CHAPTER 3: Try

“Anong ginagawa mo nitong mga nakaraang araw?”

Sa malamig ngunit tila mahinahong tanong ni Vernon, saglit na tumigil ang hangin sa pagitan nilang dalawa. Ang katahimikan ng silid ay parang mas lalong lumakas habang si Janella ay nanatiling nakatayo at kalmado sa panlaba pero magulo ang isip. Sa loob-loob niya, malinaw ang sagot.

“Syempre, abala ako sa paghahanap ng ebidensya para hiwalayan ka.” Ngunit hindi ito ang lumabas sa kanyang labi.

Sa halip, dahan-dahan niyang inayos ang ekspresyon ng mukha na parang isang babaeng sanay nang magtago ng totoo niyang iniisip. Nagpakita siya ng kaunting lungkot, bahagyang hinaing sa boses, at saka sumagot.

“Hindi ka na umuuwi nitong mga nakaraang araw at sobrang nababagot ako. Kaya lumalabas ako para mag-shopping at makipagkwentuhan sa mga kaibigan ko. Sobrang tahimik sa bahay at ayoko mag-isa.”

Sandaling nagbago ang ekspresyon ni Vernon. Ang seryoso at malamig niyang anyo kanina ay tila natunaw at napalitan ng bahagyang pag-aalala.

“Janella, hindi sa pinupuna kita. Alam ko namang inosente ka. Natatakot lang ako na malinlang ka kapag lumalabas ka. Wala akong problema kung makikipagkita ka sa mga kaibigan mo pero delikado kung wala kang kasamang bodyguard o hindi ka nagsasabi kung saan ka pupunta at sino ang mga kasama mo”.

Ang boses niya ay hindi galit kundi may halong pag-aalaga na tila totoo. Ngunit para kay Janella, ang mga salitang iyon ay parang manipis na kurtinang madaling makita ang itinatagong pagkukunwari sa likod.

Bigla niyang naalala ang mga litrato mula sa private investigator. Magkasunod na pumasok sina Vernon at Elle sa isang private club. Malinaw sa kahit sinong tao na hindi iyon simpleng lakad lang.

Ano iyon? Nagkataon lang ba talaga? Halos mapangiti siya sa sarili niyang isip. Nakakatawa.

“Naunawaan ko. Sa susunod, may kasama na ako kapag lalabas ako. Salamat sa pag-aalala mo.”

Ngunit habang sinasabi niya iyon, pakiramdam niya ay unti-unti nang kumakalas ang kontrol niya sa sariling mukha. Kaya mabilis siyang yumuko, tumayo at iniwan ang mesa. Ang tunog ng upuan na kumaskas sa sahig ay sumingit sa katahimikan na parang patalim.

Mukhang may sasabihin pa si Vernon, ngunit nauuna na si Janella.

“Maliligo muna ako. Kung hindi mo ako kailangan puwede akong matulog sa ibang kwarto.”

Hindi na siya lumingon. Ang kanyang likod ay tila nagmamadali at parang takot na may pahabol  na sabihin ito sa kanya.

Si Vernon ay nanatiling nakaupo ngunit ang kanyang mga mata ay unti-unting lumamig. Hindi niya gustong aminin ngunit ramdam niya ang kakaiba sa kilos ni  Janella nitong mga nakaraang araw.

Ang tanong niya kanina ay hindi basta tanong lamang kundi isang pagsubok. Ngunit iniwasan iyon ni Janella at higit sa lahat tila sinubukan pang takasan ang usapan gamit ang paglayo.

Tiningnan niya ang mesa. Nandoon pa rin ang plato at halos hindi nagalaw na pagkain. Sa katahimikan, pumasok sa isip niya ang isang bagay’

“Alam na ni Janella na nandito na si Elle.”

Nakakaalarma.

Matagal na nanatili si Janella sa banyo.

Ang mainit na tubig ay dumadaloy sa kanyang balat ngunit kahit gaano pa iyon kainit hindi nito kayang tunawin ang bigat sa dibdib niya. Basang-basa ang kanyang buhok at mukha, ngunit hindi siya nagmamadaling lumabas.

Sa loob ng ilang taon na sila ay kasal, si Vernon ay bihirang lumapit sa kanya nang kusa. Tanging kapag nasa kanyang silid at nakahiga sa kanyang bisig lamang ito nagiging malambing. Isang tao na marunong magpanggap ng init ngunit laging may malamig na distansya pagkatapos.

Lumabas siya mula sa banyo, binalot ang sarili ng tuwalya at huminto sa harap ng salamin.

Sa mahabang sandal, tinitigan niya ang sarili. Bata pa siya. Malinis ang balat. Maliwanag ang mga mata. Wala pang bakas ng pagod ng buhay. Hindi niya napigilang ituwid ang kanyang likod. Maganda pa rin ako. Hinaplos niya ang salamin na parang kinakausap ang sariling repleksyon.

“Dalawampu’t lima pa lang ako, bata pa ako. Pagkatapos ng diborsyo, marami akong pera. Anong klaseng lalaking bayaran ang hindi ko mahahanap? Tatlumpu na si Vernon. Walang kwenta na ang lalaki pag lampas trenta. Dapat matagal ko na siyang iniwan. Wala akong pagsisisihan.”

Tahimik.

Ngunit matatag.

“Wala talaga akong pagsisisihan.”

Hindi siya pumunta sa kwarto ni Vernon. Sa halip, pumili siya ng pinakalayong kwarto. Doon siya natulog, mag-isa. At mahimbing itong nakatulog.

Kinabukasan, nagising siya na parang nakabalot sa sariling kumot na parang cocoon, basang-basa sa pawis.

Wala na si Vernon.

Pagbaba niya ay napansin niya si Manang Linda na tila hindi mapakali.

“Si Sir Vernon po ay mukhang hindi maganda ang mood kaninang umaga,” maingat nitong sabi.

Parang babala.

Si Manang Linda ay kasambahay lamang ngunit alam niyang kapag bumagsak ang kasal na ito, siya rin ang maaapektuhan.

Kalmado si Janella.

“Alam ko na.”

Walang dagdag na paliwanag.

Tatlong araw.

Hindi umuwi si Vernon. At sa mga araw na iyon ay unti-unting kumakabog ang dibdib ni Janella. Hanggang sa dumating ang mga mensahe.

[Nag-host si Sir Vernon ng isang event, pag-aari ng kanilang kompanya noong isang araw. Nandoon ang mga politiko at business elites kasama rin si Ms. Elle. Ayon sa balita, magkasama silang nag-usap at nagtawanan. Dahil bawal ang camera, wala kaming karagdagang ebidensya.]

Isa pa:

Umalis siya ng 3 PM at pumunta sa private club. Malamang kasama din si Elle.

Pumutok ang galit ni Janella.

“Mga reporter ba kayo o detective? Pwede bang kumpletong ebidensya muna bago magpadala ng mensahe?”

“Ang kailangan ko ay larawan at patunay ng panloloko niya. Ano silbi ng pag-send niyo ng lokasyon araw-araw? Wala kayong ebidensya kahit sabihin niyang naglalaro lang sila ng baraha doon, wala akong magagawa!”

[“Nagpapadala ng lokasyon araw-araw! Nagpapadala ng lokasyon araw-araw!! Aakyat ba ako doon para hulihin sila sa akto?!?!”]

Tahimik.

“typing…”

At pagkatapos—

【Eh…】

Subukan mo na lang.

—

“Subukan nga.”

Kinagabihan, nasa kamay na ni Janella ang address.

Isang malaking private club sa labas ng lungsod. Hindi ito mukhang club kundi isang hotel na may malawak na field.

Sobrang dami. Parang mas marami pa sa ilaw sa highway.

Si Janella mismo ang nagmaneho.

“Maam Janella, dito na lang po tayo,” sabi ng private investigator.

“Kapag lumagpas pa tayo, kita na tayo sa CCTV…”

Tumawa siya ng malamig.

“Natatakot kang mamatay?”

“Natatakot po akong ipalibing ako ni Sir Vernon sa semento at itapon sa dagat,” sagot nito ng may panginginig.

Napatawa si Janella.

Sa unang pagkakataon, totoo.

Tiningnan niya ito.

Bata. Maayos ang mukha. Hoodie. Mukhang estudyante, pero malinaw ang training sa katawan.

“Anong pangalan mo ulit?”

“Maam Janella, hindi niyo ba binasa ang kontrata noong pumirma kayo?”

Napatahimik siya.

“Christian po ang pangalan ko.”

“Linawin ko lang po, trabaho lang ito. Wala akong balak makipagrelasyon sa kliyente. Kung may kailangan kayo pwede akong magrekomenda ng male escorts. Kung mataas ang standard pwede rin mga minor celebrities pero may komisyon ako.”

Inaayos niya ang kwelyo niya at sa isang iglap ay isang maliit na camera ang na-adjust.

Tinabig ni Janella ang kamay niya.

“Pangarap mo lang!”

Tiningnan niya ito nang malamig.

“Lumayas ka na.”

Tahimik si Christian.

Tumalikod at umalis.

At si pinaharurot ni Janella ang sasakyan.

Alikabok ang iniwan niya sa likod.