Chapter 5

"Leave the country by tom. Or your son suffers the consequences. Choose. Your son's life, or your life with Marcus?"

Tila isang sirang plakang paulit-ulit na bumabalik sa isipan ko ang mga katagang binitawan ng donya.

Nangingisay ang buo kong katawan dahil wala pa akong kain magmula ng muli akong pagbantaan ng ina ni Marcus. Alas dos na ng umaga, tahimik na ang buong manor. Tulog na ang lahat, maliban sa akin. Gising na gising ang buong diwa ko habang iniimpake ang mga gamit na dadalhin.

Nais kong umiyak at humikbi ng malakas, subalit tanging tahimik na pagluha lang ang kaya kong gawin. Kailangan ko ang trabahong 'to. Pero dahil sa patuloy na pangangambala ng nakaraan, hanggang ngayon ay kailangan kong magdusa at magpaubaya.

Tumayo ako at napatitig sa bag na punong-puno ng damit at personal kong gamit, kasama na ang chekeng malinaw na pinirmahan ni Donya Solana bago ibinigay sa kaniya. Four years ago, ganitong-ganito rin ang eksena bago niya iniwan si Marcus.

Pero kailangan kong gawin. Kailangan kong umalis ulit, para sa kapakanan ni Andrei.

Lumabas na ako sa maliit na kong kwarto at binagtas ang madilim na pasilyo patungo sa hagdan patungong third floor. Mayro'n kasing locker doon ang mga maid, nakalagay ang ibang mga importanteng gamit. Doon nakalagay ang iba kong pameles na kailangan kong madala.

Ngunit bago pa man ako makarating sa patutunguhan ko, biglang bumukas ang ilaw. Napahinto ako at nanlaki ang mga matang napatingin sa direksyon ng taong dahilan kung bakit nagkaroon ng liwanag.

Napaatras ako ng niluwa ng dilim si Marcus. Wala siyang pang itaas na damit, basang-basa ng pawis ang katawan—mula sa mukha niya hanggang sa matipuno niyang dibdib. Magulo rin ang buhok niya, tila kagagaling lang sa gym. Subalit madilim ang mga matang nakatingin sa aking direksyon, pinagmamasdan ang bawat kong galaw.

Ang mga paa ko ay 'di makahakbang at nanigas na sa kinatatayuan. Namanhid ang kamay ko. Kusang dumulas ang hawak kong bag dahilan upang kumalat ang laman sa sahig dahil 'di ko ito naisara kanina.

“Care to explain why you’re here at this hour, Yllana?” malamig pa sa yelong tanong niya sa akin.

Natauhan ako nang marinig ang boses niya. Gusto kong tumakbo subalit huli na dahil mabilis siyang humakbang papalapit sa akin. Marahas niya akong hinawakan sa dalawa kong braso.

"Anong binabalak mong gawin? Huh, Yllana?! Pagkatapos ng nangyari ulit sa tain, balak mo na naman bang iwan ako?!" nag-aalab sa galit na tanong ni Marcus.

"Bitawan mo ako, Marcus! At huwag mo akong pigilan! Gusto ko ng umalis dito!" pinilit kong hilahin ang sarili kong kamay mula sa kaniya. Subalit hindi ko man lang napantayan ang kaniyang lakas. Wala akong magawa kundi ang mapaiyak na lang.

"No! Mark my words, Yllana. Hinding-hindi ka na makakaalis dito! 'Di na kita papakawalan ulit! Bakit ba lagi mo na lang akong iniiwan?!" Mas hinigpitan niya pa lalo ang pagkakahawak sa akin.

"Dahil sawang-sawa na ako sa panggigipin ng ina mo! Ayoko na sa impyernong bahay na 'to! Kahit isang segundo lang, hindi ko kayang manatili rito! At mas ayoko ng makaharap ang pamilya mo! Lalong-lalo na ang ina mo, Marcus!"

Lumuwag ang pagkakahawak niya sa aking braso, nalilito sa mga sinasabi ko. "W-what?"

Pinahiran ko ang mga luhang traydor na lumalabas sa aking mga mata at matapang siyang tiningnan.

"Tingin mo ba talaga, kusa akong umalis ng gabing 'yon?! Hirap na hirap akong iwanan ka! Bakit ba hindi ka man lang nagkahinala na ang ina mo ang may pakana ng lahat?!"malakas kong sigaw sa kaniya, puno ng katanungan. Halos manghina ako, humihikbing napakapit sa kaniya.

Walang nagsalita. Isang nakakabinging katahimikan ang bumalot. Tanging mahihinang hikbi ko lang ang naririnig. Matagal na nakatitig sa akin si Marcus.

“S-she... she actually did that to you?” bulong niya, nanginginig ang boses sa matinding galit.

"Oo! Kaya hayaan mo na akong umalis, Marcus! Ayokong umabot pa sa puntong magkasakita ka—"

Napahinto ako sa pagsasalita ng tumunog ng malakas ang ringtone ng cellphone ni Marcus. Tumingin muna siya sa akin bago sinagot.

"Sir Marcus!" Umalingawngaw ang malakas na tawag ng isang lalaki ang marinig mula sa kabilang linya.

"Pasensya na po sa istorbo pero nakuha ko napo ang medical records at travel background ni Ms. Yllana Navarro."

Natigilan ako at napasinghap. Bigla akong pinagpawisan ng malamig. Anong ibig niyang sabihin?

“Say it, Nathan," utos ni Marcus, habang seryosong nakatingin sa kaniya.

"Sir... four years ago, pumasok si Ms. Yllana sa isang private clinic. At base birth registry records na nakuha ko... Ms. Yllana delivered a healthy baby boy. Exactly nine months after your night together in Cresta de Gallo.”

Naikuyom ko ang dalawa kong kamay sa matinding kaba. Ang hawak na cellphone ni Marcus ay bumagsak sa sahig. Ang malumay niyang titig kanina ay napalitan ng nangangalit habang unti-unting napapalitan ng pagkamuhi. Ramdam ko ang pagkabigla niya, at pagtataka. Mabigat ang bawat paghinga na tila nahihirapang lumanghap ng hangin.

"N-nine months..." bulong ni Marcus, tila nagpipigil na sumabog ang galit. "The child on your phone..." nanginginig ang labi, habang umaasang tama ang hinala. “Is that... is that my son?"