บทที่ 4

"บอกแล้วไงว่าไม่ต้องคิดมาก ไอ้กฤตมันฝากเราไว้ พี่ก็ต้องดูแล" เทมส์หมุนตัวกลับไปเมื่อไมโครเวฟส่งเสียงเตือน เขานำแก้วนมอุ่นๆ มาวางตรงหน้าอินบนไอส์แลนด์ "กินซะ จะได้รีบไปนอน"

"ขอบคุณค่ะ" อินยกมือไหว้ ท่าทางนอบน้อมนั้นทำให้เทมส์ลอบยิ้มมุมปากบางๆ โดยที่เธอไม่ทันสังเกต

อินทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทรงสูงฝั่งตรงข้ามกับเขา สองมือประคองแก้วมัคที่ส่งผ่านความอบอุ่นมาถึงฝ่ามือ เธอค่อยๆ จิบทีละนิดเพื่อไม่ให้ลวกปาก เทมส์กลับไปนั่งที่เดิม หยิบแว่นตาขึ้นมาสวมและก้มหน้าดูเอกสารต่อ ความเงียบโรยตัวลงมาระหว่างคนทั้งสอง แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัด กลับเป็นความรู้สึกสงบและปลอดภัย

ระหว่างที่อินกำลังดื่มนมไปได้ครึ่งแก้ว เสียงปลดล็อคประตูดิจิทัลหน้าห้องก็ดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่เดินโซเซเข้ามาในโถงทางเดิน

ไทม์ปรากฏตัวขึ้นในสภาพที่ดูไม่จืดเท่าไหร่นัก เสื้อเชิ้ตสีดำของเขาหลุดลุ่ย กระดุมปลดออกกว้างจนเห็นแผงอกขาวจัด ใบหน้าหล่อเหลาที่ถอดแบบมาจากเทมส์แดงก่ำ บ่งบอกถึงปริมาณแอลกอฮอล์ที่สูบฉีดอยู่ในเส้นเลือด

"อ้าว... ยังไม่นอนกันอีกเหรอวะ" ไทม์พูดเสียงยานคาง ตาปรือเยิ้มมองมาที่คนทั้งสองที่นั่งอยู่ที่ไอส์แลนด์ เขาเดินโซเซตรงเข้ามา ทิ้งตัวลงพิงเคาน์เตอร์ข้างๆ อิน

กลิ่นน้ำหอมฉุนจัดผสมกับกลิ่นเหล้าคลุ้งไปทั่วบริเวณ อินย่นจมูกเล็กน้อย ขยับตัวถอยห่างโดยสัญชาตญาณ

ไทม์สังเกตเห็นท่าทีนั้น เขายกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาพราวระยับจ้องมองโครงหน้าจิ้มลิ้มของหญิงสาวข้างกาย "หนีพี่ทำไมล่ะอิน พี่ตัวเหม็นเหรอ หืม?"

ไม่พูดเปล่า ร่างสูงใหญ่ของแฝดน้องยังโน้มตัวเข้ามาหาจนใบหน้าอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ ลมหายใจร้อนผ่าวที่เจือกลิ่นแอลกอฮอล์เป่ารดพวงแก้มใส อินเบิกตากว้าง ตกใจกับความใกล้ชิดที่กะทันหันเกินไป สองมือจับแก้วนมแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด

"พ...พี่ไทม์ เมาแล้วนะคะ ไปอาบน้ำนอนเถอะค่ะ" อินพยายามเปล่งเสียงบอก ขยับคอหนีแต่หลังก็ชนขอบเก้าอี้จนไร้ทางถอย

"พี่ไม่ได้เมาสักหน่อย แค่กรึ่มๆ เอง" ไทม์หัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มพร่าของเขาสั่นสะท้านไปถึงก้อนเนื้อในอกของคนฟัง เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิดจนปลายจมูกโด่งแทบจะเฉียดกับแก้มเนียนของเธอ "วันนี้พี่เหนื่อยมากเลย ขอชาร์จพลังหน่อยได้ไหม"

ตึกตัก... ตึกตัก...

หัวใจของอินเต้นกระหน่ำรัวเร็ว แรงดึงดูดทางเพศของไทม์รุนแรงมาก เขาเป็นผู้ชายที่มีเสน่ห์แพรวพราวและรู้วิธีใช้มันให้เป็นประโยชน์ สายตาเว้าวอนที่ส่งมาทำให้อินสมองขาวโพลนไปชั่วขณะ เธอทำอะไรไม่ถูก ได้แต่นั่งนิ่งเป็นรูปปั้น

หมับ!

ก่อนที่ปลายจมูกของไทม์จะสัมผัสกับแก้มของเธอ คอเสื้อเชิ้ตด้านหลังของเขาก็ถูกกระชากอย่างแรงจนร่างสูงหงายหลังกลับไปยืนทรงตัวแทบไม่อยู่

"มึงเลิกแกล้งน้องได้แล้วไอ้ไทม์ กลิ่นเหล้าหึ่งขนาดนี้ อินตกใจหมด"

เสียงเข้มงวดของเทมส์ดังขึ้น เขาเป็นคนออกแรงดึงคอเสื้อแฝดน้องออกห่างจากอิน นัยน์ตาดุดันจ้องมองใบหน้ายียวนของไทม์อย่างตำหนิ

ไทม์ยกมือขึ้นจัดคอเสื้อตัวเองลวกๆ ยักไหล่เบาๆ อย่างไม่ยี่หระ "กูไม่ได้แกล้งสักหน่อย..." เขาลากเสียงยาว สายตายังคงจับจ้องไปที่ใบหน้าตื่นตระหนกของอิน สลับกับเรียวขาขาวที่โผล่พ้นชายเสื้อยืด "น้องก็น่ารักดีนี่หว่า"

ประโยคท้ายเขาลดเสียงลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ แต่มันก็ดังพอให้อินได้ยินชัดเจนทุกถ้อยคำ ความร้อนเห่อขึ้นมาบนใบหน้าจนลามไปถึงใบหู อินก้มหน้างุด ไม่กล้าสบตาผู้ชายคนไหนทั้งนั้น

"ไปอาบน้ำนอนไป๊ อย่ามาสร้างความวุ่นวายตรงนี้ กูจะทำงาน" เทมส์ออกปากไล่ ดันไหล่แฝดน้องให้เดินไปทางห้องนอน

ไทม์หัวเราะร่วน ยอมเดินไปตามแรงดันแต่โดยดี ก่อนจะลับมุมทางเดิน เขายังหันมาขยิบตาให้อินอีกหนึ่งครั้ง "ฝันดีนะอิน พรุ่งนี้เช้าเจอกัน"

อินไม่ได้ตอบรับ เธอรีบยกนมที่เหลือขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมดแก้ว วางแก้วมัคลงบนเคาน์เตอร์ดังตึก ก่อนจะรีบผลุดลุกขึ้นยืน

"อ...อินไปนอนก่อนนะคะพี่เทมส์ ราตรีสวัสดิ์ค่ะ"

เธอละล่ำละลักบอก รวบรวมความกล้าเงยหน้าขึ้นสบตาเขาเพียงแวบเดียว ก่อนจะหมุนตัวกึ่งเดินกึ่งวิ่งกลับไปที่ห้องนอนของตัวเอง ปิดประตูลงกลอนแน่นหนา แล้วเอนหลังพิงบานประตู หอบหายใจแรงราวกับเพิ่งวิ่งมาราธอนมาหมาดๆ

มือบางยกขึ้นทาบทับตำแหน่งหัวใจที่ยังคงเต้นระรัว อินหลับตาลง ภาพรอยยิ้มยียวนและปลายจมูกโด่งของไทม์ที่เฉียดแก้มเธอยังคงฉายชัดในความรู้สึก สลับกับภาพสายตานิ่งลึกและมืออุ่นๆ ของเทมส์ที่ส่งแก้วนมให้เธอ

เธอยอมรับกับตัวเองอย่างซื่อสัตย์ว่า ผู้ชายบ้านนี้อันตรายต่อหัวใจของเธอมากเกินไปจริงๆ

ทางด้านนอก เทมส์ยืนนิ่งมองตามแผ่นหลังบางที่วิ่งหนีหายเข้าห้องไปจนได้ยินเสียงล็อคประตู เขาทอดถอนใจออกมาแผ่วเบา สายตาคมกริบหลุบลงมองแก้วมัคสีขาวที่ว่างเปล่าบนโต๊ะ

ภาพเรียวขาเนียนและใบหน้าตื่นตระหนกที่แดงระเรื่อของอินยังคงติดตาเขาเช่นกัน เทมส์ส่ายหน้าไล่ความคิดฟุ้งซ่าน เขาบอกตัวเองซ้ำๆ ว่านั่นคือน้องสาวของเพื่อนสนิท เป็นความรับผิดชอบที่เขาต้องปกป้อง ไม่ใช่เหยื่ออันโอชะที่เขาจะตะครุบกินเมื่อไหร่ก็ได้

แต่คำพูดของไทม์ก็ยังคงดังก้องอยู่ในหัว

'น้องก็น่ารักดีนี่หว่า'