บทที่ 12

คำสั่งที่รวดเร็วและเฉียบขาดของวีรวิชญ์ทำให้ชายหนุ่มอีกสองคนแยกย้ายกันไปจัดการตามหน้าที่โดยไม่มีใครเสียเวลาตั้งคำถาม

เทมส์เดินกลับมาพร้อมกะละมังใบเล็กบรรจุน้ำอุณหภูมิห้องและผ้าขนหนูผืนนุ่ม เขาทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าข้างโซฟา บิดผ้าขนหนูจนหมาด มือใหญ่ที่เคยวางมาดนักธุรกิจผู้เคร่งขรึมค่อยๆ ซับผ้าลงบนใบหน้าแดงจัดของอินทิราอย่างเบามือที่สุด

ความเย็นจากผ้าทำให้หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย พยายามเบือนหน้าหนี

"อยู่นิ่งๆ อิน พี่เช็ดตัวให้ จะได้สบายตัวขึ้น" เทมส์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวล ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากชื้นเหงื่อออกให้อย่างทะนุถนอม

เขาซับผ้าไล่ลงมาตามลำคอระหง เรื่อยมาจนถึงท่อนแขนเรียวเล็ก การกระทำของเทมส์เชื่องช้าทว่าใส่ใจทุกรายละเอียด เขาระมัดระวังไม่ให้สัมผัสล่วงเกินไปมากกว่าจุดที่จำเป็น สายตาคมกริบจดจ้องเพียงใบหน้าที่หลับตารับความทรมานจากพิษไข้

"พี่เทมส์... อินปวดหัว" อินทิราพึมพำ น้ำตาหยดใสซึมรื้นที่หางตา

"อดทนหน่อยนะคนดี เดี๋ยวพี่ไทม์เอายามาให้กินแล้ว" เทมส์ซับน้ำตาที่หางตาให้อย่างเบามือ หัวใจของเขากระตุกวูบเมื่อเห็นความอ่อนแอของผู้หญิงตรงหน้า

ไทม์เดินกลับมาพร้อมชามข้าวต้มควันฉุยและยาเม็ดในมือ เขาวางชามลงบนโต๊ะกระจก แทรกตัวเข้ามานั่งซ้อนด้านหลังอินทิราเพื่อพยุงร่างเล็กให้ลุกขึ้นนั่งพิงแผ่นอกกว้างของเขา

"มากินข้าวกินยาก่อนนะคนเก่ง" ไทม์ตักข้าวต้มพอดีคำเป่าจนคลายความร้อนแล้วจ่อที่ริมฝีปากบาง

อินทิราส่ายหน้าไปมา ปิดปากสนิท "ไม่อยากกิน... ขมคอ"

"ไม่ดื้อสิหนู กินไปแค่นิดเดียวก็ยังดี จะได้กินยาได้" ไทม์กดเสียงให้อ่อนโยนที่สุด แขนข้างหนึ่งโอบเอวเล็กไว้หลวมๆ เพื่อประคองไม่ให้เธอฟุบลงไป "พี่ป้อนนะ อ้าปากเร็วคนเก่ง"

ความเอาใจใส่และน้ำเสียงออดอ้อนของไทม์ทำให้อินทิรายอมเผยอปากรับข้าวต้มเข้าไปเคี้ยวอย่างเชื่องช้า เธอฝืนกินไปได้เพียงสี่ห้าคำก็ส่ายหน้าปฏิเสธ ไทม์ไม่บังคับต่อ เขาส่งแก้วน้ำและยาให้เธอกลืนตามลงไป

เมื่อยาเริ่มออกฤทธิ์บวกกับความอ่อนเพลีย อินทิราก็เริ่มมีอาการละเมอ หญิงสาวหลับตาพริ้ม น้ำตาไหลอาบแก้ม สองมือไขว่คว้าหาที่พึ่งพิงในความมืดมิด

"พี่กฤต... พี่กฤตอย่าทิ้งอินนะ... อินกลัว"

เสียงสะอื้นเรียกหาพี่ชายทำเอาชายหนุ่มทั้งสามคนชะงัก วีรวิชญ์กำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขารู้ดีว่าลึกๆ แล้วอินทิรามีความหวาดระแวงเรื่องการถูกทิ้งมาตั้งแต่อดีต และตอนที่ป่วยหนัก ร่างกายที่อ่อนแอจะดึงเอาความเปราะบางในจิตใจออกมาทั้งหมด

ไทม์กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น มือหนาคว้ามือน้อยที่ไขว่คว้าสะเปะสะปะมากุมไว้แนบแก้มของตัวเอง

"พี่อยู่นี่แล้วหนู ไม่มีใครทิ้งหนูไปไหนทั้งนั้น" ไทม์กระซิบชิดขมับชื้นเหงื่อ ริมฝีปากหยักกดจูบลงบนกลุ่มผมนุ่มซ้ำๆ "นอนพักซะนะ พวกพี่จะเฝ้าหนูอยู่ตรงนี้แหละ"

คำปลอบประโลมและไออุ่นจากฝ่ามือหนาทำให้อินทิราค่อยๆ สงบลง ลมหายใจเริ่มเข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ มือบางที่สั่นเทาเปลี่ยนเป็นบีบมือของไทม์ไว้หลวมๆ ราวกับหาที่ยึดเหนี่ยว

เทมส์ดึงผ้าห่มมาคลุมทับร่างเล็กให้จนถึงหน้าอก เขานั่งมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่หลับสนิทอยู่เนิ่นนาน ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

วีรวิชญ์ที่ยืนเงียบอยู่พักใหญ่ขยับตัวเข้ามาใกล้โซฟา เขาก้มหน้าลงจนปลายจมูกแทบจะชิดกับใบหน้าเนียนใส ก่อนจะประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากมนของคนป่วยอย่างแผ่วเบา เป็นการกระทำที่นุ่มนวลขัดกับรูปลักษณ์ภายนอกอย่างสิ้นเชิง

ไทม์หรี่ตามองการกระทำนั้นทันที มือหนายังคงกุมมือของหญิงสาวไว้แน่น

"มึงจูบหน้าผากน้องทำไมไอ้วี"

"กูแค่เช็กว่าตัวเย็นลงหรือยัง... มึงจะทำไม"

สามวันต่อมา อาการไข้หวัดของอินทิราหายสนิทราวกับปลิดทิ้ง ร่างกายกลับมาแข็งแรงและสดใสเหมือนเดิมเพื่อเป็นการฉลองเล็กๆ น้อยๆ ให้กับคนป่วยที่กลับมามีชีวิตชีวา วีรวิชญ์จึงรับอาสาจัดการสั่งชุดหมูกระทะชุดใหญ่มาจัดเตรียมไว้ที่ระเบียงกว้างของเพนต์เฮาส์

ลมเย็นยามค่ำคืนพัดโชยมาปะทะใบหน้า เตาถ่านร้อนระอุส่งกลิ่นหอมของเนื้อหมูหมักและน้ำซุปกระดูกหมูลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ อินทิราในชุดเสื้อยืดสีดำพอดีตัวและกางเกงขาสั้นนั่งอยู่ฝั่งเดียวกับไทม์ คีบเนื้อหมูชิ้นโตเข้าปากด้วยรอยยิ้มกว้างขวาง

กระป๋องเบียร์เย็นเฉียบถูกเปิดออกและส่งต่อให้กันในวงสนทนา เทมส์รับหน้าที่ย่างเนื้อและคอยคีบใส่จานให้อินทิราอย่างรู้หน้าที่ ส่วนวีรวิชญ์ก็นั่งจิบเบียร์เงียบๆ คอยเติมน้ำซุปไม่ให้แห้งติดกระทะ

บรรยากาศเต็มไปด้วยความผ่อนคลายและเสียงหัวเราะ หลังจากผ่านช่วงเวลาแห่งการดูแลคนป่วยอย่างใกล้ชิด ความรู้สึกบางอย่างระหว่างพวกเขาทั้งสี่คนก็ดูเหมือนจะขยับเข้าใกล้กันมากขึ้นโดยไม่มีใครเอ่ยปากพูด

"กินแต่หมูเดี๋ยวก็อ้วนหรอกอิน กินผักบ้าง" เทมส์คีบผักบุ้งลวกใส่จานให้หญิงสาว

"อินเพิ่งหายป่วยนะคะ ต้องกินโปรตีนเยอะๆ จะได้ซ่อมแซมส่วนที่สึกหรอ" อินทิราเถียงกลับหน้าตาย คีบผักบุ้งเข้าปากแต่ก็ไม่ลืมคีบหมูสามชั้นตามลงไปติดๆ

ไทม์หัวเราะร่วน มือหนาเอื้อมไปหยิบขวดเบียร์เปล่าที่ตั้งอยู่บนโต๊ะตัวเล็กด้านข้างมาถือไว้กลางวงสนทนา

"กินไปคุยไปมันน่าเบื่อว่ะ มาเล่นเกมกันดีกว่า" ไทม์เสนอไอเดีย นัยน์ตาพราวระยับจับจ้องไปที่คนตัวเล็กข้างกาย "เกมหมุนขวดถามความจริง ใครโดนปลายขวดชี้ต้องเลือกตอบคำถามตามความจริงหนึ่งข้อ หรือไม่ก็ต้องทำตามคำสั่งของคนหมุน... กล้าเล่นไหม"