CHAPTER 4: Catching Adultery

Pumasok si Janella na dala ang kanyang sasakyan ngunit hinarang siya ng isang guwardiya bago pa man siya makarating sa entrada. Sa sandaling iyon, ramdam agad ang lamig ng lugar na parang kahit ang hangin ay may kasamang pagsusuri sa bawat dumadaan.

Binuksan niya ang bintana at narinig ang sinabi ng guwardiya sa kanya.

“Hello, hindi ka maaaring pumasok o lumabas sa lugar na ito kahit kailan mo gusto.”

May bigat ang boses ng guwardiya pero hindi ito nakaapekto kay Janella. Sa halip, tila ba sanay na sanay na siya sa ganitong klase ng pagtrato.

Ngumiti lang si Janella at sinabi, “Alam ko ang mga patakaran ninyo pero kahit lumabas pa si  Vernon ngayon ay hindi niya ako mapipigilan.”

Ang ngiting iyon ay hindi basta ngiti lamang. Ito ay may halong kumpiyansa, kapangyarihan, at isang uri ng tahimik na pagmamay-ari sa sitwasyon na tila ba alam niyang siya ang huling magsasalita.

Maganda siya, mayabang magsalita, at nagmamaneho ng napakamahal na sasakyan. Kaya nag-alangan ang mga guwardiya na pigilan siya.

Wala namang balak si Janella na pahirapan ang mga staff.

Binuksan niya ang pinto ng kotse at lumabas. Ipinakita ang mukha niya sa camera. Sa sumunod na sandali, tumunog ang walkie-talkie sa tenga ng guwardiya. Paulit-ulit siyang tumango at agad naging magalang.

“Maam Janella, pakiusap po.”

Ang dating matigas na tindig ay biglang napalitan ng kaba. Para bang sa isang iglap, nawala ang kapangyarihan ng lugar sa isang simpleng tawag lamang.

Mukha pa siyang kinakabahan at nagsisisi. Hindi nagsalita si Janella. Tahimik lamang niyang tinanggap ang pagbabagong iyon ng ihip ng hangin. Sumakay siya muli sa kotse, kumuha ng pulang sobre sa kanyang bag at iniabot ito sa guwardiya.

“Salamat.”

Simple lamang ang kanyang boses pero sapat iyon para kumalma ang tensyon sa paligid.

Matapos tanggapin ng kabilang panig ang pulang sobre at maging kampante ay bumalik na ito sa pwesto niya. Umalis si Janella dala ang sasakyan.

Pagdating niya sa entrance ng clubhouse, tama ng ana may grupo ng mga waiter na naghihintay na salubungin siya. Hindi na niya kailangan pang bumaba sa sasakyan mag-isa.

Paglabas pa lang ni Janella ay may waiter na agad na tumulong magdala ng kanyang bag. Ang kilos ng mga ito ay halos perpekto na parang matagal nang inihanda ang eksenang ito para sa kanya.

Hindi na rin siya nag-atubili at iniabot ang susi ng sasakyan dahil may magpapark nito sa underground parking.

Malawak ang bukas na pinto ng hotel at ang may-ari at manager ay magalang na sumalubong sa kanya. Sa bawat hakbang niya papasok, ramdam ang bigat ng katahimikan ng mga taong nakatingin.

Pag-upo niya sa sofa ay agad na inihain ang mga dessert, champagne at pati dalawang bote ng mamahaling red wine na nakabalot pa.

Ang buong lugar ay parang eksklusibong entablado at siya ang pangunahing bisita.

“Hindi maayos ang training ng staff dito at hindi nila alam na darating kayo ngayon. Lubos po kaming humihingi ng paumanhin sa nangyaring pagharang sa inyo.”

Bahagyang yumuko ang manager habang may nakagawiang ngiti.

Iwinagayway lang ni Janella ang kamay niya.

“Hindi naman sa ganoon. Ako ang pumasok nang hindi inaasahan kaya nagkaroon ng gulo. Wala itong kinalaman sa kanya. Ginagawa lang niya ang trabaho niya. Huwag niyo siyang kaltasan ng sweldo.”

“Paano naman po iyon?” agad na gumaan ang loob ng manager at may-ari.

“Maam Janella talaga pong kasing-bait kayo ng mga usap-usapan.”

May bahid ng pang-iinsulto ang papuring iyon kahit na binalot sa tamis.

Alam ng lahat sa industriya na si Janella ay mula sa hindi kalakihang pamilya. Bago niya mapangasawa si Vernon, hindi naman siya bahagi ng mundong ito. At kahit ngayon, sa kabila ng kinang at katahimikan niya, may mga matang patuloy na sumusukat kung hanggang saan siya nararapat.

Maraming bulung-bulungan ang nagsasabing hindi siya bagay sa posisyon niya.

Matapos magsalita nang magalang si Janella ay dumiretso na siya sa punto.

“Kailan bababa ang CEO niyo na si Vernon?”

Nagbago ang ekspresyon ng boss at bahagyang tumawa.

“Si Sir Vernon po ay may inaasikaso na mga kliyente sa itaas. Mga lalaking nag-iinuman at naninigarilyo. Natatakot daw siya na maabala ang amoy para sa kanyang asawa.”

Pagkatapos ay nagtanong pa ito, “Nga pala, ano po ang gusto n’yong kainin? Buong lugar po ay ni-reserve ni Sir Vernon at ngayon lang nalaman na nandito pala kayo. Sabi niya paborito niyo ang seafood, kaya may bagong dating na Australian lobsters at wild-caught yellow croaker na masarap daw talaga…”

Hindi pinakinggan ni Janella ang lahat ng sinabi nito. Sa halip, isang linya lang ang malinaw na tumimo sa kanya.

Alam ni Vernon na nandito siya. Normal lang iyon dahil sa tatlong taon na silang kasal kaya kilala na niya  ang ugali nito.

Si Vernon ay sobrang maingat at takot mamatay. Laging may kasamang maraming bodyguard kapag lumalabas. Ang mga club na pinupuntahan niya ay kailangang malinis at ligtas. Para bang bawat sulok ay dapat kontrolado, bawat kamera ay dapat sakop ng kanyang anino.

Baka nga may bahagi pa siya sa mga iyon at kontrolado pa ang CCTV para lang siguradong ligtas, lalo na kung sakaling mahuli siya ng asawa niya.

Halimbawa, ang asawang mahuhuli ang asawa sa panloloko.

Ang boss ay parang taong itinulak niya palabas para iligaw siya. Ayaw ni  Elle sa amoy ng sigarilyo kaya hindi naninigarilyo si Vernon.

“Hindi na ako kakain. Wala talaga akong gana ngayon.”

Ngumiti si Janella nang may alam sa sitwasyon.

“Mukhang si Ms. Elle ang nasa itaas, ano?”

Sa simpleng tanong na iyon, tila may nahulog na patak ng tubig sa tahimik na salamin. Walang nangahas sumagot. Ang mga waiter ay nagkunwaring abala, ang boss ay nagkunwaring may emergency call gamit ang alarm clock at mabilis na umalis.

Ang katahimikan ay naging sagot. Walang magawa ang manager kundi manatiling nakatayo sa tabi niya, pinagpapawisan ngunit pilit na nakangiti.

“Maam, nagbibiro lang po kayo. Kilala po si Sir Vernon bilang sunod-sunuran sa asawa. Abala po siya sa mahalagang usapan sa itaas at bababa lang daw po siya mamaya para sabay kayong maghapunan.”

Isang malaking kasinungalingan. Napilitan si Janella na pigilin ang tawa.

Ngunit sa loob-loob niya, malinaw ang larawan. Nang makita niyang pinagpapawisan na ang manager, nagsalita siya.

“Huwag kang mag-alala. Ako na ang aakyat para tingnan. Kahit mapahiya ako hindi naman kayo madadamay.”

Tumayo siya at akmang aakyat. Hindi siya mapigilan ng manager pero hindi rin siya makaalis. Kaya nag-imbento na lang siya ng mga dahilan para ma-delay.

“Pakiusap po. Kung magalit si Sir Vernon, sana po maintindihan ninyo kami. Mabait po kayo at sana po intindihin ninyo kaming nagtatrabaho lang.”

“Naiintindihan ko,” sabi niJanella. “Magbibigay ako ng bonus kapag nakarating ako sa taas.”

Ang simpleng English-like thought sa isip ng manager—This woman is dangerous in the calmest way possible—ay halos mabasa sa kanyang mukha.

Nakakapaso ang ganitong premyo sa nerbiyos ng manager. Lalong napagod ang manager at senyasan nang senyasan ang mga staff.

Sa kabutihang-palad, agad na bumaba ang isang malaking grupo mula sa hagdan ng hotel.

Tumingala si Janella.

At doon niya nakita ang eksenang parang sinadyang buuin para sa panlilibang ng mga diyos.

Mga lalaki at babaeng nakasuot ng mamahaling suit at designer outfits. Mga anak ng mayayamang pamilya, bawat isa ay tila perpektong produkto ng lipunang hindi kailanman nagkukulang sa yaman at ingay.

Si Vernon ay parang hari sa gitna nila na nangingibabaw sa lahat. Ang kanyang presensya ay hindi maingay ngunit hindi rin maaaring balewalain. Nasa tabi niya si Elle ang kanyang pinakamamahal. Perpektong tingnan ang dalawa—gwapo at maganda. Kasama pa ang mga kaibigan at kababata nila parang eksena sa isang idol drama.

“Ano’ng nangyayari? Ang ingay sa baba.”

Ngumiti si Allen na parang soro at sumilip pababa.

“Sa wakas nandito na ang sister-in-law ko. Bakit ninyo siya pinipigilang umakyat?”

Ang tono niya ay magaan pero matalas ang layunin. Magaling siya sa pakikisalamuha at imbes si Janella ang siraan ay ang manager pa ang pinuna niya.

Sa isip ng iba, isang smooth move. Sa paningin ni Janella, isa lang itong ingay na walang saysay.

Hindi pinansin ni Janella ang sinabi niya. Mas marami sila kaya hindi siya makagawa ng gulo. Ngunit kahit ganito ang sitwasyon, hindi siya yumuko kahit isang pulgada.

Tumingala siya at nagtagpo ang mata nila ni Vernon. Sa isang iglap, tila huminto ang paligid. Kitang-kita niya ang pangungutya sa ngiti nito.

Isang tahimik na mensahe: He knew she would come.

Sinadya niya.