บทที่ 2

ไทม์ไม่รอให้อินปฏิเสธซ้ำ เขาลากกระเป๋าเดินทางใบโตของเธอเดินนำหน้าไปทางโถงทางเดินอย่างสบายๆ ราวกับมันไม่มีน้ำหนัก อินรีบก้าวเท้าตามไปติดๆ โดยไม่ลืมหันไปค้อมศีรษะให้เทมส์และวีที่ยังนั่งอยู่ที่โซฟา

เทมส์เพียงแค่พยักหน้ารับน้อยๆ สายตาคมคายมองตามแผ่นหลังเล็กของเธอไปจนลับสายตา ในขณะที่วีล้วงบุหรี่ขึ้นมาคาบไว้ในปากแต่ไม่ได้จุดไฟ เขาจ้องมองทิศทางที่อินเดินไปนิ่งๆ ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอเมื่อเห็นแฝดน้องของเพื่อนทำตัวเป็นสุภาพบุรุษเกินเหตุ

ภายในห้องนอนแขกที่ถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อย โทนสีห้องเป็นสีเทาอ่อนสะอาดตา เฟอร์นิเจอร์มีเพียงเตียงขนาดคิงไซส์ ตู้เสื้อผ้าบิลต์อิน และโต๊ะทำงานตัวเล็กที่มุมห้อง ไทม์ยกกระเป๋าขึ้นวางบนเตียงให้อย่างเบามือ

"ขอบคุณมากนะคะพี่ไทม์" อินเอ่ยเสียงเบา ยืนประสานมือไว้ด้านหน้า

"เปลี่ยนจากคำขอบคุณเป็นรอยยิ้มหวานๆ ดีกว่าไหม ตั้งแต่ไอ้กฤตเดินออกจากห้องไป พี่เห็นเราทำหน้ามุ่ยตลอดเลย" ไทม์ขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด ก้มหน้าลงมาจนระดับสายตาอยู่ตรงกับดวงตาคู่สวยของเธอ "เกร็งเหรอ"

อินผงะถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ ส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน "ป...เปล่าค่ะ อินแค่รู้สึกเกรงใจพี่ๆ ที่ต้องมารบกวนพื้นที่ส่วนตัวแบบนี้"

"รบกวนอะไรกัน เลิกคิดมากได้แล้ว" ไทม์ยกมือขึ้นมายีกลุ่มผมนุ่มของอินเบาๆ การกระทำนั้นทำให้อินตัวแข็งทื่อ ไม่ชินกับการถูกสัมผัสตัวจากผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่พี่ชาย "พวกพี่เต็มใจให้มาอยู่ด้วยอยู่แล้ว มีน้องสาวหน้าตาน่ารักมาเดินป้วนเปี้ยนในห้อง ดีกว่าเห็นหน้าไอ้วีกับไอ้เทมส์ทุกวันตั้งเยอะ"

อินเผลอยิ้มบางๆ ออกมาเมื่อได้ยินคำเปรียบเทียบนั้น ไทม์เป็นคนมีเสน่ห์และรู้วิธีพูดให้คนฟังรู้สึกผ่อนคลายเสมอ

"เอาล่ะ จัดของไปก่อนนะ ขาดเหลืออะไรก็ออกมาบอก" ไทม์ผละมือออก ยิ้มให้เธออีกครั้งก่อนจะเดินออกจากห้องไป

อินระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก เธอเดินไปที่กระเป๋าเดินทาง รูดซิปเปิดออกแล้วเริ่มหยิบเสื้อผ้าออกมาแขวนในตู้ สมองพลางคิดทบทวนถึงสิ่งที่ต้องเผชิญในเดือนหน้า เธอต้องพยายามทำตัวให้ลีบเล็กที่สุด จะไม่ทำตัวงี่เง่าเรียกร้องความสนใจ และจะไม่ทำตัวเป็นภาระเด็ดขาด

ระหว่างที่เธอกำลังก้มๆ เงยๆ จัดของใช้ส่วนตัวไว้หน้ากระจก ความรู้สึกเหมือนถูกจ้องมองก็ทำให้เธอต้องหันขวับไปมองที่ประตู

ร่างสูงใหญ่ของวีในชุดเสื้อยืดสีดำรัดรูปยืนพิงขอบประตูอยู่ แขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามกอดอกหลวมๆ นัยน์ตาดุๆ ที่มักจะแฝงความหงุดหงิดไว้เสมอกำลังจับจ้องมาที่เธอ อินสะดุ้งสุดตัว ไม่รู้ว่าเขามายืนตรงนี้นานแค่ไหนแล้ว

"พ...พี่วี มีอะไรหรือเปล่าคะ" อินถามเสียงสั่นเล็กน้อย

วีไม่ได้ตอบในทันที เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ห้อง ก่อนจะหยุดสายตาลงที่ใบหน้าตื่นๆ ของเธอ

"อยู่ได้ใช่ไหม" น้ำเสียงทุ้มห้าวเอ่ยถามห้วนๆ ไร้หางเสียงตามสไตล์ของเขา แต่มันกลับไม่ได้ฟังดูคุกคามอย่างที่คิด

"คะ... อ๋อ อยู่ได้ค่ะ ห้องกว้างมากเลย" อินรีบพยักหน้ารับ

"ไม่ต้องทำหน้าเหมือนกูจะเข้ามาบีบคอมึงขนาดนั้นก็ได้ กูไม่ได้น่ากลัว" วีแค่นยิ้มมุมปาก ก้าวเท้าเข้ามาในห้องเพียงหนึ่งก้าว "ไอ้กฤตมันฝากมึงไว้กับพวกกูแล้ว มึงไม่ต้องเกรงใจอะไรทั้งนั้น อยากได้อะไร อยากไปไหน ก็แค่แหกปากบอก เข้าใจไหม"

คำพูดขวานผ่าซากแต่แฝงไปด้วยความใส่ใจในแบบของวีทำให้อินรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เธอคลี่ยิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิม "เข้าใจแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะพี่วี"

วีจ้องมองรอยยิ้มนั้นนิ่งไปชั่วอึดใจ ก่อนจะเสมองไปทางอื่นแล้วทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ "เออ จัดของไป กูไปสูบบุหรี่ข้างนอกละ"

พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินออกไป อินมองตามแผ่นหลังกว้างนั้นแล้วเผลอหัวเราะออกมาเบาๆ พี่วีก็ยังเป็นพี่วี ปากร้ายแต่ใจดีเหมือนที่พี่กฤตเคยบอกไว้จริงๆ

ใช้เวลาเกือบชั่วโมง อินก็จัดข้าวของทุกอย่างเข้าที่เสร็จเรียบร้อย เธอเปลี่ยนจากชุดเดรสลำลองเป็นเสื้อยืดตัวโคร่งและกางเกงขาสั้นเนื้อนิ่มเพื่อเตรียมตัวนั่งทำงานกราฟิกที่ค้างไว้ให้เสร็จ เธอหยิบโน้ตบุ๊กคู่ใจออกมาวางบนโต๊ะ เปิดเครื่องและเริ่มจมจ่อมลงสู่โลกของตัวเอง

เวลาผ่านไปจนล่วงเลยเข้าสู่ช่วงค่ำ ท้องที่เริ่มประท้วงด้วยเสียงร้องเบาๆ ทำให้อินต้องละสายตาจากหน้าจอ เธอเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตั้งแต่บ่ายยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย อินตัดสินใจลุกขึ้น เดินออกจากห้องเพื่อจะไปหาน้ำดื่มและของรองท้องในครัว

บรรยากาศภายนอกห้องเงียบสงบ ไฟในห้องนั่งเล่นถูกหรี่ลงจนสลัว อินเดินย่องด้วยปลายเท้าเพราะกลัวจะทำเสียงดังรบกวนคนอื่น เธอชะโงกหน้ามองไปที่โซฟา ไม่พบใครนั่งอยู่ตรงนั้น ทีวีจอแบนขนาดใหญ่ปิดสนิท

เธอเดินตรงไปที่โซนห้องครัวซึ่งเชื่อมต่อกับห้องนั่งเล่น ตรงกลางมีไอส์แลนด์หินอ่อนขนาดใหญ่ตั้งอยู่ อินชะงักฝีเท้าเมื่อเห็นว่ามีใครบางคนกำลังนั่งอยู่ที่เก้าอี้ทรงสูงหน้าไอส์แลนด์

เทมส์กำลังนั่งไขว่ห้าง มือหนึ่งถือแก้วไวน์ทรงสูงที่มีของเหลวสีแดงอมม่วงอยู่ค่อนแก้ว เขาสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมบนออกสามเม็ด เผยให้เห็นแผงอกแกร่งและไหปลาร้าได้รูป แขนเสื้อถูกพับขึ้นลวกๆ ไปถึงข้อศอก แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟเหนือเคาน์เตอร์ตกกระทบเสี้ยวหน้าหล่อเหลาที่กำลังจดจ่ออยู่กับแท็บเล็ตบนโต๊ะ