Chapter 3

"You lied. I knew it was you all along, Yllana."

Naging mabigat ang kaniyang bawat paghinga, maging ang daloy ng hangin sa loob ng study. Tila isang kidlat na tumama sa buong pagkatao ko ang bawat salitang binibitawan niya. Ang madidilim niyang mata ay matalim siyang nakatitig lang sa akin. Tila bakal na nakakulong ang pulso ko sa kamay niya sa higpit ng kaniyang pagkakahawak. Hindi binibigyan ng pagkakataong makatakas sa kaniya. 

"S-sir M-marcus... H-hindi po kita maintindihan... P-pakawalan niyo po a-ako... Hi-hindi po ako si Yllana! Wala akong alam sa mga pinagsasabi mo!" nauutal na pakiusap ko habang pilit na hinihila ang kamay ko.

“Cut the bullshit and tell me the truth!” Isang nakakabinging sigaw ni Marcus ang umalingawngaw sa silid. Puno ng galit ang boses niya. Umatras siya at bahagya akong itinulak bago marahas na tumayo. Walang pakundangang hinila niya ako, at mabilis na humawak sa sulok ng lamesang nasa likuran ko. Mariin niya akong hinawakan sa beywang bago sakupin ng katawan niya ang pagitan naming dalawa. 

“You really think I’m going to forget that scar?!” galit niyang bulyaw, sinulyapan ang butterfly shaped scar sa pulso ko. "I memorized every inch of you four years ago, Yllana. Every mole. Every scar. Every breath you took that night at Cresta de Gallo. I know. And now you're saying it's not you?"

Namanhid ang mga kamay ko at labi. Nanginig ang mga kamay ko. Natuyo ang lalamunan, nais na mangatwiran subalit walang salitang mabitawan. Lahat ng alaalang nangyari sa Cresta de Gallo ay kusang bumalik sa isipan ko. Kung paanong ipagtabuyan at tinakot ako ng kaniyang ina.

"Bakit ka umalis, Yllana?!" puno ng poot na tanong ni Marcus. Mas lalong dumilim ang mga mata niya sa matinding galit. " Bakit bigla mo na lang akong iniwan na parang wala man lang akong halaga sa buhay mo?! Kahit paliwanag ay wala! Kaya bakit, Yllana?! Bakit?!"

Pumatak ang masaganang luha mula sa aking mata, pero kaagad ko ring pinunasan ang aking pisngi. Hindi niya pwedeng malaman ang totoong rason. Dahil kapag sinabi ko sa kaniyang tinakot ako ng kaniyang ina at mayro'n kaming anak ay siguradong hindi magiging tahimik ang buhay ng anak ko. Mararanasan niya ang pagiging makasarili at mapanghusgahang mundo ng kaniyang ama. Labag man sa loob ko, kailangan kong magsinungaling sa kaniya. Kahit na alam kong masasaktan ang sarili kong puso.

Sinalubong ko ng buong tapang ang mga mata niya. "Gusto mo ba talagang malaman ang dahilan ko, Sir Marcus?" naikuyom ko ang kanang kamay ko, pilit pinapalakas ang loob. "Hindi kita mahal. Umalis ako dahil kahit anong pilit kong magustuhan ka, subalit ni katiting na pagmamahal ay 'di ko man lang naramdaman."

Natigilan si Marcus. Pinoproseso ang bawat pahayag ko.

"Ginamit lang kita. Naawa lang ako sa 'yo kaya 'di kaagad ako nakaalis." Habang tumatagal, mas lalong bumibigat ang dibdib ko. "At bago pa man ako makaapak ng Cresta de Gallo, may pinangakuan na akong kasal sa ibang lalaki. At ng makaalis ako sa 'yo, nagsama kaming dalawa."

Hindi siya sumagot. Isang nakakabinging katahimikan ang namagitan sa aming dalawa. Nasaksihan ko kung paano mamutla si Marcus. Ang mga titig na naghahanap ng kasagutan kanina ay napalitan ng iba't ibang emosyon. Selos? Pagkabigo? Galit? Hindi ko mabasa kung ano ang totoo niyang naramdaman. Gusto kong pagsisishan ang mga sinabi ko, ngunit ito ang nararapat.

"May ibang lalaki pala..." bulong niya, sabay tango na tila siya rin ang nagkompera na tama ang kaniyang narinig. Malalim ang kaniyang boses, puno ng galit. “You let me have you... just to run back to another man?!”

Umigting ang kaniyang panga, marahas ang bawat galaw. Ang kaninang pabitaw nang pagkakahawak sa pulso ko ay muling humigpit. Mas mahigpit pa. Walang pasabing hinila niya ako binagtas ang hagdan patungo sa third floor ng bahay. Hindi ako makapiglas habang kinakaladkad niya ako paakyat hanggang sa pumasok kami sa kaniyang malaking master bedroom. 

BAM!

"M-marcus... A-anong ginagawa mo?! H-huwag mo 'kong hawakan! Bitawan mo ako!" sigaw ko, bakas ang pakiusap sa boses habang natataranta kung anong dapat kong gawin.

Muli sana akong magpupumiglas pero tila bakal ang kamay nito dahil hindi man lang ako binigyan ng pagkakataong makalayo kahit ilang pulgada lang.

“You said you lied... and that you never loved me," paos niyang bulong sa tainga ko. Ang kaniyang mga mata ay nag-aapoy ng matinding pagnanasa na may halong galit. "Well then, Yllana... let's see if your body can lie to me too.”

"Mmmph! M-marcus..." pilit ko siyang itinutulak sa dibdib, pero ang kanyang mga bisig ay parang bakal na nakapulupot sa akin.

Inihagis niya ako dahan-dahan sa ibabaw ng napakalapad at malambot na king-sized bed. Sumunod siya sa ibabaw ko, nakatitig sa aking mga mata habang mabilis ang kanyang paghinga. Kanyang mga kamay ay mabilis na hinubad ang apron at ang mga buttons ng aking maid uniform.

"You're mine, Yllana. Only mine," bulong niya sa akin habang ang kanyang mga labi ay naglalakbay patungo sa aking leeg hsnggsng sa aking balikat. Napadaing ako ng mariin niya akong hinalikan, nag-iiwan ng mamarkahang halik doon.

Hindi ko napigilan ang pagpikit ng aking mga mata. Ang pamilyar na init ng kanyang katawan, ang amoy ng kanyang pabango, at ang tamis ng kanyang mga haplos ay nagpalambot sa lahat ng aking depensa. Kahit galit at pilit kong pinatitigas ang puso ko, ang katawan ko ay mabilis na tumutugon sa kanya. Napahawak ang aking mga kamay sa kanyang malapad na balikat habang nagpapakawala ako ng isang mahinang daing.

Inalis niya ang kanyang suit jacket at polo, ipinapakita ang kanyang matipuno at sculpted na dibdib. Muli niyang h******n ang aking mga labi. Mas malambot, mas puno ng pangungulila.

"S-shit, Yllana," nahihirapang ungol niya na lalong nagpahina sa aking depensa. Tila kami nababaliw, at sabay ang bawat kilos na tila ay ritmo. Nasaksikahan ko mismo ang aming galaw mula sa salaming kisame ng kwarto. At puno ng emosyon ay kaniyang mata, galit para sa pang-iiwan ko, at ang matinding sakit at pagmamahal na pilit kong itinatago.

“Damn it, Yllana. You're so fucking tight.”

Nang gabing 'yon, hinayaan kong malunod muli ako sa pagnanasa at pagmamahal na iniwan ko four years ago, na lalong sisira sa aming kasalukuyan.

Halos alas otso na ng gabi ngunit ramdam ko pa rin ang pananakit ng katawan ko. Nakahiga ako sa sulok ng kama, nakatalikod sa kaniya. Manhid na ang mga mata ko mula sa pag-iyak ng ilang oras. May pag-iingat akong tumayo, takot na baka magising siya kung sakaling natutulog.

"At saan ka pupunta? Alam kong masakit ang katawan mo, kaya magpahinga ka muna," paos na saad niya, ngunit maririnig pa ring ang kaniyang nag-aalala. 

"Tatapusin ko pa po ang paglilinis, sir," magalang ngunit malamig kong sagot, pilit 'di pinapahala ang aking pag-iyak. Dali-daling tumayo at lumabas.

Pababa na ako ng hagdan nang tumunog ang nakatago kong cellphone. Mabilis ko itong kinuha, ang pangalan ni mama ang bumungad sa akin ng tingnan ko.

"'Ma?" bungad ko, pabulong ang boses. 

Nag-open siya ng camera, subalit hindi mukha ni mama ang una kong narinig, Namumula at pinagpapawisang si Andrei ang bumungad sa akin. 

"Andrei?! Anong nangyari sa kaniya, 'ma?!" halos silihan ang mga kamay kong 'di mapakali sa tindi ng kabang nararamdaman ko ngayon.

"Dinala ko siya sa Health Center, 'nak. Sobrang taas ng lagnat niya! Sabi rito, umabot ng fourty degree!"

Napahikbi ako habang pinagmamasdan ang anak kong nanginginig. "Andrei... baby ko..."

“Whose child is that?”

Walang emosyon at malamig na tinig ang umalingawngaw mula sa aking likuran. Nanlamig ako, at 'di makagalaw na tila tumigil ang mundo ko. Mabilis akong lumingon. Nakatayo sa pinakamataas na bahagi ng hagdan si Marcus. Nakatitig lang sa akin, hanggang sa bumababa sa hawak kong cellphone.