LOGINHindi maalis ni Lorraine ang panginginig ng mga kamay niya habang tahimik na nakaupo sa napakalawak na living room ng Zaragoza Mansion.
Pakiramdam niya ay mali pa rin ang lahat ng nangyayari. Talaga namang mali. Walang tama sa ginawa niya mula pa kahapon.
Mahigpit niyang yakap ang bag niya habang pasulyap-sulyap sa malalaking glass windows ng mansion at pilit na pinapakalma ang sarili. Humina na ang ulan sa labas ngunit nananatiling kulay gray pa rin ang kalangitan.
Kanina pa niya gustong umalis pero hindi siya pinapalabas ng mga guards. At mas lalo siyang kinakabahan dahil wala pa ring sinasabi si Tyron tungkol sa dahilan kung bakit kailangan pa siyang pigilan.
Pakiramdam niya ay sasabog na ang dibdib niya sa sobrang kaba. Pati mga daliri niya ay nanginginig na at nilalamig pa. Parang ilang segundo na lang ay sasabog na siya.
Hindi niya alam kung ilang minuto na siyang naghihintay doon nang bigla niyang marinig ang mabibigat na yabag pababa ng hagdan.
Unti-unti siyang napalingon at doon niya nakita si Tyron.
Nakaayos na ito ngayon. Nakasuot ng itim na suit habang maayos na nakatali ang necktie nito. Bumalik na naman ang malamig at intimidating na aura nito, parang iyong lalaking kasama niya kagabi ay biglang nawala. Mas gusto niya ang personality nito kahapon.
Yeah, right! Napabukaka ka nga eh, tukso ng utak niya.
Muli siyang nailang. Mahirap paniwalaan na ang lalaking ito ay iyong taong humalik at yumakap sa kaniya buong gabi. Hindi lang basta yumakap at humalik kundi kinuha pa ang puri niya. Talaga naman, oo!
Hindi niya namalayang napayuko siya.
Samantalang si Tyron naman ay diretsong lumapit sa center table bago may inilapag doon. Inilapag nito ang isang tablet at tahimik nitong binuksan ang screen saka iyon itinulak palapit sa kaniya. Nagtatanong ang mga mata niyang tininingnan si Tyron.
“Look.”
Napakurap siya bago dahan-dahang tumingin sa tablet. At sa isang iglap ay parang nanlamig ang buong katawan niya.
Sunod-sunod na articles ang bumungad sa screen.
“Mystery Woman Spends Night Inside Zaragoza Mansion!”
“Tyron Zaragoza Finally Seen With A Woman!”“Who Is Lorraine Montecarlos?”Nanlaki ang mga mata niya at hindi siya lubos makapaniwala sa mga nababasa niya sa tablet ni Tyron. Mabilis niyang ini-scroll pababa ang screen habang mas lalo siyang pinanghihinaan ng tuhod sa bawat nakikita at nababasa niya.
May mga pictures siya habang pumapasok sa mansion kagabi. May pictures din habang palabas siya kaninang umaga. Kahit malayo ang kuha ay siya pa rin iyon.
At mas lalong lumala ang pakiramdam niya nang mabasa ang comments.
“Teacher daw pero mukhang gold digger.”
“Feeling innocent.”“Tyron deserves someone better.”“Baka naghahanap lang ng sugar daddy.”Parang may humigpit sa dibdib niya. Hindi niya namalayang nanginginig na pala ang kamay niyang may hawak sa tablet.
“Hindi,” mahina niyang bulong habang namumutla. “Paano nila nalaman ‘to?”
Tahimik lang si Tyron habang nakatingin sa kaniya. Mas lalong sumikip ang dibdib niya nang mapansing pati pangalan ng school niya ay nasa articles na rin.
“St. Augustine Academy teacher Lorraine Montecarlos…”
Bigla niyang ibinaba ang tablet. Parang gusto niyang masuka. Hindi niya alam kung anong dapat maramdaman sa mga oras na to. Nag-mixed na sa dibdib niya ang mga emosyon na pwede niya maramdaman.
“Diyos ko,” halos pabulong niyang sabi habang napapahawak sa noo niya. “Masisira ako nito.”
At hindi lang siya kundi pati ang trabaho niya at ang reputasyon na iniingitan niya. Unti-unti siyang napayuko habang pilit kinokontrol ang panginginig ng katawan niya.
Samantalang si Tyron ay tahimik lang na nakatayo sa harapan niya. Ngunit sa likod ng malamig nitong mukha ay halatang galit ito.
“Someone leaked the photos,” malamig nitong sabi. “And now everyone thinks you spent the night with me.”
Napatawa si Lorraine nang mahina. Kung makapagsalita kasi ito ay parang hindi nangyari.
“But I did,” mahina niyang sagot.
Biglang natahimik ang buong sala. Maging si Tyron ay tila sandaling natigilan. Unti-unting napakagat sa labi si Lorraine habang pilit pinipigilan ang luha. Nakakahiya at nakakababa ng sarili. Hindi niya inakalang darating ang araw na mamomroblema siya ng ganito. Ni hindi niya lubos maisip na magkakaboyfriend pa siya eh.
“I’m sorry,” mahina niyang sabi habang nakayuko. “Hindi ko ginusto ‘to.”
Natahimik lang si Tyron pagkatapos ay umupo ito sa tapat niya at doon niya muling naamoy ang pabango nitong pilit niyang kinakalimutan mula kagabi.
“Listen carefully, Lorraine.”
Unti-unti siyang napatingin dito. Malamig ang mga tingin nito pero matalim ang mga mata.
“The scandal won’t disappear overnight,” diretsong sabi nito. “The media is already digging into your background and unfortunately, reporters are waiting outside your school.”
Nanlaki ang mga mata niya.
“A-Ano?”
“They’ll keep following you.”
“Then what am I supposed to do?” nanginginig niyang tanong.
Tahimik na tumitig si Tyron sa kaniya. At pagkatapos ng ilang segundo ay saka ito nagsalita.
“Pretend to be my girlfriend.”
Parang biglang tumigil ang mundo ni Lorraine.
“Ha?”
“To stop the rumors,” malamig nitong pagpapatuloy. “We’ll make the public believe that we’re dating.”
Nanlaki ang mga mata niya.
“Anong sinasabi mo?!” Tumayo agad siya mula sa sofa. Halos hindi siya makapaniwala sa naririnig. “You want me to lie to everyone?” nanginginig niyang tanong. “Hindi pwede ‘yon!”
“This is the easiest solution.”
“Easiest for who?” mabilis niyang sagot. “Para sa’yo?”
Sandaling nanahimik si Tyron ngunit hindi niya ito makitaan ng pag-aalinlangan. Na para bang ang mga pinagsasabi nito sa kaniya ay normal topic lang para dito. Pero para sa kaniya, big deal to. Ni hindi pa niya naranasan magkaroon ng boyfriend pero heto na naman si Tyron, may balak yatang kunin lahat ng first niya.
“Both of us benefit from this.”
“Benefit?” Napatawa siya nang mahina dahil sa frustration. “Nasira na nga ang pangalan ko! Ano pang benefit ang makukuha ko, aber?”
Mabilis ang paghinga niya habang nakatitig dito. Hindi niya maintindihan kung paano nito nasasabi ang mga ganoong bagay nang parang business proposal lang ang lahat.
“Listen to me first,” malamig nitong sabi.
“No!” agad niyang putol. “Hindi ako katulad ng mga babaeng kaya mong bayaran para sumunod sa gusto mo!”
At sa unang pagkakataon, parang may kung anong nagbago sa ekspresyon ni Tyron. Bahagyang tumigas ang panga nito ngunit nanatiling kontrolado ang boses nito.
“I’m not trying to insult you.”
“Pero gano’n na rin ‘yon!” Napasinghap siya habang mabilis na pinupunasan ang luha sa gilid ng mata niya. “Hindi ako magpapanggap na girlfriend mo,” diretso niyang sabi habang nakatingin dito. “Ayokong mabuhay sa mundo mo.”
Sinagot siya ng katahimikan ni Tyron, hindi agad ito nagsalita gaya ng inaasahan niya. Ngunit mas lalo siyang kinabahan sa pananahimik nito. Dahil hindi niya alam kung ano ang tumatakbo sa utak nito ngayon, kung ano ang mga pinaplano nito.
“Unfortunately,” mababa nitong sabi habang dahan-dahang tumatayo, “you’re already part of my world the moment you entered this mansion.”
"I hope you don't mind..." Bahagyang lumawak ang ngiti ni Emelyn. "I'd like to borrow Tyron."Hindi magawang sumagot ni Lorraine. Anong sinasabi nitong gusto nitong hiramin si Tyron? Pinipilit na lang niyang huwag maitaas ang kilay niya at baka sabihing nagmamaldita siya. Parang sa isang iglap ay huminto ang buong paligid. Wala ni isa sa kanila ni Tyron ang nagsalita. Ni hindi rin naman niya alam kung anong isasagot niya. Kaya iniwas na lang niya ang tingin niya at baka kung ano pa ang masagot niya sa babaeng to. Wala talaga siyang pakialam kahit na mas maganda pa ito sa kaniya.Maliwanag ang umaga. Banayad ang sikat ng araw na tumatama sa malalawak na damuhan ng Zaragoza Mansion. May ilang maya na dumadapo sa mga palumpong, saka muling lumilipad habang naghahabulan sa himpapawid. Mas mas gusto na lang niyang maging ibon sa mga oras na ‘to para makalipad siya papalayo sa dalawang ‘to.Sa kabilang dulo ng hardin, abala ang hardinero sa pagdidilig ng mga rosas. Marahan ang tunog ng tub
Manipis na sinag ng araw ang dahan-dahang pumasok sa malalawak na bintana ng Zaragoza Mansion, pinapahiran ng ginintuang liwanag ang mahabang dining table na yari sa makintab na kahoy.Tahimik ang buong bahay.Maririnig lamang ang mahinang ugong ng central air-conditioning at ang halos hindi mapansing kalansing ng kubyertos na inihahanda ng mga kasambahay sa kusina.Kasabay niyon ang mabangong amoy ng bagong timplang kape na unti-unting kumalat sa buong dining area.Isa na namang ordinaryong Lunes. O iyon ang akala ni Lorraine.Maaga siyang bumaba mula sa ikalawang palapag.Maayos na ang kaniyang uniporme, isang simpleng cream blouse na nakatuck-in sa navy blue skirt, pares ng mababang heels, at ang buhok niyang nakapusod nang maayos.Pagpasok niya sa dining room, agad niyang nakita si Tyron. Nasa dati nitong puwesto. Nakatiklop ang manggas ng puting long sleeves hanggang siko.Sa isang kamay ay hawak nito ang tasa ng black coffee.Sa kabilang kamay naman ay ang tablet na tila may bin
Huminto ang sasakyan sa harap ng malawak na entrada ng Zaragoza Mansion.Kabababa pa lamang nina Tyron at Lorraine nang bumukas ang pangunahing pinto ng bahay."Welcome home po, Sir... Ma'am Lorraine."Magalang na yumuko si Manang Lynn bago lumapit upang salubungin sila. Napansin agad ni Lorraine ang kakaibang ekspresyon sa mukha ng matanda. Palagi niya itong nakikitang nakangiti, magaan ang kilos, at tila walang anumang alalahanin.Ngunit ngayon ay paulit-ulit nitong pinagdidikit ang mga kamay. Minsan ay sumusulyap kay Tyron. Minsan naman ay tila nagdadalawang-isip kung magsasalita ba o hindi.Huminto si Tyron sa harap nito. "Something wrong?"Bahagyang napalunok si Manang Lynn. "Sir..." Sandali itong nag-atubili. "May dumating po rito kahapon."Bahagyang kumunot ang noo ni Tyron."Who?"Huminga nang malalim ang matanda. "Si Ma'am Emelyn po."Hindi namalayang napatingin si Lorraine kay Tyron. Hindi niya alam kung ano ang inaasahan niyang makikita.Pagkabigla at pagkairita. O kahit ka
Tahimik ang umaga sa resort.Hindi pa ganoon kataas ang araw, ngunit nagsisimula nang magliwanag ang kalangitan. Bahagyang sumasayaw ang manipis na hamog sa ibabaw ng lawa habang ang malamig na simoy ng hangin ay dumadampi sa balat ni Lorraine. Hinaplos niya ang kaniyang braso para maramdaman ang lamig no’n sa kaniyang balat.Kahit pa siguro malamig dito, kakayanin ko eh, basta kasama siya, bulong niya sa sarili. Heto na naman ang pagiging delulu niya, umaandar na naman. Hindi rin naman siguro masamang mag-ilusyon ngayon kasi pauwi na rin naman na sila. Pagbalik nila sa mansion at balik trabaho na rin siya.Kahit ngayon lang, pagbibigyan niya ang sarili niya. Ngayon lang naman eh.Pero ngayon lang ba talaga? Eh, parang naka subscribe na yata sa unli ang pagiging delulu niya eh. Well, ganon siguro talaga.Nakatayo siya sa labas ng lobby habang hinihintay ang sasakyan nila. Tahimik siyang napatingin sa kabuuan ng resort.Ang malawak na hardin. Ang lawa na tila salamin sa ilalim ng mahin
Nagising si Lorraine sa banayad na lamig ng air conditioner na marahang humahaplos sa kanyang balat.Hindi pa siya dumidilat nang tuluyan. Ilang segundo muna siyang nanatiling nakapikit habang dinadama ang katahimikan ng paligid. Para pa nga siyang naninibago sa katahimikan kasi parang sanay na ang katawan niya sa mga ingay ng skwelahan. Paano ba naman kasi talaga, ang tahimik ng lugar.Walang ingay ng sasakyan. Walang mga estudyanteng nagtatakbuhan sa hallway. Walang tunog ng alarm clock na minsan ay nauuna pa siyang magising.Ang tanging naririnig lamang niya ngayon ay ang mahinang ugong ng air conditioner at ang halos hindi mapansing paghampas ng hangin sa manipis na puting kurtinang marahang sumasayaw sa tabi ng malawak na glass window.Unti-unti niyang iminulat ang kanyang mga mata.Ang manipis na sinag ng araw ay sumisingit sa pagitan ng mga kurtina, binabalutan ng malambot na ginintuang liwanag ang buong suite. Nagmumukhang mas payapa ang silid kaysa noong gabing dumating sila
Mabagal ang naging paglalakad nila sa kahabaan ng stone pathway na nakapalibot sa lawa.Tahimik ang gabi.Tanging ang banayad na paghampas ng hangin sa ibabaw ng tubig at ang malamyos na tugtog mula sa resort restaurant ang nagsisilbing musika sa paligid. Sa di-kalayuan, nagliliwanag ang maliliit na ilaw na nakasabit sa mga puno, wari'y mga bituing bumaba upang samahan ang mga bisita.Mahigpit na hinawakan ni Lorraine ang maliit niyang purse. Hindi niya maintindihan kung bakit parang ang bilis pa rin ng tibok ng puso niya. Marahil ay dahil sa dinner o marahil dahil sa lalaking tahimik na naglalakad sa kaniyang tabi.Paminsan-minsan ay sumusulyap siya rito.Nakasuksok ang isang kamay ni Tyron sa bulsa ng pantalon habang ang isa naman ay hawak ang suit jacket na isinampay lamang sa balikat. Bahagyang magulo na ang buhok nito dahil sa hangin, ngunit nananatili pa rin ang maayos at dignified nitong tindig.Kung may ibang makakakita sa kanila ngayon, marahil ay iisipin ng mga itong tunay s
Malalakas na patak ng ulan ang halos bumubulag kay Lorraine habang naglalakad siya sa gilid ng madilim na kalsada. Sinamahan pa ng malamig na hangin kaya wala siyang nagawa kundi yakapin na lang ang sarili at pasimpleng nagsisisi kung bakit pa niya tinuloy ngayon ang plano niya.Mahigpit niyang haw
Tahimik ang loob ng sasakyan habang tinatahak nila ang mga kalsada pauwi sa mansion.Sa labas ng tinted window ay sunod-sunod na dumaraan ang mga ilaw ng siyudad. Madilim na talaga sa labas at hindi rin alam ni Lorraine
Isang marahang halik sa noo ang unang gumising kay Lorraine.Napakunot siya ng noo habang unti-unting bumabalik ang kaniyang kamalayan. Pakiramdam niya ay napakasarap ng tulog niya. Para bang matagal na panahon na rin s
Tahimik ang buong sala pagkatapos ng matigas na pagtanggi ni Lorraine. Ni sa panaginip niya ay hindi niya inaasahan na may makikipag-deal sa kaniya ng ganito. Alam naman niyang maganda talaga siya at hindi maikakaila iyon, pero ayaw naman niyang magkaroon ng first boyfriend sa ganitong paraan.Naka







