บทที่ 14

การท่องจำสถานะซ้ำไปซ้ำมาไม่สามารถดับความรุ่มร้อนบนผิวแก้มได้เลย อินทิราเดินไปทิ้งตัวลงนั่งบนขอบเตียงนุ่ม สองมือยกขึ้นปิดบังใบหน้าตัวเอง พยายามข่มตาให้หลับเพื่อหนีจากความว้าวุ่น แต่สัมผัสของริมฝีปากหยักที่กดจูบลงมาอย่างแนบแน่นและเนิ่นนานนั้นช่างชัดเจนเหลือเกิน ชัดเจนเสียจนเธอเผลอไล้ปลายนิ้วไปตามพวงแก้มของตัวเอง

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...

เสียงเคาะประตูที่หนักหน่วงและเชื่องช้าดังแทรกความเงียบขึ้นมา อินทิราสะดุ้งสุดตัว รีบผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอลังเลอยู่ชั่วอึดใจ ไม่แน่ใจว่าใครเป็นคนมาเคาะประตูในเวลาดึกดื่นเช่นนี้ แต่สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจเดินไปหมุนลูกบิดเปิดประตูออก

ร่างสูงใหญ่ของผู้ชายสามคนยืนซ้อนกันอยู่หน้าห้อง กลิ่นแอลกอฮอล์ผสมปนเปกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายสามสไตล์ลอยปะทะจมูกทันทีที่บานประตูเปิดกว้างขึ้น อินทิราเบิกตากว้าง ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณเมื่อรับรู้ถึงความคุกคามที่แผ่ซ่านออกมาจากแววตาของพวกเขาทั้งสามคน

เทมส์ก้าวเข้ามาในห้องเป็นคนแรก ตามด้วยไทม์ และปิดท้ายด้วยวีรวิชญ์ที่จัดการดันบานประตูให้ปิดสนิท เสียงกลไกล็อคประตูทำงานดังชัดเจนในความเงียบ

"พ...พี่ๆ มีอะไรหรือเปล่าคะ ทำไมเข้ามากันหมดเลย" อินทิราเอ่ยถามเสียงสั่น พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้ตื่นตระหนกจนเกินไป เธอถอยหลังร่นไปจนแผ่นหลังชิดกับผนังห้องเย็นเฉียบ

เทมส์ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่ตรงหน้าเธอ ห่างออกไปเพียงหนึ่งช่วงแขน นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นใสจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ ไทม์ขยับเข้ามาประกบทางด้านขวา ส่วนวีรวิชญ์เดินเข้ามาปิดช่องว่างทางด้านซ้าย พวกเขากำลังต้อนเธอให้จนมุมอย่างสมบูรณ์แบบ

"คิดว่าพวกพี่เข้ามาทำไมล่ะอิน" ไทม์เป็นคนเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงทุ้มพร่าของเขาเต็มไปด้วยความยั่วยวน มือหนายกขึ้นเท้าผนังเฉียดใบหูของเธอไปเพียงนิดเดียว โน้มหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอ

"อิน... อินไม่รู้ค่ะ ดึกแล้ว พวกพี่ควรไปพักผ่อน พรุ่งนี้ค่อยคุยกันดีกว่าไหมคะ" หญิงสาวพยายามหาทางออก เบี่ยงหน้าหลบสายตาร้อนแรงของไทม์ แต่ก็ต้องไปปะทะกับแผงอกกว้างของวีรวิชญ์แทน

วีรวิชญ์แค่นยิ้มมุมปาก มือหนาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนยกขึ้นเชยคางมนของอินทิราให้หันมาสบตาเขาตรงๆ "กูไม่ชอบรอถึงพรุ่งนี้... คำตอบของมึงในวงเหล้าเมื่อกี้ มึงพูดจริงใช่ไหม"

"คะ? คำตอบอะไร" อินทิราแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ แม้ก้อนเนื้อในอกจะเต้นแรงจนแทบทะลุออกมา

"สเปกผู้ชายของหนูไง" ไทม์กระซิบชิดใบหู "ชอบคนเป็นผู้ใหญ่ ปกป้องได้ ใส่ใจรายละเอียด... หนูไม่ได้กำลังพูดถึงพวกพี่อยู่เหรอ หืม?"

"อิน... อินแค่พูดไปตามสเปกทั่วๆ ไปค่ะ ไม่ได้หมายถึงใครเฉพาะเจาะจง" เธอเถียงกลับเสียงแผ่ว พยายามดันแผงอกของวีรวิชญ์ออก แต่มันกลับแข็งแกร่งไม่ต่างจากหินผา เขาไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย

เทมส์ถอนหายใจยาว เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอมากขึ้นจนปลายเท้าแทบจะชนกัน มือใหญ่เอื้อมมาจับมือบางที่กำลังผลักอกเพื่อนของเขาออก แล้วดึงมันไปกุมไว้หลวมๆ "เลิกโกหกความรู้สึกตัวเองได้แล้วอิน พี่ดูออกว่าหนูก็รู้สึกเหมือนกัน"

"รู้สึกอะไรคะ พี่เทมส์อย่าพูดแปลกๆ สิ พวกพี่เป็นเพื่อนพี่กฤตนะ เราเป็นพี่น้องกัน..." อินทิราพยายามยกเอาสถานะขึ้นมาเป็นเกราะป้องกันตัวเฮือกสุดท้าย แม้จะรู้ดีว่ามันเป็นเพียงเกราะบางๆ ที่พร้อมจะแตกสลาย

"กูไม่เคยอยากเป็นพี่ชายมึง" วีรวิชญ์สวนขึ้นมาทันควัน น้ำเสียงดุดันและจริงจัง "และกูก็ไม่เชื่อด้วยว่ามึงมองพวกกูเป็นแค่พี่ชาย... ถ้ามึงมองกูเป็นพี่ มึงคงไม่ยอมให้ไอ้ไทม์มันหอมแก้มมึงโดยที่มึงไม่แม้แต่จะผลักมันออกหรอก"

"ก็อินตกใจนี่คะ! พี่วีเป็นคนสั่งบทลงโทษบ้าๆ นั่นเองนะ" อินทิราเงยหน้าขึ้นเถียง ขอบตาเริ่มร้อนผ่าวเพราะความกดดันที่ถูกต้อนจากทุกทิศทาง

"ตกใจหรือลึกๆ แล้วชอบกันแน่คนเก่ง" ไทม์เลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้จนจมูกโด่งคลอเคลียอยู่กับแก้มเนียนของเธอ "พี่ดูอาการผู้หญิงออกนะอิน ตอนที่พี่จูบแก้มหนู ร่างกายหนูมันตอบสนองพี่ชัดเจนขนาดนั้น"

"พี่ไทม์... ถอยไปเถอะค่ะ อินขอร้อง" อินทิราเสียงสั่นเครือ ความหวาดหวั่นผสมปนเปกับความปรารถนาที่เธอซุกซ่อนไว้ มันกำลังจะล้นทะลักออกมา

"พี่บอกแล้วไง ว่าคืนนี้พวกพี่จะไม่ปล่อยหนูไปไหนแล้ว" เทมส์เอ่ยเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น มือที่กุมมือเธอไว้บีบกระชับแน่นขึ้น "พวกพี่ตกลงกันแล้วอิน... พวกพี่จะไม่ทนเก็บความรู้สึกบ้าๆ นี่อีกต่อไป และหนูก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธความรู้สึกของตัวเองเหมือนกัน"

สิ้นคำพูดของเทมส์ วีรวิชญ์ก็ไม่รอช้า ร่างหนาเบียดเข้าหาหญิงสาวจนแผ่นหลังของเธอแนบสนิทไปกับผนังห้อง มือสากกร้านสอดเข้าใต้ท้ายทอยของอินทิราเพื่อตรึงใบหน้าของเธอไว้ ก่อนที่เขาจะก้มหน้าลงซุกไซ้ซอกคอขาวผ่องอย่างดุดัน

ริมฝีปากร้อนจัดของวีรวิชญ์ขบเม้มลงบนผิวเนื้ออ่อนไหว สูดดมความหอมหวานจากซอกคอของเธออย่างตะกละตะกลาม ฟันคมขูดขีดเบาๆ จนเกิดรอยแดงช้ำ อินทิราสะดุ้งเฮือก ลมหายใจสะดุดกึก ความเสียวซ่านแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย

"อ๊ะ... พี่วี..."