Chapter 4

“Whose child is that?”

Kumabog ng mabilis ang puso ko habang nakatingin sa kaniyang mga matang naghihintay ng sagot. Agaran kong tinapos ang tawag atsaka itinago ang cellphone sa aking likuran. Nababasaling wala siyang nakita na kahit ano sa screen.

"S-sir M-marcus?! Kanina ka pa po diyan?!" pasigaw kong tanong. napahawak ako sa hawakan ng hagdan mula sa panghihina. Una, dahil sa balita mula kay mama. Pangalawa, natatakot na baka magkahinala si Marcus.

"Sa tingin mo?" Humakbang siya pababa hanggang isang baitang na lang ang pagitan namin. “I asked you a question, Yllana. Who was that child I saw on your screen?” malamig at mapang-akusa niyang tanong. Yumuko siya, at inilapit ang mukha sa akin. Napatingala ako.

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Isang maling pagkakasabi ko lang, maaari siyang maghinala, at baka imbestigahan pa niya ang tungkol kay Andrei. Hindi ako papayag na malaman niya ang tungkol sa anak ko.

"Anak po siya ng ate ko, sir! Pamangkin ko po siya. May mataas po kasi siyang lagnat, at dinala nila sa hospital kaya humihingi sila ng tulong sa akin!" pagsisinguling kong sagot nang makita kong kumunot ang kaniyang noo.

"Pamangkin? Sigurado ka?" ulit niya. Matagal siyang nakatitig sa akin, tila pinagdududahan ang naging dahilan ko. “Tell me, Yllana. Why should I believe you? You were sobbing like a mother whose whole world collapsed, Calista. For just a nephew?”

"N-napalapit na po kasi sa akin ang pamangkin ko, k-kaya ganito na lang ako mag-alala, s-sir. Para ko na rin po kasi siyang anak, kaya ganito na lang ako kung mag-alala," sagot ko, habang pilit na huwag manginig ang boses ko.

Umigting ang kaniyang panga. Matagal bago nagsalita. Ang nakakatakot siyang titig ang lalong nanginig sa mga kamay ko. Tila gust ko na lang tumakas, at magtago sa lugar na hindi niya 'ko mahanap.

"Kung wala ka na pong itatanong, sir. Babalik na po ako sa trabaho ko." Tatalikod na sana ako ngunit halos mapatalon ako sa gulat nang hawak niya ako sa dalawang braso upang pigilan sa balak kong pag-alis.

“And where exactly do you think you're going?”

"S-sir..." Umangat ang sulok ng labi niya, na kaagad ding nawala at napalitan ng isang kakaibang emosyon. Dahan-dahan niyang inangat ang kaniyang kamay patungo sa aking pisngi. Halos mapapikit ako ng maramdaman ang mga daliri niya na maingat at marahang pagpunas ng luha kong halos matuyo na sa balat ko.

“You cry like that every time you’re helpless. Apat na taon, Yllana. Lagi kong tinatanong kung bakit mo ako iniwan. At kahit binigay mo ulit sa akin ang sarili mo, ramdam ko pa ring napakalayo mo."

Tila hindi ako makahinga sa mga narinig ko. Pilit kong iyuko ang ulo upang hindi makasalubong ang tingin niya. Laking gulat ko lang ng hawakan niya ang pulso ko at mabilis na hinablot ang hawak kong cellphone.

"A-anong ginagawa mo?! Ibalik mo sa akin 'yan!" asik ko, bakas ang gulat sa boses.

"I'm keeping this. And starting tomorrow, you'll stay here on the third floor. I want you close. If your nephew needs medical help, my private doctor will see to it. Just don't even think about leaving again," malamig nyang saad habang itinatago ang cellphone ko sa kaniyang bulsa ng robe.

"Pero, sir—"

"I'm your employer, Yllana. That means you do as I say. No questions," putol niya sa sasabihin ko bago ako iniwan at bumalik sa kaniyang kwarto.

KINAUMAGAHAN, nasa malawak na kusina ako sa first floor habang naghahanda ng almusal. Nang magsidatingan ang mamahaling sasakyan, papasok sa bakuran ng Del Hierro.

Ilang minuto ang lumipas, umalingawngaw ang malalakas at matatapang na yapak ang maririnig sa buong manor.

"Nasaan na ang bagong katulong na sinasabi ni Katrina?!" isang galit na matapang na sigaw mula sa matandang babae.

Pumasok si Donya Solana sa malaking kusina, ang ina ni Marcus. Kasama si Katrina, nakangiti ito na tila nakahanap ng kakampi.

Napatigil ako sa ginagawa ko nang magtama ang mga mata naming dalawa. Ang babaeng kaharap ko ngayon ay ang babaeng umalipusta at tumakot sa pamilya ko, apat na taon na ang nakakalipas. Walang ipinagbago ang awra niya, maliban na lang sa kulubot na nitong mukha na sinisingil na ng panahon.

Napatayo ang lahat ng kasambahay, kabilang na si Aling Rosa nang makita ang matandang Donya. Humakbang ito papalapit, huminto sa harap ko bago tinitigan mula ulo hanggang paa.

"I knew it," malamig na sabi ni Solana, ang kaniyang boses ay wala man lang bakas ng pagkagulat. "Ang lakas din naman ng loob mo para magpakita pa, pagkatapos kitang bayaran ng milyon, Yllana."

"M-madam Solana..." nanginginig kong bulong habang pinagdikit ang mga palat at ibinagsak ang tingin sa sahig. Doon humuhugot ng lakas.

Iwinagayway ng donya ang palad, "Aling Rosa, iwan niyo kami rito. Now."

"Opo, madam," mabilis na sagot nito, habang takot na umalis kasama ang ibang katulong. Ni hindi man lang ako sinulyapan.

Mas lalo akong kinabahan ng kaming tatlo na lang ang natira. Mahigpit akong napahawak sa damit ko.

Kinuha ni Donya Solana ang kaniyang mamahaling bag. Mula roon, inilabas niya ang isang kulay puting sobre at itinapon ito sa ibabaw ng stainless na lamesang nasa harap ko.

BAM! Naglikha iyon ng ingay, sapat na upang malaman na mabigat ang laman ng sobre. Kasabay no'n ang mga picture ko, kasama si Andrei.

"A-ano pong ibig s-sabihin nito?" tanong ko kahit alam ko na ang nais niyang iparating.

"Did you really think you could fool me, Yllana? Nahanap ng tauhan ko kung saan ka nakatira, sino ang kasama mo at... ang tungkol sa bastardong bata na 'yan," bulong ni Solana sa akin, malapit sa tainga ko.

Natataranta akong humarap sa kaniya at desperadang nakiusap sa kaniya, "pakiusap, madam. Huwag niyo pong idamay ang anak ko! Gagawin ko lahat ng gusto mo! Kahit ano!"

Ipinatong niya ang cheke sa mesa na may nakasulat na isang milyon. "Isang milyon. Kunin mo ang perang 'yan at dapat bago sumapit ang umaga bukas, hinding-hindi ko na makikita ang pagmumukha mo rito. Umalis ka ng bansa kasama ang anak mo."

Yumuko siya at hinawakan ako sa baba bago bumulong malapit sa mukha ko. "Leave the country by tom. Or your son suffers the consequences. Choose. Your son's life, or your life with Marcus?"