามองใบหน้าหล่อคมของคนที่เธอไม่ได้เห็นหน้าเขามาหลายวัน โทบิยกยิ้มมุมปากเขาไม่พูดอะไรแต่กำลังถอดกางเกงนอนขายาวออกจากตัว “มึนสิดี เอากันน่าจะเพลิน” อึก! “อ่าาา” เสียงลำรักถูกดันเข้าไปในโพรงปากเล็กพร้อมกับเสียง
Toxic ร้ายนักอย่ารักก็แล้วกัน Toxic | ท็อกซิกไม่เลิก
“ไปเที่ยวกันมาสนุกไหมคะ?” ทันทีที่ร่างบางโผล่พ้นเข้ามาในห้องประชุมฮารุก็เอ่ยปากแซวพ่อกับแม่ของตน เธอยักคิ้วลิ่วตามองผู้มีพระคุณด้วยสายตาหยอกล้อก่อนจะเดินไปหย่อนบั้นท้ายลงนั่งเก้าอี้ตัวใกล้ ๆ กัน “…เที่ยวตรงไหนพ่อกับแม่ไปประชุม” “ไม่ต้องมาโกหกหนูเลย เห็นนะว่าแอบไปดินเนอร์กันสองต่อสองหลังเสร็จงาน เกรงใจคนโสดบ้างสิ” สาวผมบลอนด์แกล้งทำปากคว่ำหลังไปไถดูโซเชียลของครอบครัวแล้วเห็นแม่ลงรูปไปทานดินเนอร์มื้อพิเศษพร้อมดอกไม้ช่อโตในมือ สวีทหวานกันออกหน้าออกตาจนลูกสาวแท้ ๆ อย่างเธอยังอดอิจฉาตาร้อนไม่ได้ “โอ๋ ๆ ไม่นอยนะลูกสาวแม่ แต่ถ้าทนดูไม่ไหวก็หาผู้ชายดี ๆ สักคนมาดามใจสิจ๊ะ” พิมดาวส่ายหน้าแล้วหันไปยิ้มกับสามีก่อนจะหันมาพูดทีเล่นทีจริงกับลูกสาวแสนสวยที่ยังนั่งทำหน้างอปากคว่ำไม่เลิก “ชิ! ไม่เอาหรอกกลัวไม่เจอผู้ชายดี ๆ แบบพ่อ” ฮารุส่ายหน้าเป็นพัลวันแม้ปากจะปฏิเสธไปแบบนั้นแต่วันนี้คนตัวเล็กตั้งอกตั้งใจแต่งหน้าแต่งตัวมาสวยพริ้งเพราะรู้ว่าจะได้เจอใครอีกคนที่ต้องมาฟังประชุมรายงานความคืบหน้าพร้อมกัน
あなたも気に入るかもしれません
คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ
หลิวหลีเสวียเสวี่ย727.9K ビューคนในใจเขากลับมา เลยต้องปิดเรื่องท้อง
ลั่วหูโยว293.5K ビューพลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี
โม่เสียวชี่605.1K ビューหนุ่มหล่อคนไหนจะคว้าใจเธอ
ดั่งสายน้ำ89.4K ビューชายาเอกผู้พลิกแผ่นดิน
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์683 ビューรู้ว่าร้ายแต่ใจก็รัก
ไออุ่นในฤดูหนาว339 ビューหย่า…มารักฉันเลย
เบลล่า28.0K ビューBad Night | คืนร้ายพ่ายสวาท
Xiaohlinz192 ビュー
