CHAPTER 6

Hindi niya alam kung gaano katagal siyang walang malay. Minsan may liwanag, minsan may dilim. Minsan may boses, minsan katahimikan. Pero sa bawat pagbalik ng ulirat ni Martin, isang mukha lang ang sumasalubong sa kanya, ang babaeng hindi niya kilala pero nasa iisa silang kama.

Nakalipas na ang ilang linggo nang tuluyan niyang idilat ang mga mata, puting kisame ang unang nag-anyaya sa kanya pabalik sa realidad.

Kasunod ang tunog ng monitor at mahihinang yabag sa paligid niya.

At saka ang katotohanang pinakamabigat sa lahat, ay yung hindi na niya maramdaman ang kalahati ng katawan niya.

Parang may malalim na hukay sa loob niya. Parang may tinakpan na pintuan ng buhay niya, at hindi na niya ito mabubuksan kahit anong pagpupumilit.

Nang maramdaman niyang may humawak sa kamay niya, tumingin siya sa kanan. Si Mang Froi iyon, nakaupo at nakayuko. Halatang ilang beses nang umiyak. May benda ang noo at braso, at nangingitim ang mga mata.

“Sir… salamat sa Diyos at gising na kayo,” nanginginig nitong sabi.

Sandaling tumigil si Martin, pilit inaalala ang lahat. Ang pag-alis niya sa hotel. Ang babaeng kasama niya sa kama. Ang pakiusap niya kay Mang Froi. At  ang nangyari sa kanya sa kotse.

“M-Mang Froi…” basag ang boses niya. 

“Ano’ng  nangyari?”

Bago pa man makasagot ang driver, pumasok ang doktor kasama ang dalawang nurse. Pare-pareho ang ekspresyon. Seryoso, may pag-aalala, at walang kahit katiting na pag-asa sa kanilang mga mata.

“Mr. Monteclaro,” bungad ng doktor, “narito ang resulta ng lahat ng test na ginawa namin sa iyo. Kailangan po nating maging malinaw sa kundisyon ninyo ngayon.”

Huminto ang mundo ni Martin sa sandaling iyon.

“Dahil sa impact ng aksidente,” mahinahong paliwanag ng doktor, “napuruhan ang gulugod niyo. Severely. Marami pong nabasag na vertebra at naapektuhan ang nerves mula baywang pababa.”

Napahigpit ang hawak ni Mang Froi sa bakal. Parang humigop ng lamig ang buong silid.

“Ginawa namin ang lahat para maibalik ang function ng inyong mga paa…” patuloy ng doktor, “pero—”

“Hindi na ako makakalakad,” bulong ni Martin, halos hindi na buo ang boses.

Nagkatinginan ang mga nurse. Dahan-dahang tumango ang doktor.

“Hindi na po. Permanenteng paralysis na po mula baywang pababa. Hindi na rin po kayo magkakaroon ng sensation o kontrol sa inyong legs. Kakailanganin n’yo ng therapy, wheelchair at long-term care.”

Parang sinuntok ang sikmura ni Martin. Pumikit siya, pilit iniipon ang lakas, pero ang totoo’y gusto niyang mawala na lang sa mundong iyon. Gusto niyang sumigaw, pero wala siyang boses. Gusto niyang bumangon, pero wala siyang pakiramdam.

“Mang Froi…” pabulong niyang tanong, “nakita mo na ba kung sino ang babaeng pinapahanap ko sa'yo?”

Nag-angat ng tingin ang matanda, puno ng guilt at lungkot.

“Sir,  hindi ko po nahanap ang tao sa likod ng pagloloko ng preno ninyo. Pero ipinapa-imbestigahan ko na po. Pinuntahan ko rin yung hotel, pero sir, walang lumabas na pangalan doon. At ‘yung babaeng kasama n’yo sa kwarto, wala pong description, wala pong footage sa hallway na malinaw kaya hindi ko rin nalaman ang pangalan niya.”

Tumigil ito, nauutal.

“Kukunan ko rin po sana ng picture para mapahanap natin, kaso… sir, hindi ko rin siya nakita pagbalik ko. Wala na po siya sa room.”

Parang biglang lumubog ang puso ni Martin.

“Huwag mo sabihing… wala na tayong pag-asa para makita natin siya?”

Nanginginig na tumango si Mang Froi.

At doon, lalo niyang naramdaman ang sakit.

Hindi dahil sa paa niya o dahil hindi na siya makakalakad.

Kundi dahil may babaeng nasaktan at posibleng nagamit niya nang hindi sinasadya, na bigla na lang siyang umalis nang mag-isa, at wala siyang nagawa para protektahan man lang ito.

“Hindi ako pwedeng huminto sa paghahanap sa kanya,” mariin niyang bulong, kahit na nanginginig ang boses. “Kailangan kong hanapin siya.”

“Sir…” malungkot na sagot ni Mang Froi, “sa kalagayan n’yo ngayon—”

“Hindi.” Nawala ang hina sa boses ni Martin. Muli siyang humigop ng hangin. 

“Hindi ko siya pwedeng pabayaan. Hindi ko alam kung anong nangyari sa kanya, bakit siya nandoon, kung sinong nagdala sa kanya roon. Pero… may nangyari sa amin kagabi. May maling nangyari.” 

Napatingin sa sahig si Mang Froi. Kita sa mukha nito ang takot, hindi lang para sa batang matagal na niyang inaalagaan, kundi para sa katotohanang alam niyang hindi susuko si Martin. Ang gusto niyang mangyari, mangyayari.

“Mang Froi,” patuloy ni Martin, “Kahit hindi na ako makalakad, ikaw, pwede pa. Pwede ka pa ring magtanong, maghanap, bumalik sa hotel, kausapin ang staff, kahit sino. Kailangan kong malaman kung sino siya.”

“Sir…”

“Hanapin mo siya,” mariin niyang utos, kahit halos maubos ang lakas niya. “Hanapin mo ang babaeng nakatabi ko sa kama.”

Namula ang mata ni Mang Froi. Tumulo ang luha.

“Sir… gagawin ko ang lahat. Hindi kita pababayaan. Pangako ko iyan sa'yo.”

Nakanganga si Martin, humihingal, pero tuloy-tuloy ang luha sa gilid ng mata niya. Iniangat niya ang kamay niya, mahina at nanginginig, pero sinalubong naman iyon ni Mang Froi.

“Mang Froi, pakisabi sa kanya,  kapag nakita mo siya,  sabihin mong gusto kong mag-sorry. At babawi ako. Kahit… kahit ganito na ako.”

“Tao pa rin po kayo, sir. Hindi niyo kasalanan ang aksidenteng nangyari sa inyo. Hindi niyo kasalanan kung ano man ang nangyari sa babae—”

“Pero ako ang nandun. Ako ang huling taong kasama niya. May nangyari pa sa amin,” sagot ni Martin, sa basag na boses. 

“At ngayon… ako ang huling dapat maghanap sa kanya. Hindi ko kayang hindi malaman kung ayos lang siya.”

Humigpit ang hawak niya kay Mang Froi.

“Kahit hindi niya ko patawarin sa nangyari sa amin, kailangan ko pa rin siyang mahanap.”

Tumayo si Mang Froi, pinunasan ang luha, at buong bigat na sumaludo sa kanya.

“Sisimulan ko agad ang paghahanap ulit sa kanya, sir.”

Paglabas ng matanda, naiwan si Martin sa katahimikan ng kwarto. Humigpit ang sakit na parang malaking puwang sa dibdib niya.