บทที่ 13

"เกมเด็กประถมชัดๆ" วีรวิชญ์สบถเบาๆ แต่ก็ไม่ได้ลุกหนีไปไหน

"เอาสิคะ อินไม่เห็นมีอะไรต้องปิดบังอยู่แล้ว" อินทิรายืดอกรับคำท้าด้วยความมั่นใจเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่เริ่มสูบฉีดในเส้นเลือดทำให้เธอมีความกล้ามากกว่าปกติ

"ดี... งั้นกูเริ่มก่อน" ไทม์วางขวดเบียร์ลงบนพื้นที่ว่างกลางโต๊ะ ออกแรงหมุนจนขวดแก้วหมุนติ้วเป็นวงกลม

ทุกคนลุ้นระทึกมองตามทิศทางของปากขวด เมื่อความเร็วเริ่มลดลง ปลายขวดก็ค่อยๆ ชะลอและหยุดนิ่งลงโดยชี้ตรงไปที่หน้าของอินทิราพอดิบพอดี

"แจ็กพอตแตกตั้งแต่รอบแรกเลยนะหนู" ไทม์ยิ้มเจ้าเล่ห์ ยกมือขึ้นกอดอก "เลือกมา จะตอบความจริงหรือทำตามคำสั่ง"

"ตอบความจริงค่ะ" อินทิราตอบเสียงหนักแน่น

ไทม์ทำท่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิงคำถามที่ทำเอาคนถูกถามถึงกับชะงัก

"สเปกผู้ชายที่อินอยากได้มาเป็นแฟน... ต้องเป็นคนแบบไหน"

คำถามนั้นทำให้บรรยากาศรอบโต๊ะเงียบลงถนัดตา เทมส์หยุดมือที่กำลังคีบหมู วีรวิชญ์วางกระป๋องเบียร์ลง ทั้งสามคนต่างรอคอยคำตอบจากริมฝีปากบางอย่างตั้งใจ

อินทิราเม้มปากเล็กน้อย ความคิดในหัวตีกันวุ่นวาย เธอพยายามหาคำตอบที่ดูเป็นกลางที่สุด แต่สุดท้ายแอลกอฮอล์ก็บังคับให้เธอพูดความรู้สึกจากก้นบึ้งของหัวใจออกมา

"อินชอบคนที่เป็นผู้ใหญ่ค่ะ... คนที่คอยดูแล ปกป้องอินได้เวลาที่อินรู้สึกอ่อนแอ ใส่ใจรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของอินโดยที่อินไม่ต้องร้องขอ" เธอเว้นจังหวะไปนิด สบตากับชายหนุ่มทีละคน "และที่สำคัญ... เขาต้องทำให้อินรู้สึกปลอดภัยและไม่คิดจะทิ้งอินไปไหน"

คำตอบของอินทิราตรงสเปกของชายหนุ่มทั้งสามคนอย่างน่าประหลาดใจ การปกป้องแบบดิบๆ ของวีรวิชญ์ ความใส่ใจรายละเอียดของเทมส์ และความอ่อนโยนที่มอบความรู้สึกปลอดภัยของไทม์

ไม่มีใครพูดอะไรออกมา มีเพียงสายตาที่สื่อความหมายลึกซึ้งมองตรงมาที่เธอ อินทิรารู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้า รีบคว้าขวดมาหมุนเพื่อเปลี่ยนเรื่องทันที

ปลายขวดหมุนไปหยุดที่ไทม์บ้าง

"ตาพี่ไทม์แล้ว... เลือกอะไรคะ" อินทิราถาม

"พี่เลือกทำตามคำสั่ง ใครจะเป็นคนสั่ง" ไทม์ยักคิ้วท้าทาย

"กูเอง" วีรวิชญ์สวนขึ้นมาทันที รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏบนมุมปาก "กูสั่งให้มึงจูบคนที่นั่งอยู่ฝั่งขวามือของมึงเดี๋ยวนี้"

คนที่นั่งอยู่ฝั่งขวามือของไทม์... คืออินทิรา

หญิงสาวเบิกตากว้าง หันขวับไปมองวีรวิชญ์ด้วยความตกใจ "พ...พี่วี สั่งอะไรบ้าๆ แบบนี้คะ ไม่เอา อินไม่เล่นแล้ว"

"กติกาคือกติกาอิน มึงบอกเองว่ากล้าเล่น" วีรวิชญ์กดเสียงต่ำ นัยน์ตาดุดันจ้องมองปฏิกิริยาของไทม์อย่างท้าทาย เขาตั้งใจสั่งแบบนี้เพื่อดูว่าไทม์จะกล้าข้ามเส้นความเกรงใจหรือไม่

ไทม์ไม่ได้มีท่าทีลังเลแม้แต่น้อย เขายกยิ้มมุมปาก ขยับตัวเข้าไปใกล้อินทิราจนไหล่แทบจะเกยกัน มือหนาเอื้อมไปประคองท้ายทอยของหญิงสาวไว้หลวมๆ ไม่ให้เธอหันหนี

"พี่ไทม์... อย่านะคะ" อินทิราเสียงสั่น พยายามยกมือขึ้นดันแผงอกกว้าง

"พี่แค่ทำตามบทลงโทษ... หลับตาสิคนเก่ง"

สิ้นคำพูด ริมฝีปากหยักก็ประทับลงบนพวงแก้มเนียนใสของอินทิราอย่างแนบแน่นและเนิ่นนาน มันไม่ใช่แค่การหอมแก้มแบบฉาบฉวย แต่มันเป็นการกดจูบที่แฝงไปด้วยความปรารถนาและอารมณ์ความรู้สึกที่พุ่งสูงขึ้น

อินทิราตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก สัมผัสอุ่นร้อนที่ข้างแก้มทำเอาสมองเธอขาวโพลนไปชั่วขณะ

ภาพตรงหน้าทำให้เทมส์คว้ากระป๋องเบียร์ขึ้นมากระดกรวดเดียวจนหมดกระป๋อง กรามแกร่งบดเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน ส่วนวีรวิชญ์ก็สบถคำหยาบออกมาเบาๆ สบตาไทม์ที่เพิ่งผละริมฝีปากออกจากแก้มของอินทิราด้วยความไม่สบอารมณ์นัก

"เกมจบแล้ว อินไปนอน"

เทมส์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินอ้อมโต๊ะมาคว้าข้อมือเล็กของอินทิราแล้วดึงให้ลุกขึ้นยืนตาม

"ส่วนมึงสองคน... เก็บกวาดซากตรงนี้ให้หมดด้วย"

ข้อมือเล็กถูกดึงรั้งให้เดินตามจังหวะก้าวที่ยาวและมั่นคงของร่างสูงใหญ่ เทมส์ไม่ได้ออกแรงบีบจนเจ็บ แต่ความหนักแน่นในสัมผัสนั้นบ่งบอกชัดเจนว่าเขาไม่อนุญาตให้เธอขัดขืน อินทิราก้าวเท้ายาวๆ ตามแผ่นหลังกว้างจนมาถึงหน้าประตูห้องนอนของตัวเอง ชายหนุ่มปล่อยมือเธอออก ดันลาดไหล่บางเบาๆ เป็นเชิงบังคับให้เธอเข้าไปด้านใน

อินทิราก้าวเข้าไปในห้องอย่างว่าง่าย สมองของเธอยังคงขาวโพลน ภาพรอยยิ้มมุมปากของไทม์และสัมผัสอุ่นร้อนที่ข้างแก้มยังคงฉายซ้ำไปมา สลับกับสายตาดุดันของวีรวิชญ์ และแววตานิ่งลึกที่อ่านไม่ออกของเทมส์

บานประตูไม้ถูกดึงปิดลง อินทิรายืนนิ่งอยู่กลางห้อง แสงไฟสีสลัวจากโคมไฟหัวเตียงส่องกระทบใบหน้าเนียนใสที่บัดนี้แดงก่ำไปจนถึงใบหู หญิงสาวยกมือขึ้นทาบทับตำแหน่งหัวใจที่กำลังเต้นกระหน่ำรัวเร็ว มันเต้นแรงเสียจนเธอปวดหนึบไปทั้งอก ความรู้สึกสับสนตีรวนอยู่ในช่องท้อง แอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปไม่ได้ช่วยให้ความกล้าของเธอคงอยู่ แต่มันกลับไปกระตุ้นความปรารถนาบางอย่างที่ถูกซ่อนไว้ในส่วนลึกให้ปะทุขึ้นมา

เธอพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสติ บอกตัวเองซ้ำๆ ว่าเมื่อครู่มันคือเกม มันคือบทลงโทษ พี่ไทม์แค่ทำตามคำสั่งของพี่วี และพวกเขาก็เป็นแค่เพื่อนของพี่ชาย