LOGIN
Nakaupo si Karolina sa sofa, yakap ang bunso sa gilid niya habang ang panganay ay nakasandal sa balikat niya. Madilim ang kwarto, ang liwanag ng TV lang ang gumagawa ng anino sa kanilang mga mukha. On the screen, Thanos stood tall, calm yet terrifying. In a deep, heavy voice, he said, “The hardest choices require the strongest wills.”
Her eldest, Ely, tightened her grip sa kamay niya. “Mama… what does that mean?” Kinagat ni Karolina ang labi niya, marahang hinaplos ang buhok ng anak. “Sometimes, anak… there are people who think they need to hurt others to make the world better,” sabi niya, mabagal at maingat ang bawat salita. “Pero kahit gano’n, hindi ibig sabihin nun tama na.” Her youngest, Jed, frowned, nakatitig sa screen. “Scary siya.” “Oo,” mahinang sagot ni Karolina, hinigpitan ang yakap sa kanilang dalawa. “Scary talaga. Pero hindi tayo dapat maging katulad niya. Pwede tayong pumili ng mabuti, kahit mahirap.” The children nodded, though it was clear they didn’t fully understand yet. And suddenly, a heavy feeling settled in Karolina’s chest, something she couldn’t let go of. Biglang tumunog ang telepono. Napaatras siya ng konti bago sinagot. “Hello?” Sa kabilang linya, malamig at pormal ang boses ng doktor. At habang nagsasalita ito, unti-unting huminto ang mundo niya. “Your son, he tested positive for lung cancer.” Nanlamig si Karolina. Sandaling wala siyang marinig kundi sariling tibok ng puso niya. Parang biglang lumiit ang kwarto, parang mahuhulog siya sa kinauupuan. “Doc…” nanginginig ang boses niya. “Sigurado po ba?” “We need you to come to the hospital immediately. We will start treatment as soon as possible.” Huminga siya nang malalim, pinipilit maging matatag. “Opo, pupunta kami. Salamat po.” Pagkababa ng telepono, napaupo siya ulit, nakatitig sa kawalan. She sat there in silence, staring into nothing. The TV scene that once played in the background now felt distant, meaningless. Fiction was no longer the problem, reality was. Then, a knock came at the door. Mabilis siyang lumapit sa pinto at pinagbuksan si Jane. Jane, their babysitter, stood there with her usual bright smile. “Good evening, Ate Karol.” “Jane, pasok ka,” sagot niya agad, pilit ang ngiti. Pagkapasok ni Jane, mabilis sinalubong ng mga bata ang babae. “Ate Jane! Ate Jane!” sabay yakap. While the children were busy, she signaled Jane that she was going to take a bath to get ready for work. Karolina quietly walked into the bedroom. There, she quickly took what she needed. Routine. Her body was already used to rushing, but today, every movement felt heavy. Makalipas ang ilang minuto, nasa harapan na sya ng salamin, nakatitig siya sa sarili. Suot niya ang cream faux fur coat, mabigat at elegante, parang ibang tao ang nakikita niya. Sa ilalim nito, black lace lingerie, simple pero matapang ang dating. She no longer barely saw herself as a woman. She was a mother. A worker. A survivor. She, then, tucked her hair into loose waves, fixing her makeup like a mask of courage. And she was ready to go. “Jane, aalis na ako,” sabi niya habang inaayos ang coat. “Pakibantayan sila ha.” “Grabe, Ate Karol, para kang sugar baby sa isang movie star,” biro ni Jane. Tumawa lang si Karolina, but deep inside she felt disgusted by those backhanded compliments. “Ikaw na bahala sa kanila, aalis na ako.” Pero bago siya umalis, niyakap niya ang mga anak at hinalikan sa mga pisnge. “Behave kayo ha.” “Opo, Mama.” When the door closed, she paused for a moment. She breathed in. Once. Twice. Then she drove away. Pagdating sa club, malakas agad ang tugtog ang sumalubong sa kanya. Ilaw, usok, amoy alak at pabango, lahat sabay-sabay bumalot sa kanya. “Late ka,” sabi ni Mommy Beck, naka-cross arms. Mommy Beck is an openly gay, the owner of this club, who helped Karolina when she was struggling with money and gave her her first job as a dancer. “Traffic, sorry Mommy Beck.” Hindi na siya pinatapos. “VIP tonight.” Napatingin si Karolina. “VIP?” “Important people. At ikaw ang magpe-perform sa kanila.” Natahimik siya sandali. Alam niya hindi ito tanong. Kundi demand. “Okay.” Nang makarating siya sa VIP room, sobrang dilim. Mabigat ang vibes, puro halakhakan, yosi, at alak. Pero may isang lalaki ang agad niyang napansin. Nasa sulok. Tahimik. Parang hindi kabilang sa ingay. His brown skin looked cold, as if it held no warmth. He wore a black silk shirt that blended into the darkness. But what was most striking were his dark brown eyes. Sharp, heavy, and always watching, as if they could see straight through her. Karolina swallowed hard as the music started. “Need You Tonight” played low and slow, each beat pulling her closer to the stage. She began to dance, controlled, slow, and calculated, every movement shaped by survival and performance. It was nothing new to her, but tonight, something in the air felt different. Every time na dumadaan ang tingin niya sa lalaki, mas bumibigat ang dibdib niya. In the middle of her dance, she spun around the pole, her hips moving perfectly with the rhythm. Lights swirled across her body as the crowd blurred into the background. At sa pangatlong ikot, laking gulat niya nasa harap niya na ang lalaki. Hindi niya nakita kung paano siya nakalapit. Parang lumitaw ito mula sa dilim. Bahagyang napahinto siya. His face was now too close, too real. His presence heavy, suffocating in a strange way she couldn’t explain. “So…” mahinang sabi ng lalaki, malamig pero mabagal. “You’re the one they’ve been talking about.” Napasinghap si Karolina. Hindi dahil sa takot. Kundi sa kung anong init na biglang gumapang sa buong katawan niya. Their eyes locked. And for the first time in years, she forgot the music. Forgot the crowd. Forgot everything. Only him. He leaned slightly closer, voice barely above a whisper. “Don’t stop dancing,” he said. “There are only two of us now. I made them leave.” And something in his tone made her obey without moving yet. Na hindi niya na namalayan kung kailan at bakit pinaalis niya ang ibang kostumer. Slowly, she placed her hand back on the pole behind her. The distance between them became thinner, almost dangerous. His eyes followed every small movement she made, like he was memorizing her. Karolina swallowed hard, trying to steady her breath. “Who… are you?” she finally whispered. But instead of answering, he stepped closer, eyes dark and unreadable. A slow, rough exhale left his lips. “Careful, lady.” He said, his voice thick with desire. “You’re already giving me more than your attention.” She bit her lip, wondering what was about to happen. And as expected hindi niya na namalayang she is already in a bent-over position, fucking her behind. Karolina moaned into the gag which muffled her as he pummeled her from the back. His manhood felt so big, so good, deep inside of her. Her legs tingled and her nipples were fully erect, betraying the promise she made years ago. Her toes curled in her heels, while her fingers tightly grasped whatever was available for support as she approached an orgasm. She was so close. Thank God that man was helping to hold her up or she would have collapsed on the ground. And in that moment, she knew this night wasn’t just another performance… for the first time in years, she felt something she had promised herself she would never feel again. Lust.Maaga pa lamang ay gising na si Alejandro.Tahimik niyang isinara ang mga cuff ng puting long-sleeved polo habang sinusulyapan ang kama. Mahimbing pa ring natutulog si Ely sa gitna, yakap ang stuffed bunny nito. Sa kabilang panig naman ay si Karolina, na bahagyang nakayakap pa rin sa unan.Sandali niya lamang silang pinagmasdan.Ito ang kapayapaang handa niyang ipaglaban sa anumang paraan.Marahan siyang lumapit sa kama at bahagyang yumuko upang halikan sa noo si Ely. Pagkatapos ay lumipat ang tingin niya kay Karolina.Tila naramdaman nito ang presensya niya dahil dahan-dahan itong nagmulat ng mga mata."You're leaving?" paos nitong tanong.Bahagyang ngumiti si Alejandro. "May aasikasuhin lang ako."Napabangon nang kaunti si Karolina. "Ganito kaaga?""Mm."Hindi na ito nagtanong pa. Sa mga mata pa lang ni Alejandro, alam niyang hindi ito simpleng trabaho.Marahan niyang hinawakan ang kamay nito."Magpapasama ako kina Romano. Stay here with Ely."Tahimik si Karolina tumango. "Mag-iinga
Tahimik nilang pinanood ang papalayong bulto ng Doña.Isa-isang nagsara ang mga pinto ng mga itim na sasakyan. Umalingawngaw ang mahinang ugong ng mga makina bago dahan-dahang umusad ang buong convoy palabas ng vineyard.Nang tuluyang mawala ang mga sasakyan sa kanilang paningin, tila kasabay ding nawala ang natitirang init ng gabing iyon.Tahimik na yumuko si Alejandro. Mahigpit pa rin ang hawak niya sa brown envelope. Pagkalipas ng ilang segundo, marahan niya itong isinara.Nang muli siyang mag-angat ng ulo, wala na ang lalaking kanina lang ay nakikipagsayaw at nakikipagbiruan kay Karolina.Bumalik ang Gobernador. Bumalik ang lalaking kinatatakutan ng mga kalaban niya."Romano."Isang salita lang iyon, ngunit sapat na para agad na tumuwid ang kanyang tauhan."Governor.""Lock everything down.""Yes, Governor.""Walang lalabas na kahit anong impormasyon tungkol sa complaint na 'to. Kahit isang dokumento. Kahit isang pangalan."Tumango si Romano. "I'll handle it personally.""Good." I
Unti-unting humina ang tugtog ng string quartet bago napalitan ng isang banayad na instrumental piece. Ang malamig na simoy ng hangin ay marahang dumaan sa pagitan nila, dahilan upang bahagyang sumayaw ang laylayan ng damit ni Karolina. Tahimik na tumayo si Alejandro at inilahad ang kanyang kamay. "May I have this dance?" Napatingin si Karolina sa kamay nito bago marahang ngumiti. "I know how to dance," mahina niyang sabi. "Just... not like this." Napakunot-noo si Alejandro. "I've only ever danced because it was my job." Dagdag ni Karolina. "No one's ever asked me to dance... just because they wanted to." May kung anong kumirot sa dibdib ni Alejandro. Marahan niyang inilapit pa ang kamay. "Then let this be your first." Ilang segundo siyang nag-alinlangan bago tuluyang inilagay ang kanyang kamay sa palad nito. Dahan-dahang hinila siya ni Alejandro palapit. Maingat nitong ipinatong ang isang kamay sa kanyang baywang habang magkahawak ang isa pa nilang kamay. Hindi sila
Mainit na sinag ng araw ang marahang sumilip sa pagitan ng makakapal na kurtina. Sabado ngayon. Dahan-dahang iminulat ni Karolina ang mga mata. Paglingon niya sa tabi, mahimbing pa ring natutulog si Ely, mahigpit na nakayakap sa paborito nitong stuffed bunny. Napangiti siya at marahang hinaplos ang buhok ng anak bago maingat na bumangon. Habang isusuot niya ang kanyang tsinelas, napansin niya ang isang puting sobre na nakapatong sa bedside table. Napakunot-noo siya. Nakasulat sa harap nito ang pangalan niya sa pamilyar na sulat-kamay. For Karolina. Dahan-dahan niya iyong binuksan. Isang maliit na card ang bumungad sa kanya. Will you let me court you? I realized I fell in love with you without ever asking for the chance to win your heart the right way. Dinner tonight. Seven o'clock. No pressure. If you don't come, I'll understand. — Alejandro Matagal na natigilan si Karolina habang nakatitig sa liham. Hindi niya namalayang bahagyang umangat ang sulok ng kanyang mga labi.
Ilang araw na ang lumipas. Unti-unti nang bumalik sa normal ang takbo ng buhay sa loob ng mansyon. Tahimik pa rin ang pagitan nina Karolina at Alejandro. Wala nang sigawan, wala na ring pilitang pag-uusap. Tinupad ni Alejandro ang sinabi niya, hindi niya ito pinilit na magtiwala muli. Sa halip, hinayaan niyang ang mga kilos niya ang magsalita. Isa sa mga una niyang ginawa ay ang ipalipat si Ely sa isang prestihiyosong pribadong paaralan sa Puerto Rosario upang mas malapit ito sa mansyon. Maaga pa lamang ay gising na si Karolina. Nakaupo si Ely sa kama habang inaayos niya ang uniporme nito para sa unang araw sa bago nitong paaralan. "Excited ka na ba?" nakangiting tanong niya. Malawak ang ngiti ni Ely habang masiglang tumango. "Super, Mama!" Napangiti rin si Karolina. Dahan-dahan niyang isinuklay ang mahabang buhok ng anak bago ito tinalian ng maayos. "Ang ganda naman ng prinsesa ko." Napangiti si Ely at umikot pa sa harap niya. "Pretty ba ako, Mama?" "Very pretty," sagot niya
Tahimik ang buong biyahe pauwi. Walang nagsalita kahit isa sa kanila. Tanging ang mahinang ugong ng makina at paminsan-minsang pagpatak ng ulan sa salamin ang maririnig sa loob ng sasakyan. Pagdating sa mansyon, hindi na lumingon si Alejandro. Agad itong bumaba at naglakad papasok ng bahay. Hindi rin ito huminto. Diretso itong nagtungo sa opisina. Napalunok si Karolina. Hindi niya alam kung bakit, ngunit bawat hakbang palapit doon ay parang lalong bumibigat ang pakiramdam niya. Huminto siya sa labas ng pintuan nang marinig ang pagbukas nito. Pumasok si Alejandro. Hindi na ito nagsalita. Hindi rin siya nilingon. Ilang segundo lang ang lumipas bago muling bumukas nang bahagya ang pinto. Tahimik na lumabas si Romano. Nagtagpo ang tingin nila ni Karolina. Walang biro sa mukha nito ngayon. Wala ang nakasanayan niyang kalmadong ngiti. Lumapit ito nang isa pang hakbang. "Karolina." Napatingin siya rito. "Huwag kang makipagtalo sa kanya." Bahagya siyang napakunot-noo. "Will he hurt me
Magkahawak pa rin ng kamay sina Alejandro at Karolina, habang mas hinigpitan naman ni Karolina ang pagkakayakap kay Mochi. Salamat sa Diyos at ligtas ang aso. Nanginginig man ito, wala itong malubhang sugat. Then a familiar voice spoke. "Well... this is awkward." Her eyes widened. No way! No f
Hindi makagalaw si Karolina.Parang nanigas ang buong katawan niya habang palipat-lipat ang tingin niya sa dalawang lalaking nasa kusina. Pareho silang nakatayo na parang sanay na sanay mag dala ng takot. Same face. Same eyes. Same broad shoulders that looked too dangerous for any room. Kung hindi
Nagising si Karolina sa gitna ng gabi, hingal pa at magulo ang isip. The bed beside her was empty, Alejandro was gone. For a moment, she just lay there in silence, staring at the dark ceiling while trying to calm the chaos inside her chest. The sheets were still warm from his body, carrying the fa
Nanginginig pa rin ang kamay ni Karolina habang nakatitig sa marriage contract na nasa harapan niya. The paper felt heavier than it should, parang bawat salita roon ay unti-unting sumasakal sa kanya. Alejandro stood silently across from her, calm and patient as if he already knew what her answer wo







