CHAPTER 2: Marriage

May iba’t ibang paraan para kumita ng pera sa mundong ito—may marangal, may marumi, at may mga paraang nasa pagitan ng dalawa. Para kay Janella, hindi kailanman naging opsyon ang umasa lamang sa kapalaran. Para sa kanya, ang pag-aasawa ay hindi simpleng pagsasama ng dalawang puso—isa itong larangan ng digmaan kung saan ang bawat galaw ay kailangang planado, bawat hakbang ay may kapalit.

At si Janella… hindi kailanman lumalaban nang walang paghahanda.

Pagkatapos ng maingat na pakikipag-ugnayan kay Steph, hindi siya nag-aksaya ng oras. Kaagad siyang nagpaayos ng isang pribadong pagpupulong—isang tahimik ngunit kritikal na hakbang sa kanyang plano.

Sa pagkakataong iyon, hindi isa o dalawa kundi isang buong grupo ng mga pribadong imbestigador ang humarap sa kanya. Kilala sila sa industriya—hindi man sila ang pinakamatalino o pinakamabilis, ngunit may isang bagay na hindi matatawaran: ang kanilang kakayahang magtago ng lihim. Sa mundong puno ng panlilinlang, ang katahimikan ang kanilang puhunan.

Hindi na nagpaligoy-ligoy Janella. Diretsahan niyang inilatag ang kanyang layunin—ang bantayan ang bawat galaw ni Vernon. Partikular na ang koneksyon nito kay Elle.

“Kapag may nakita kayong lihim na pagkikita nila,” malamig ngunit malinaw ang kanyang tinig, “o kahit sinong babae ay kunan niyo agad ng litrato.”

Bahagya siyang tumigil, saka sumandal sa upuan. Ang mga mata niya ay kalmado, ngunit may lalim na hindi madaling basahin.

“Iminumungkahi kong panatilihin niyo ang inyong distansya. Hindi kailangang kunan ang mismong ginagawa nila. Ang mahalaga ay may ebidensya ng pagpasok at paglabas nila nang magkasama.”

Saglit siyang ngumiti.

“Maraming bodyguard si Vernon. Karamihan sa kanila ay dating militar. Magagaling at matatalas sila. Kung mahuli kayo ay hindi ko kayo mapoprotektahan ng ganoon kadali.”

Tahimik ang silid matapos ang kanyang babala.

Pagkatapos, sa parehong kalmadong tono, idinagdag niya, “Syempre, kung may mangyari, tutulong pa rin ako. Ngunit ang iyong pagbabayad ay mababawasan.”

Walang tumutol.

Sanay ang mga imbestigador sa ganitong kondisyon. Sa mundong pinasok nila, ang panganib ay kasama sa bayad.

Mabilis na natapos ang negosasyon. Napagkasunduan ang paunang bayad—tatlong milyong piso. Ang natitirang halaga ay ibibigay lamang kapag may malinaw nang resulta.

Ngunit bago tuluyang matapos ang usapan, isa sa kanila ang nagsalita tila nais linawin ang hangganan ng kanilang responsibilidad.

“Maam Janella, alam naman po ninyo na hindi maaaring gamitin sa korte ang ganitong klaseng ebidensya. Kung sakaling matalo kayo dahil dito wala na po kaming kinalaman.”

Isang sandaling katahimikan.

Pagkatapos ay bahagyang ngumiti si Janella.

“Huwag kayong mag-alala,” marahan niyang sagot. “Ako ang mismong gagamit ng mga litratong inyong makukuha.”

Tumitig siya sa kanila, isa-isa na para bang sinusukat ang kanilang kakayahan.

“Kuhanan lang ninyo ng litrato. At siyasatin ang kanyang mga ari-arian hangga't maaari. Hindi kailangang kumpleto pero gusto ko ay detalyado ito.”

Sa isip niya, malinaw ang lahat.

Si Vernon ay isang lalaking lubos na pinahahalagahan ang kanyang reputasyon. Sa sandaling mahawakan niya ang sapat na ebidensya, hindi na niya kailangang makipaglaban sa korte dahil sapat na ang moralidad.

Maaaring gamitin iyon bilang sandata—isang tahimik ngunit mapanirang panakot. Isang paraan upang makuha ang nararapat o higit pa roon.

Nang matapos ang pagpupulong, hindi niya maiwasang mapangiwi habang inaabot ang malaking halaga para sa deposito. Masakit man sa bulsa, ngunit nang maisip niya ang hinaharap—ang buhay na malaya, marangya, at wala na sa ilalim ng anino ni Vernon ay unti-unting napalitan ang sakit ng pag-asa.

Ngunit minsan, ang sobrang pag-asa ay nagdudulot lamang ng pagkadismaya.

Mahigit sampung araw ang lumipas.

Walang balita.

Walang progreso.

Sa wakas, hindi na napigilan ni Janella ang sarili. Tumawag siya at ang sagot na natanggap niya ay paulit-ulit na dahilan.

“Maam Janella napakarami pong bodyguard ng asawa ninyo. Mahirap pong makalapit.”

Mariin niyang pinisil ang telepono.

Hindi naman mga baguhan ang mga iyon. Kilala si Vernon bilang isang lalaking lumaki sa ilalim ng impluwensya ng mga kilala at malakas niyang pamilya na palaging nasa mga opisyal na okasyon, madalas makita sa balita, at sanay sa mata ng publiko.

Kung hindi nila kayang makilala ang ganitong klaseng tao, wala silang lugar sa industriyang iyon.

“Napakaregular ng schedule niya,” patuloy ng imbestigador. “Bahay at opisina lang. Minsan, pumupunta sa private club. Pero maraming CCTV at ginagawa naming ang lahat para hindi mahuli”

Mga walang silbi.

Halos lumabas iyon sa kanyang bibig.

Ngunit pinigilan niya ang sarili.

Alam niyang wala rin siyang pagpipilian.

“Ano, wala pa ding magandang balita?” malamig niyang tanong.

Dahil sa takot na mawalan ng kontrata agad silang nagpadala ng ilang litrato bilang patunay ng kanilang ginagawa.

Binuksan iyon ni Janella.

Isang kotse.

Ang kotse ni Vernon. May mga kasunod na sasakyan—at sa isa sa mga iyon ay may anino ng isang babae. Hindi malinaw, ngunit sapat para makilala ito.

Ito ay si Elle.

Kasama rin ang isang address. Bahagya siyang napahinto.Pipindutin na sana niya iyon ng may kumatok sa pinto.

“Sino ‘yan?” naiinip niyang sigaw.

Huminto ang katok saka marahang bumukas ang pinto. Naroon si Manang Linda.

“Maam,” magalang nitong sabi, “kakarating lang ni ng kotse ni Sir Vernon. Nakauwi na sila.”

Nanlamig ang kanyang kamay. Nakabalik na si Vernon kung ganun. Mabilis niyang isinave ang mga litrato at isinara ang telepono. Tumayo siya at humarap sa salamin.

Isang malalim na hinga.

Isa pang hinga.

Dahan-dahan niyang inayos ang sarili, ang buhok, ang damit, at ang ekspresyon ng mukha. Hindi siya magaling magtago ng lihim.

At si Vernon ay isang lalaking nakakabasa ng kahit kaunting pagbabago. Kailangan niyang maging perpekto. Pagdating nito, handa na siya. Nakatayo siya sa sala, tila kanina pa naghihintay. Ngunit ang bahagyang pagkainip sa kanyang mukha ay agad napalitan ng lambing nang magtagpo ang kanilang mga mata. Ngumiti siya ng matamis, mahinahon, at tila walang anumang iniisip. Lumapit siya.

“Vernon,” malambing niyang bati.

“Bakit ang aga mo yatang nakauwi. Di mo man lang ako sinabihan.”

Sumulyap lamang si Vernon.

“Hmm.”

Iyon lang. Ganoon siya maikli, malamig, at hindi madaling basahin. Ang mukha nito ay halos perpekto ngunit may kasamang malamig na aura na kayang magpatahimik ng kahit sinong kaharap. Kapag tumitig ito, pakiramdam mo’y unti-unti kang nilulunod. Kahit wala itong sinasabi.

Hindi nagtagal ang titig ni Janella. Agad siyang umiwas at kunwari’y abala sa pag-aayos ng kuwelyo nito.

“Magpalit ka muna,” marahan niyang sabi.

Nang hindi tumanggi si Vernon, bahagya siyang nakahinga.

Tumayo siya sa dulo ng kanyang paa upang alisin ang coat nito ngunit bago pa niya iyon magawa, bigla siyang hinawakan sa braso.

Napahinto siya. Tahimik na kinuha ni Manang Linda ang coat at umalis na tila nauunawaan ang sitwasyon. Nanatili silang dalawa. Nararamdaman niya ang init ng hawak ni Vernon. Hindi siya kumawala. Sa halip, ngumiti siya at marahang kumapit sa braso nito.

“Namiss kita,” bulong niya. “Nitong mga nakaraang araw ay sobrang tahimik.”

Idinikit niya ang kanyang noo sa balikat nito. Isang simpleng kilos. Ngunit ayon sa sikolohiya, ang pisikal na paglapit ay nakababawas ng tensyon. At tila totoo nga. Unti-unting lumambot ang paligid. Hindi man nagsalita siVernon, hindi rin siya umiwas.

Hinayaan niya si Janella na manatili.mHanggang makarating sila sa hapag-kainan. Doon, tila biglang nagising si Janella. Marahan siyang bumitaw at umupo sa tapat nito na parang nahihiya.

Ang mesa ay puno ng pagkain na may perpektong presentasyon at kahanga-hangang amoy ng mga pagkain. Ang tagaluto sa kanilang mansion ay ang dating head chef ng isang five-star hotel na kilalang kilala sa husay nito .

Ngunit para kay Janella ay wala iyong lasa. Pinilit niyang kumain. Pinilit niyang ngumiti.

At nang ibaba ni Vernon ang kutsara’t tinodor, agad din siyang sumunod. Tahimik ang paligid. At sa katahimikang iyon, mas lalo niyang naramdaman ang bigat ng sitwasyon. Karaniwan pagkatapos kumain, pareho ang daloy ng kanilang gabi.

Pahinga.

Paliligo.

At kung walang trabaho ay nasa kwarto lamang sila. Kung saan kadalasan inaanyayahan siya. At bihira siyang tumanggi. Para kay Janella, bahagi iyon ng kanyang “trabaho.”

Isang trabahong pitong taon na niyang ginagawa. Ngunit ngayon ay pagod na siya. Iniisip na niyang umalis. At ang ginagawa niya ngayon—ang lahat ng ito ay para sa kanyang “severance pay.”

Napangiti siya nang mapait. Karamihan ng ugnayan nila ay pisikal lamang. Maayos naman si Vernon.

Magalang.

Ngunit walang emosyon.

Walang pagmamahal.

Siguroito para mapanatili ang sarili niyang kalinisan para ito kay Elle, mapanuyang naisip niya.

“Janella.”

Napapitlag siya. Agad siyang tumingin.

Nakatingin si Vernon sa kanya ng direkta, matalim, at tila may hinahanap.

“Saan ka napupunta nitong mga nakaraang araw?”

Bahagyang kumunot ang noo nito.

“Sinabi ng kasambahay na napapadalas ang iyong pagkabas ng walang bodyguards. Tinanggihan mo pa ang driver.”

Tahimik siya. Pakiramdam niya’y unti-unting bumibigat ang paligid niya.

“Para wala ka sa sarili at may malalim na iniisip,” dagdag nito sa mas malamig na ngayon ang tono.

“Janella ano ba talaga ang ginagawa mo kamakailan?”

At sa sandaling iyon ay napagtanto ni Janella.

Na ang digmaan na pinili niyang pasukin…

Ay maaaring nagsimula na.