บทที่ 3

อินยืนนิ่ง ลังเลว่าจะเดินเข้าไปดีไหม แต่ความกระหายน้ำทำให้เธอตัดสินใจก้าวเท้าเข้าไปใกล้

เทมส์รับรู้ถึงการมาเยือน เขาละสายตาจากหน้าจอแท็บเล็ต เงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่ยืนทำหน้าเลิ่กลั่กอยู่ไม่ไกล สายตาของเขากวาดมองตั้งแต่ใบหน้าจิ้มลิ้มไร้เครื่องสำอาง ลงมาจนถึงเสื้อยืดตัวใหญ่และกางเกงขาสั้นที่เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียน

"หิวเหรอ" เทมส์เอ่ยถามทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเขานุ่มนวลและราบเรียบ

"เอ่อ... อินแค่จะมาหาน้ำเย็นดื่มน่ะค่ะ" อินตอบพลางหลบสายตาคมกริบที่มองมา มันเป็นสายตาที่อ่านไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

เทมส์วางแก้วไวน์ลง ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง อินเผลอก้าวถอยหลังเมื่อเขาสาวเท้าเข้ามาใกล้ แต่เขาเพียงแค่เดินผ่านเธอไปเปิดตู้เย็นขนาดใหญ่ด้านหลัง

"ถ้าหิวก็ออกมาเปิดตู้เย็นได้เลยนะอิน ไม่ต้องรอพวกพี่" เทมส์เอ่ยเสียงเรียบพลางปรายตามองกระเป๋าเดินทางใบโตที่เธอเคยลากเข้ามา "แต่ถ้าพี่ไทม์มันแกล้งอะไร ก็ฟ้องพี่ได้เลย"

อินช้อนตาขึ้นมองเสี้ยวหน้าของเขา รับคำเสียงเบา "ค่ะ พี่เทมส์"

นี่คือจุดเริ่มต้นของการใช้ชีวิตใต้หลังคาเดียวกัน นับจากนี้ไป วงโคจรของเธอจะถูกผูกติดกับผู้ชายสามคนนี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ อินได้แต่หวังว่าทุกอย่างจะผ่านไปอย่างราบรื่น โดยที่เธอไม่ต้องเอาหัวใจไปเสี่ยงกับความรู้สึกที่ไม่ควรเกิด

หน้าจอโน้ตบุ๊กส่องแสงสว่างวาบสะท้อนกับดวงตาคู่สวยที่เริ่มมีร่องรอยของความอ่อนล้า ตัวเลขดิจิทัลที่มุมขวาล่างของหน้าจอบอกเวลา 02:15 น. อินทิรายืดแขนขึ้นบิดขี้เกียจเพื่อคลายความเมื่อยขบที่สะสมมาหลายชั่วโมง งานออกแบบกราฟิกสำหรับแคมเปญใหม่ของลูกค้าเพิ่งถูกส่งเข้าอีเมลไปเมื่อครู่นี้เอง

ความเงียบสงัดของค่ำคืนถูกทำลายลงด้วยเสียงร้องโครกครากจากกระเพาะอาหาร หญิงสาวยกมือขึ้นลูบท้องตัวเองเบาๆ ความหิวตีตื้นขึ้นมาจนไม่อาจข่มตาหลับได้ลง อินตัดสินใจลุกจากเก้าอี้ทำงาน เธอสวมเพียงเสื้อยืดสีขาวคอกลมตัวโคร่งที่ชายเสื้อยาวคลุมทับกางเกงนอนขาสั้นสีเทาจนมิด เป็นชุดที่เธอใส่นอนเป็นประจำเมื่ออยู่คนเดียว

อินค่อยๆ แง้มประตูห้องนอนออกไปช้าๆ โถงทางเดินมืดสลัว มีเพียงแสงไฟสีส้มอ่อนๆ จากโคมไฟติดผนังที่ถูกเปิดทิ้งไว้เป็นระยะ เธอเดินด้วยปลายเท้าอย่างระมัดระวังที่สุด ไม่อยากปลุกใครให้ตื่นขึ้นมากลางดึก

เป้าหมายของเธอคือตู้เย็นในห้องครัว อินคิดภาพนมสดเย็นๆ สักกล่อง หรือขนมปังสักแผ่นเพื่อประทังความหิว แต่เมื่อเดินพ้นมุมทางเดินเข้าสู่โซนห้องครัว ฝีเท้าของเธอก็ต้องชะงักกึก

ที่ไอส์แลนด์หินอ่อนตัวเดิม ร่างสูงโปร่งคุ้นตายังคงนั่งอยู่ตรงนั้น

เทมส์ไม่ได้เปลี่ยนท่านั่งไปจากเมื่อตอนหัวค่ำมากนัก เขายังคงสวมเสื้อเชิ้ตตัวเดิม เพียงแต่แท็บเล็ตบนโต๊ะถูกแทนที่ด้วยเอกสารปึกใหญ่ แว่นตากรอบใสถูกสวมทับบนสันจมูกโด่ง เพิ่มความดูดีและภูมิฐานให้เขาอีกหลายเท่าตัว ในมือของเขายังคงมีแก้วไวน์ทรงสูง

เขายังไม่นอนอีกเหรอเนี่ย?

อินกัดริมฝีปากล่างอย่างชั่งใจ จะหมุนตัวกลับเข้าห้องตอนนี้ก็เสียดายความตั้งใจ แต่จะเดินเข้าไปก็รู้สึกเกร็งจนทำตัวไม่ถูก

ขณะที่เธอกำลังลังเล เทมส์ก็เงยหน้าขึ้นจากเอกสาร ราวกับเขามีเรดาร์จับความเคลื่อนไหว สายตาคมปลาบทะลุเลนส์แว่นมองตรงมาที่เธอ อินสะดุ้งเล็กน้อย มือบางเผลอขยุ้มชายเสื้อยืดของตัวเองจนยับย่น

"ทำไมยังไม่นอน" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามท่ามกลางความเงียบ มันไม่ได้เจือความดุ แต่ก็ทำให้คนฟังรู้สึกเกรงขามอยู่ลึกๆ

"เอ่อ... อินทำงานเพิ่งเสร็จค่ะ" อินตอบเสียงเบา ค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปหา "พี่เทมส์ล่ะคะ ทำไมยังไม่พักผ่อน"

"งานมีปัญหานิดหน่อย พี่กำลังตรวจดูตัวเลข" เทมส์ตอบพลางถอดแว่นตาวางลงบนโต๊ะ เขายกนิ้วขึ้นนวดหัวตาเบาๆ เพื่อคลายความล้า "แล้วออกมาทำไมดึกป่านนี้ หิวอีกแล้วเหรอ"

ทำให้อินรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้า มันเหมือนโดนว่าว่าเป็ฯเด็กอ้วนกลายๆ อย่างไรก็ไม่รู้ เธอพยักหน้ารับอย่างเสียไม่ได้ "นิดหน่อยค่ะ อินว่าจะหาน้ำเย็นดื่มสักแก้วแล้วจะไปนอนแล้ว"

เทมส์พยักหน้ารับรู้ เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ทรงสูง ร่างสูงเดินอ้อมไอส์แลนด์ตรงมาที่ตู้เย็น อินขยับตัวหลีกทางให้โดยอัตโนมัติ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายแนวสปอร์ตผสมกับกลิ่นไวน์จางๆ ลอยแตะจมูกตอนที่เขาเดินเฉียดร่างเธอไป มันเป็นกลิ่นที่ให้ความรู้สึกเย็นเยียบแต่น่าหลงใหลในเวลาเดียวกัน

แทนที่เทมส์จะหยิบขวดน้ำเย็นส่งให้ตามที่เธอขอ เขากลับหยิบขวดนมสดแกลลอนใหญ่ออกมาแทน

"ดึกแล้ว กินน้ำเย็นเดี๋ยวก็ปวดท้องหรอก" เทมส์เอ่ยเรียบๆ ก่อนจะเดินไปหยิบแก้วมัคสีขาวจากตู้แขวนด้านบน เขารินนมใส่แก้วจนเกือบเต็ม แล้วนำไปเข้าไมโครเวฟ

อินยืนมองแผ่นหลังกว้างนั้นด้วยความรู้สึกประหลาดใจ ผู้ชายที่ดูนิ่งขรึมและเข้าถึงยากอย่างพี่เทมส์ กลับใส่ใจรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ อย่างเรื่องอุณหภูมิของเครื่องดื่มกลางดึก การกระทำที่แสนเรียบง่ายแต่กลับทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ

"ไม่ต้องทำหน้าเกรงใจขนาดนั้น พี่แค่กดไมโครเวฟ ไม่ได้ลงมือทำกับข้าวให้กินสักหน่อย" เทมส์หันมามองหน้าเธอ เหมือนจะอ่านความคิดในหัวของเธอออกทั้งหมด

"ก็อินเกรงใจจริงๆ นี่คะ แค่มาอาศัยอยู่ก็รบกวนมากพอแล้ว ยังต้องให้พี่เทมส์มาบริการอุ่นนมให้อีก" อินก้มหน้างุด ซ่อนสายตาหวั่นไหวของตัวเองไว้