로그인Hindi maalis ni Lorraine ang panginginig ng mga kamay niya habang tahimik na nakaupo sa napakalawak na living room ng Zaragoza Mansion.
Pakiramdam niya ay mali pa rin ang lahat ng nangyayari. Talaga namang mali. Walang tama sa ginawa niya mula pa kahapon.
Mahigpit niyang yakap ang bag niya habang pasulyap-sulyap sa malalaking glass windows ng mansion at pilit na pinapakalma ang sarili. Humina na ang ulan sa labas ngunit nananatiling kulay gray pa rin ang kalangitan.
Kanina pa niya gustong umalis pero hindi siya pinapalabas ng mga guards. At mas lalo siyang kinakabahan dahil wala pa ring sinasabi si Tyron tungkol sa dahilan kung bakit kailangan pa siyang pigilan.
Pakiramdam niya ay sasabog na ang dibdib niya sa sobrang kaba. Pati mga daliri niya ay nanginginig na at nilalamig pa. Parang ilang segundo na lang ay sasabog na siya.
Hindi niya alam kung ilang minuto na siyang naghihintay doon nang bigla niyang marinig ang mabibigat na yabag pababa ng hagdan.
Unti-unti siyang napalingon at doon niya nakita si Tyron.
Nakaayos na ito ngayon. Nakasuot ng itim na suit habang maayos na nakatali ang necktie nito. Bumalik na naman ang malamig at intimidating na aura nito, parang iyong lalaking kasama niya kagabi ay biglang nawala. Mas gusto niya ang personality nito kahapon.
Yeah, right! Napabukaka ka nga eh, tukso ng utak niya.
Muli siyang nailang. Mahirap paniwalaan na ang lalaking ito ay iyong taong humalik at yumakap sa kaniya buong gabi. Hindi lang basta yumakap at humalik kundi kinuha pa ang puri niya. Talaga naman, oo!
Hindi niya namalayang napayuko siya.
Samantalang si Tyron naman ay diretsong lumapit sa center table bago may inilapag doon. Inilapag nito ang isang tablet at tahimik nitong binuksan ang screen saka iyon itinulak palapit sa kaniya. Nagtatanong ang mga mata niyang tininingnan si Tyron.
“Look.”
Napakurap siya bago dahan-dahang tumingin sa tablet. At sa isang iglap ay parang nanlamig ang buong katawan niya.
Sunod-sunod na articles ang bumungad sa screen.
“Mystery Woman Spends Night Inside Zaragoza Mansion!”
“Tyron Zaragoza Finally Seen With A Woman!”“Who Is Lorraine Montecarlos?”Nanlaki ang mga mata niya at hindi siya lubos makapaniwala sa mga nababasa niya sa tablet ni Tyron. Mabilis niyang ini-scroll pababa ang screen habang mas lalo siyang pinanghihinaan ng tuhod sa bawat nakikita at nababasa niya.
May mga pictures siya habang pumapasok sa mansion kagabi. May pictures din habang palabas siya kaninang umaga. Kahit malayo ang kuha ay siya pa rin iyon.
At mas lalong lumala ang pakiramdam niya nang mabasa ang comments.
“Teacher daw pero mukhang gold digger.”
“Feeling innocent.”“Tyron deserves someone better.”“Baka naghahanap lang ng sugar daddy.”Parang may humigpit sa dibdib niya. Hindi niya namalayang nanginginig na pala ang kamay niyang may hawak sa tablet.
“Hindi,” mahina niyang bulong habang namumutla. “Paano nila nalaman ‘to?”
Tahimik lang si Tyron habang nakatingin sa kaniya. Mas lalong sumikip ang dibdib niya nang mapansing pati pangalan ng school niya ay nasa articles na rin.
“St. Augustine Academy teacher Lorraine Montecarlos…”
Bigla niyang ibinaba ang tablet. Parang gusto niyang masuka. Hindi niya alam kung anong dapat maramdaman sa mga oras na to. Nag-mixed na sa dibdib niya ang mga emosyon na pwede niya maramdaman.
“Diyos ko,” halos pabulong niyang sabi habang napapahawak sa noo niya. “Masisira ako nito.”
At hindi lang siya kundi pati ang trabaho niya at ang reputasyon na iniingitan niya. Unti-unti siyang napayuko habang pilit kinokontrol ang panginginig ng katawan niya.
Samantalang si Tyron ay tahimik lang na nakatayo sa harapan niya. Ngunit sa likod ng malamig nitong mukha ay halatang galit ito.
“Someone leaked the photos,” malamig nitong sabi. “And now everyone thinks you spent the night with me.”
Napatawa si Lorraine nang mahina. Kung makapagsalita kasi ito ay parang hindi nangyari.
“But I did,” mahina niyang sagot.
Biglang natahimik ang buong sala. Maging si Tyron ay tila sandaling natigilan. Unti-unting napakagat sa labi si Lorraine habang pilit pinipigilan ang luha. Nakakahiya at nakakababa ng sarili. Hindi niya inakalang darating ang araw na mamomroblema siya ng ganito. Ni hindi niya lubos maisip na magkakaboyfriend pa siya eh.
“I’m sorry,” mahina niyang sabi habang nakayuko. “Hindi ko ginusto ‘to.”
Natahimik lang si Tyron pagkatapos ay umupo ito sa tapat niya at doon niya muling naamoy ang pabango nitong pilit niyang kinakalimutan mula kagabi.
“Listen carefully, Lorraine.”
Unti-unti siyang napatingin dito. Malamig ang mga tingin nito pero matalim ang mga mata.
“The scandal won’t disappear overnight,” diretsong sabi nito. “The media is already digging into your background and unfortunately, reporters are waiting outside your school.”
Nanlaki ang mga mata niya.
“A-Ano?”
“They’ll keep following you.”
“Then what am I supposed to do?” nanginginig niyang tanong.
Tahimik na tumitig si Tyron sa kaniya. At pagkatapos ng ilang segundo ay saka ito nagsalita.
“Pretend to be my girlfriend.”
Parang biglang tumigil ang mundo ni Lorraine.
“Ha?”
“To stop the rumors,” malamig nitong pagpapatuloy. “We’ll make the public believe that we’re dating.”
Nanlaki ang mga mata niya.
“Anong sinasabi mo?!” Tumayo agad siya mula sa sofa. Halos hindi siya makapaniwala sa naririnig. “You want me to lie to everyone?” nanginginig niyang tanong. “Hindi pwede ‘yon!”
“This is the easiest solution.”
“Easiest for who?” mabilis niyang sagot. “Para sa’yo?”
Sandaling nanahimik si Tyron ngunit hindi niya ito makitaan ng pag-aalinlangan. Na para bang ang mga pinagsasabi nito sa kaniya ay normal topic lang para dito. Pero para sa kaniya, big deal to. Ni hindi pa niya naranasan magkaroon ng boyfriend pero heto na naman si Tyron, may balak yatang kunin lahat ng first niya.
“Both of us benefit from this.”
“Benefit?” Napatawa siya nang mahina dahil sa frustration. “Nasira na nga ang pangalan ko! Ano pang benefit ang makukuha ko, aber?”
Mabilis ang paghinga niya habang nakatitig dito. Hindi niya maintindihan kung paano nito nasasabi ang mga ganoong bagay nang parang business proposal lang ang lahat.
“Listen to me first,” malamig nitong sabi.
“No!” agad niyang putol. “Hindi ako katulad ng mga babaeng kaya mong bayaran para sumunod sa gusto mo!”
At sa unang pagkakataon, parang may kung anong nagbago sa ekspresyon ni Tyron. Bahagyang tumigas ang panga nito ngunit nanatiling kontrolado ang boses nito.
“I’m not trying to insult you.”
“Pero gano’n na rin ‘yon!” Napasinghap siya habang mabilis na pinupunasan ang luha sa gilid ng mata niya. “Hindi ako magpapanggap na girlfriend mo,” diretso niyang sabi habang nakatingin dito. “Ayokong mabuhay sa mundo mo.”
Sinagot siya ng katahimikan ni Tyron, hindi agad ito nagsalita gaya ng inaasahan niya. Ngunit mas lalo siyang kinabahan sa pananahimik nito. Dahil hindi niya alam kung ano ang tumatakbo sa utak nito ngayon, kung ano ang mga pinaplano nito.
“Unfortunately,” mababa nitong sabi habang dahan-dahang tumatayo, “you’re already part of my world the moment you entered this mansion.”
Tahimik ang buong sala. Nakakabingi ang katahimikan, nawala saglit ang kadaldalan niya. Tanging mahinang tunog lamang ng air conditioner ang maririnig sa paligid. At habang tumatagal ay mas lalo lamang naiilang si Lorraine.Nakatapat pa rin sa kaniya si Tyron. Kamado ito at parang comfortable talaga sa pwesto nito at parang wala itong problema sa katahimikan. Samantalang siya ay pakiramdam niya ay unti-unti na siyang kinakain ng kaba.Nakaupo ito sa kabilang sofa habang hawak ang isang tablet. Paminsan-minsan ay may tinitingnan. Na para bang may binabasa o may nire-review. Parang may board meeting pa rin kahit nasa bahay.Napaismid siya. Napaka-workaholic naman nito. Sabagay, ganitong-ganito rin ang mga nakikita niya sa TV na mga bilyonaryo, dinadala ang trabaho sa bahay. Well, ganiyan nga rin siya kahit hindi siya
Napanganga na lamang si Lorraine habang nakatayo sa gitna. Hindi niya alam kung anong dapat na gawin kaya ang ending ay hindi siya nakagalaw. Hindi niya inaasahan na ganito ang mangyayari dahil lang sa nilait siya ng maid.Pakiramdam niya ay tumigil ang mundo niya sa loob ng ilang segundo. Hindi dahil ipinagtanggol siya ni Tyron kundi dahil sa sumunod nitong sinabi."You're fired."Iyon lang ang huli nitong sinabi, dalawang salita lang. Dalawang simpleng salita na agad nagpabago sa kulay ng mukha ng maid. Sino ba namang matutuwa kung maririnig ang dalawang salita na yon.Nanlaki ang mga mata ni Jonalyn at parang hindi nito agad naproseso ang narinig.Katulad niya ay nagulat din ito. Lahat ng tao sa paligid ay natigil
Hindi mawala-wala sa isip ni Lorraine ang sinabi ng guard habang bumibiyahe sila papunta sa Zaragoza Mansion. Tahimik siyang nakaupo sa loob ng van habang nakatanaw sa bintana. Mabilis na lumilipas ang mga gusali at sasakyan pero hindi roon nakatuon ang atention niya.Abala kasi ang isip niya sa isang bagay o sa isang tao, mukhang mas tama siguro iyon. Walang iba kung hindi si Tyron Zaragoza.Napabuntong-hininga siya at napaisdmid. Bakit niya ba kasi iniisip ang mokong na ‘yon? Ang dami niyang dapat isipin eh. Dinadagdagan pa ng Tyron na ‘to.Hindi niya maintindihan kung bakit bigla siyang naging curious sa ex-girlfriend nito. Hindi naman niya iyon dapat iniisip. Wala naman siyang pakialam. Hindi naman sila totoong magkasintahan. At isa pa, hindi pa nga sila nagkakasundo pero bakit parang naiinis siya?
Eksaktong alas singko y medya ng hapon nang tuluyang makalabas si Lorraine ng eskwelahang pinapasukan niya. Lupaypay ang buong katawan niya at wala na nga siyang ganang maglakad pa pauwi. Hindi niya alam kung anong gagawin niya pero mas gusto niya sanang pawiin muna ang pagod niya bago siya mag-isip kung anong magandang gawin.Pero ang tanong, paano niya mapapawi ang pagod niya?Napahawak na lang siya sa leeg niya at napangiti nang makitang may nagtitinda ng kwek-kwek sa tapat ng paaralan.Oo, pagod na pagod siya pero kailangan niya munang kumain.Pagod siya hindi dahil sa pagtuturo kundi dahil sa dami ng iniisip niya buong araw. Pakiramdam niya ay wala siyang ginawang iba kundi mag-isip. Tungkol sa school, sa mga batang mawawalan ng school kung sakaling hindi man sila m
Mabigat ang pakiramdam ni Lorraine habang naglalakad palabas ng opisina ng principal. Hindi niya inakalang sabay-sabay na darating ang problema niya, di man lang na-traffic. Eksaktong-eksakto talaga ang pagdagsa na para bang pumayag siya.Bawat hakbang niya ay mabibigat, pakiramdam niya ay mas mabigat pa ang bawat hakbang niya ngayon kumpara noong papasok siya kanina sa paaralan.Hindi niya inaasahang ganoon kalaki ang problema ng school nila. Patawa-tawa pa nga lang lahat last week tapos malaki na pala ang problema nila.Tatlong buwan. Isipin mo tatlong buwan na lang.Tatlong buwan na lang ang itatagal ng paaralan kung walang magbabago. Dios ko naman.Tatlong buwan.Paulit-ulit na umuukit sa isip niya ang mga salitang iyon. Saan na lang siya pupulutin after ng three months? Hindi niya alam kasi wala naman siyang back-up plans. Oo, may mga oras na gusto niyang umalis sa trabaho niya pero hindi naman niya inakala na mismong ang trabaho niya ang magpapaalis sa kaniya.Napahigpit ang haw
Mahigpit ang hawak ni Lorraine sa strap ng bag niya habang nakatayo sa harap ng malaking gate.Kanina pa siya naroon at hanggang pagtitig na lang sa gate ang nagawa niya. Gate pa nga lang ang nakikita niya pero binabalot na siya ng kaba. Mas pinapangunahan na kasi siya ng kaba ngayon, paano na lang kaya kapag nakapasok na siya sa loob at malaman niyang alam na pala ng lahat ang issue niya.Napabuntong hininga na lang siya. Hindi niya alam kung ilang minuto na ang lumipas na nakayo lang siya. Limang minuto? Sampu? O baka nga mahigit pa eh, hindi lang siya sigurado. Ang alam lang niya ay parang nakatanim ang mga paa niya sa sementadong daan habang nakatitig sa pamilyar na gusali sa loob ng paaralan.Ito ang lugar na ilang taon na niyang tinuturing na pangalawang tahanan. Ang lugar kung saan niya natagpuan ang pangarap niya. Ang lugar kung saan araw-araw siyang nagigising nang may dahilan.Pero ngayon, pakiramdam niya ay isa itong courtroom na naghihintay lang na husgahan siya. Paano ba







