Chapter 1: Na-isekai ka, so sakyan mo lang.

“Drea, you can do better!” 

Buntong-hininga. Click-clack. Walang katapusang pagtatype sa computer. Mag-isa sa opisina. ‘Yan si Andrea Trinidad, 26 years old, matalino at maasahan sa lahat. Kaya nga siya lang palaging nag-oovertime sa team. 

“I have so much to do… Teka… gutom na ba ‘ko?” tanong ni Andrea sa kanyang sarili. Minsan, sa sobrang dami mong kailangang gawin, ‘di mo na napapansin kung kailan ka pa huling kumain, ilang oras kang natulog, at…

BOOGSH!

… Kung buhay ka pa.

Bumalot ang dilim kay Andrea. Nawala ang music na pinapatugtog niyang pampagising sa opisina. 

Dead silence. Mistulang hindi niya magalaw ang katawan. 

“Nasan na ba ‘ko?” nalilitong tanong niya.

May narinig siyang boses ng lalake. Malutong na hampas ng latigo. 

Nang buksan niya ang mga mata… siya pala ang may hawak nito. 

“Wait lang… ba’t ako naglalatigo? Sino tong hinahampas ko?” 

Nagtaka si Andrea at never pa naman niyang natry mag-latigo. Tinignan niya ang kanyang suot. “Animal print ba to?” Hinawakan niya ito. “Ay balat talaga ng hayop! Ba’t ako naka-costume? At nasaan ba ‘ko? Sino ‘tong nilalatigo ko?”

Sabay tingin ni Andrea sa lalakeng nakahandusay sa paanan niya. Duguan ito dahil sa napakaraming sugat, na malamang ay kagagawan niya. Kahit na mangiyak-ngiyak ang binata sa sakit, kitang-kita ang lakas sa kanyang mga braso. Kaya naman niyang pigilan ang mga atake ng latigo, pero tinanggap niya lang ito.

“Ano, tapos ka na ba, Mistress Freya?” mahinang nagsalita ang lalakeng kaharap niya. Nagulat si Andrea sa nakita niya: dilaw na mga mata, silver-white na buhok, mukha ng isang prinsipe… sobrang kamukha ng mga characters sa binabasa niyang fantasy novel. Bigla nitong naalala… 

“Mistress Freya? Andito ako ngayon sa kuwento nila!” saka niya na-realize na sumakabilang-buhay na siya from her normal life… at nandito na siya sa loob ng fantasy story na kina-adikan niya.

“Mistress Freya,” patuloy ng lalake, “kulang pa ba sa inyo ang sugat ko?”

Napahinto si Andrea. Alam niya ang kuwentong ito! At kilalang-kilala niya si Mistress Freya kasi galit na galit siya rito. 

“At ako pa ang ultimate kontrabida!?!” wari niya. Sa lahat ng puwedeng puntahan na fantasy stories, dito pa talaga sa mundo ng mga “beastmen” kung saan medyo primitibo pa ang mundo. At isa siya sa mga characters na mamamatay kinalaunan. 

“Oh my gosh. Bakit naging si Freya pa ‘ko?” nataranta si Andrea, pero kunwari cool lang siya. Hindi puwedeng malaman ng beastman na ibang tao na ang kaharap niya. 

Sa naaalala niya, may limang lalaking beastmen ang inialay ng ama ni Mistress Freya sa kanya. Pero imbis na pagpilian niya ng magiging mate, sinipag siyang itorture ang bawat isa: si Hermes, ang snake-man, si Altair, ang crane-man, si Gin, ang fox-man, si Lev, ang lion-man, at si Triton, ang merman. Yes, may merman. Buti hindi shokoy!

Ayon sa kwento ni Mistress Freya and the Five Beastmen, malupitang tinotorture ni Freya ang bawat isa sa kanila hanggang sa sila’y magrebelde at gumawa ng elaborate plan para mapatay ang babae – at kailangang maiwasan ito ni Andrea.

“Walang idea tong mga to na hindi na ko si Mistress Freya” pabulong na kinausap niya ang kanyang sarili. Napatingin ulit si Andrea sa sugatang binata at nagpanic sa dami ng dugo. May nakita siyang mga healing herbs at tumakbo para mamulot nito.

“Dali, itapal natin to sa mga sugat mo!” pasigaw na utos ni Andrea sa beastman. 

Sinubukan niyang tulungan ang beastman na todo-ilag naman sa kanya. “Anong bagong torture ‘to?” tanong ng lalake. Napaka-cold ng pagtitig nito kay Andrea. Siyempre, sino ba namang manglalatigo ng tao sabay bibigyan ng gamot? Napailang ang beastman kay Andrea at umiwas ng tingin. Pero hindi mapagkakaila na siya ay naging curious sa biglang pagbago ng Mistress. Nagnanakaw siya ng sulyap, natatago ang kanyang dilaw na mga mata ng kanyang silver-white hair. 

Biglang na-realize ni Andrea na masyado nga siyang mabait para maging si Mistress Freya. Inaral niya ang itsura ng kanyang kasamang beastman: maputi, matikas, pero di ganoon kalakihan ang katawan. Dilaw ang mga mata. Inisip niya na malamang, ito si Hermes, ang snake-man. 

Sa sobrang gulo ng isip ni Andrea, hindi niya napansing kasama din nila ang tatlong ibang beastmen: sina Altair, Gin, at Lev. Pare-parehong sugatan mula sa paglalatigo. Pare-parehong masama ang tingin sa kanya. 

“Ang saya sana na tinititigan ako ng mga poging ‘to, pero hindi yung ganitong asar sila sa ‘kin” wari ni Andrea. 

“Hermes,” pa-utos na sabi ni Andrea, “nasaan na si Triton?” 

“Kung di mo naaalala, pinagtatanggal mo ang mga kaliskis niya.” sagot ni Hermes, masama pa rin ang titig sa kanya. 

“Puwes, kunin niyo siya at dalhin sa ‘kin.” Hindi kaya ni Andrea tignan ang mga sugat nila. 

Madali siyang nagpunta sa kuweba ni Mistress Freya na ilang hakbang lang ang layo mula sa kaniyang “torture den.” 

Hindi makapaniwala ang apat na beastmen sa biglaang personality make-over ng kanilang Mistress Freya. Nang malayo na si Andrea, isa-isa silang nagsimulang magtawanan – imposibleng maging ganito ka-bait ang babaeng nagbigay sa kanila ng mala-impiyernong buhay, araw-araw!

Narinig ni Andrea ang kanilang halakhak habang nababalot siya ng takot. Dahil alam niyang kung hindi siya kikilos, ang ending niya ay papatayin siya ng limang beastmen na naka-kontrata sa kanya.