บทที่ 1

"ไอ้เทมส์ มึงฟังกูให้ดีนะ ช่วงที่กูไม่อยู่ ห้ามมึงพาสาวที่ไหนมาค้างที่นี่เด็ดขาด แล้วก็บอกไอ้สองคนนั้นด้วยว่าห้ามมามั่วสุมปาร์ตี้ดึกดื่น น้องกูต้องการความสงบ"

เสียงเข้มของกฤตดังขึ้นกลางห้องนั่งเล่นกว้างขวางของเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง เจ้าของร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มกำลังยืนเท้าเอว สีหน้าจริงจังขั้นสุดจนคิ้วขมวดเข้าหากัน สายตาคมกริบจ้องมองเพื่อนสนิทที่นั่งไขว่ห้างจิบกาแฟอยู่บนโซฟาหนังสีดำสนิท

เทมส์วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าอย่างเชื่องช้า ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบเฉยอยู่เป็นนิจไม่ได้แสดงอาการเดือดเนื้อร้อนใจอะไร เขาสบตาเพื่อนสนิทพลางตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"มึงพูดประโยคนี้มารอบที่สิบแล้วไอ้กฤต กูรู้แล้วน่า กูรับปากมึงแล้วไงว่าจะดูแลน้องมึงให้"

"ให้มันจริงเหอะ กูรู้สันดานพวกมึงดี" กฤตชี้หน้าเพื่อนเรียงตัว เริ่มจากเทมส์ที่นั่งนิ่งสงบ ถัดมาคือไทม์ แฝดน้องของเทมส์ที่กำลังนั่งกดโทรศัพท์มือถือยิ้มกริ่ม และสุดท้ายคือวี ชายหนุ่มร่างหนาในชุดเสื้อยืดสีดำกางเกงยีนส์ขาดเข่าที่กำลังนั่งพิงพนักโซฟาหลับตาหน้าตาเฉย "โดยเฉพาะมึงไอ้ไทม์ ผับมึงน่ะสาวเยอะ อย่ากระเตงใครมาให้เกะกะสายตาน้องกูเด็ดขาด"

ไทม์เงยหน้าขึ้นจากหน้าจอโทรศัพท์ เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะในลำคอ "อะไรของมึงวะไอ้กฤต กูแยกแยะออกน่าว่าอะไรเป็นอะไร นี่น้องสาวมึงนะ กูเห็นมาตั้งแต่ใส่คอซอง มึงจะหวงอะไรนักหนา กูไม่จับน้องมึงกินหรอกน่า"

"ไอ้สัส ปากมึงนี่นะ" กฤตสบถเบาๆ ก่อนจะหันไปหาเพื่อนอีกคน "ไอ้วี มึงก็เหมือนกัน เวลามาที่นี่ก็หัดพูดจาให้มันเข้าหูคนหน่อย น้องกูไม่ใช่ลูกน้องในอู่มึงนะโว้ย"

วีลืมตาขึ้นช้าๆ นัยน์ตาดุดันมองตรงมาที่กฤต "กูยังไม่ได้พูดอะไรสักคำ มึงจะบ่นหาพระแสงอะไรนักหนาวะ รีบๆ ไสหัวไปสนามบินได้แล้วไป เดี๋ยวก็ตกเครื่องหรอก"

อินทิรา หรือ อิน หญิงสาววัยยี่สิบสี่ปี ยืนจับหูหิ้วกระเป๋าเดินทางใบโตของตัวเองแน่น เธอลอบกลืนน้ำลายลงคอด้วยความรู้สึกเกร็งจนทำตัวไม่ถูก บรรยากาศตรงหน้าคือการรวมตัวของผู้ชายตัวโตสี่คนที่สาดคำพูดใส่กันไปมาด้วยสรรพนามดิบตามประสาเพื่อนสนิท แม้เธอจะคุ้นหน้าคุ้นตาเพื่อนของพี่ชายกลุ่มนี้มาบ้างตั้งแต่สมัยเรียน แต่ก็เป็นการเจอกันแค่ผิวเผินเวลาพี่ชายพาไปกินข้าว ไม่เคยต้องมาอยู่ร่วมชายคาเดียวกันแบบนี้

ถ้าไม่ใช่เพราะบริษัทที่ยุโรปมีปัญหาด่วนจนพี่ชายต้องบินไปจัดการเป็นเดือน และคอนโดของเธอกำลังอยู่ในช่วงซ่อมแซมระบบน้ำทิ้ง บวกกับกลัวว่าโรคจิตตามระรานพอดี พี่กฤตคงไม่บังคับให้เธอย้ายมาอยู่ที่เพนต์เฮาส์ของพี่เทมส์แบบมัดมือชกขนาดนี้

"อิน"

เสียงเรียกของพี่ชายทำให้อินสะดุ้งเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้นสบตากฤตที่เดินเข้ามาหาพร้อมกับวางมือลงบนศีรษะของเธอเบาๆ

"พี่ไปก่อนนะ มีปัญหาอะไรก็บอกไอ้เทมส์มันได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ ถือซะว่าที่นี่เป็นบ้านเรา มันน่ะรบกวนพี่เยอะกว่านี้อีก" กฤตลดเสียงลงให้อ่อนโยนขึ้นเมื่อคุยกับน้องสาว "ส่วนเรื่องอาหารการกิน ไอ้พวกนี้มันสั่งเข้ามากินกันทุกวันอยู่แล้ว อินอยากกินอะไรก็ฝากพวกมันสั่งได้เลย หรือถ้าอยากทำกินเองก็ตามสบาย"

"อินเกรงใจพี่ๆ เขานี่คะพี่กฤต อินไปเช่าโรงแรมอยู่ก่อนก็ได้ อินดูแลตัวเองได้จริงๆ นะ" อินประท้วงเสียงแผ่ว พยายามโน้มน้าวพี่ชายเป็นครั้งสุดท้าย เธอไม่อยากเป็นภาระและไม่อยากทำลายพื้นที่ส่วนตัวของผู้ชายกลุ่มนี้

"ไม่ได้ พี่ไม่ไว้ใจให้เราไปนอนที่อื่นคนเดียว ถ้าไอ้เหี้ยนั่นมันตามเราจะทำไง" กฤตปฏิเสธเสียงแข็งทันที "อยู่ที่นี่แหละ ปลอดภัยที่สุดแล้ว มีไอ้หมาบ้าสามตัวนี้คอยเฝ้า ไม่มีใครกล้าทำอะไรอินหรอก"

อินลอบถอนหายใจ รู้ดีว่าไม่มีทางขัดใจพี่ชายจอมเผด็จการคนนี้ได้ เธอพยักหน้ารับช้าๆ "ก็ได้ค่ะ พี่กฤตเดินทางปลอดภัยนะคะ ถึงแล้วทักไลน์มาบอกอินด้วย"

กฤตพยักหน้า รวบตัวน้องสาวเข้ามากอดเร็วๆ หนึ่งทีก่อนจะหันไปมองหน้าเพื่อนสนิททั้งสามคนอีกครั้งด้วยสายตาคาดโทษ "กูฝากด้วยนะ ถ้ากลับมาแล้วน้องกูมีรอยขีดข่วนแม้แต่นิดเดียว พวกมึงเตรียมตัวตายหมู่ได้เลย"

พูดจบกฤตก็คว้ากระเป๋าเอกสารของตัวเองแล้วเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้อินยืนเค้งคว้างอยู่กลางห้องนั่งเล่นกว้างใหญ่ที่ตอนนี้ตกอยู่ในความเงียบงัน

อินก้มหน้ามองปลายเท้าตัวเอง สองมือบีบเข้าหากันแน่น ความรู้สึกอึดอัดเริ่มก่อตัวขึ้นในช่องท้อง เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เตรียมจะเอ่ยปากขอตัวเอาของเข้าไปเก็บในห้อง แต่ยังไม่ทันได้ขยับตัว ร่างสูงโปร่งของใครคนหนึ่งก็เดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า

"มา พี่ช่วยถือ"

เสียงทุ้มติดจะขี้เล่นดังขึ้นพร้อมกับมือเรียวยาวที่เอื้อมมาดึงหูหิ้วกระเป๋าเดินทางไปจากมือเธอ อินเงยหน้าขึ้นมองก็พบว่าเป็นไทม์ เขาส่งยิ้มกว้างมาให้ นัยน์ตาพราวระยับของเขาทำให้บรรยากาศที่ดูตึงเครียดเมื่อครู่ผ่อนคลายลงทันที

"เอ่อ... ไม่เป็นไรค่ะพี่ไทม์ กระเป๋ามันหนัก อินลากเองได้ค่ะ" อินรีบปฏิเสธ เกรงใจจนหน้าเสีย

"พี่แข็งแรง" ไทม์ขยิบตาให้หนึ่งที ทำเอาอินเผลอเม้มปากแน่น "ห้องแขกอยู่ทางขวา เดินตามพี่มาเลยคนเก่ง"