Chapter 4: PAGKIKITA

NAGLAKAD-LAKAD si Leina. Hindi niya alam kung saan siya dadalhin ng kanyang mga paa. Wala rin siyang tutuluyan ngayong gabi. Ubos na ang pera niya, na kahit pangkain ay wala siya.

Pumasok siya sa isang eskinita, umaasang makakakita ng kahit anong puwedeng pagtaguan o maupuan man lang. Madilim na ang paligid at malamig na rin ang simoy ng hangin. Napahigpit siya ng yakap sa sarili habang pinagmamasdan ang mga dumadaang sasakyan sa kalsada.

"Anong gagawin ko ngayon?" mahina niyang tanong sa sarili, halos pabulong.

Wala na siyang ibang kakilala sa Maynila. Hindi naman siya palakaibigan noong nagtatrabaho pa siya. Ni hindi rin niya alam kung saan magsisimula. Sa bawat hakbang niya ay parang lalong bumibigat ang dibdib niya. Gutom, pagod, takot at lahat na ay sabay-sabay na bumabalot sa kanya.

Hanggang sa napansin niyang may maliit na karinderya sa dulo ng kanto. Sarado na ito, pero may bubong sa labas na may upuang kahoy. Doon siya dahan-dahang naupo, pinikit ang mga mata, at huminga nang malalim.

“Bukas na lang ulit ako mag-iisip paano ko makakausap si Ninong Emil,” mahina niyang sabi habang tinatabunan ng antok at pagod ang buong katawan.

May nakita siyang mahabang upuan na maari niyang tulugan ngayon gabi. Kahit na kumakalam ang kanyang sikmura sa gutom ay pikit-mata na lang siyang natulog. Gagawa na lang siya ng paraan bukas para makadelehensiya siya ng pagkain. Kahit mamalimos na lang siya ay gagawin niya. Wala na siyang pagpipilian para makaraos sa gutom.

"Hoy! Gising! Bawal ang matulog dito, miss!" Nagising si Leina sa malakas na sigaw ng isang lalaki.

Pupungas-pungas pa siya ng kanyang mata na bumangon. Ikinurap-kurap niya ang kanyang mata, tila inaaninag ang lalaki dahil nasisilaw siya sa sikat ng araw.

"Bawal matulog sa area na 'to. Kung mamalimos ka roon ka sa may mga tindahan doon." Taboy ng lalaki kay Leina.

"Sorry po, manong. Napagod po ako sa paglalakad kaya rito na ako nakatulog. Aalis naman po ako. Hayaan mo muna akong makapagpahinga..." pakiusap ni Leina.

Kumunot ang noo ng lalaki. "Bawal nga! Hindi ka ba nakakaintindi. Mamaya niyang maabutan ka ng boss ko rito..." asik nito kay Leina. "Saka, hindi mo ba nakikita na nasa harapan ka ng isang sikat na firm? Kaya umalis ka na bago pa kita ipagtabuyan paalis. Sige na! Layas na!"

Napilitan na tumayo si Leina, kahit na nanlalambot ang kanyang mga tuhod sa pagod at gutom.

"Pasensiya na po sa abala," hingi niya ng paumanhin habang nakayuko ng ulo.

"Okay na. Sige na umalis ka na at mayamaya ay darating na si boss. Mapapagalitan talaga ako nito, e." Kastigo ng lalaki na napapakamot ng kanyang ulo.

Dahan-dahan na tumalikod si Leina. Pero bigla rin siyang napalingon nang mabasa ang nakasulat sa taas ng maliit na opisina.

"K-Kuya, kanino po ang opisina na 'yan?" turong tanong niya na nanlalaki ang mata.

Nilingon ng lalaki ang itinuturo niya. Napangisi ito. "Hindi mo ba alam kung sino ang may-ari niyan?"

Nahihiyang tumango-tango si Leina. Pero ang lakas ng kabog ng dibdib niya.

"Kay Mr. Emil Vergara..." sagot nito na ikinagulat ni Leina. "Pero minsan lang siya pumupunta rito. May malaki kasi siyang kompanya, ang Vergara Holdings."

Natigilan si Leina. Napatulala siya sa sign board ng opisina. "V-Vergara... E-Emil Vergara ang may-ari nito?"

"Ang kulit mo, babae. Ang mabuti pa umalis ka na. Darating na ang boss ko. Dadaan iyon dito para tignan ang mga sales namin."

Nanatiling nakatulala si Leina.

"Kuya, puwede mo po ba akong tulungan na makausap siya..." pagsusumamo ni Leina, nakakahabag ang kanyang itsura pero wala na siyang pakialam.

"Isang kilalang tao ang gusto mong harapin," sabi nito na pinasadahan ng tingin ang kabuuan ng dalaga. Napahawak siya sa kanyang baba at tila may naglalarong ngisi ang pumaskil sa labi ng lalaki.

"Pagbibigyan kita, pero... pagbibigyan mo rin ako. Bibigyan pa kita ng pera para makakain ka at makabili man lang ng damit mo."

Napayakap si Leina sa sarili. Kahit na hindi direkta ay parang nahuhulaan na niya ang inaalok ng lalaking kaharap.

Napatiim siya at matapang ang anyo ni Leina. "Grabe ka, Kuya. Humihingi ako ng tulong sa'yo para makausap ang Ninong Emil ko. Tapos, sasamantalahin mo ang kalagayan ko. Ang bastos mo pa!"

Humalakhak ang lalaki ng malakas. "Kilala mo na ang mga katulad mo. Pera lang tapos magpapaawa ka sa amo kong mayaman. Bakit hinahanap mo pa ang wala? E, andito naman ako, Miss. Kaya kong ibigay ang gusto mo."

"Sira ulo ka! Manyakis! Hindi ako kagaya ng mga babaeng nakakaharap mo!" Bulyaw niya. "May problema ang pamilya ko, nakakulong ang Papa ko at Mama ko! Kaya gusto kong makausap si Emil Vergara!"

"Kunwari ka pa, Miss. Alam ko na gusto mo ang matandang 'yon. Mas bata naman ako. Kaya ako na lang..."

Isang malakas na sampal ang pinadapo ni Leina sa mukha ng lalaki.

Nanlaki ang mata ng lalaking kaharap niya. Mariin itong napatiim at marahas na hinaklit ang braso ng dalaga.

"Sino ka para sampalin ako?! Umalis ka na! Bago pa mandilim ang paningin ko sa'yo at makatikim ka!"

Labis ang takot ni Leina. Marahas siyang binitawan ng lalaki at tahimik na napaiyak na lamang.

"Kuya, pakisabi po kay Mr. Emil na hinahanap ko po siya. Anak po ako ni Castor Valencia. Kung sakali po na magtanong siya.

Hindi nila namalayan, may lalaking ilang metro lang ang layo, tahimik na nakatingin sa kanila at nanonood.

Bahagyang kumunot ang noo ni Emil. Isang mahabang segundo ang lumipas bago siya sumagot.

“Castor… Valencia?” malamig niyang ulit. “Bakit mo ako hinahanap?”

Biglang napaharap si Leina sa nagsalita. Nanlaki ang kanyang mga mata nang makita ang isang lalaki. Si Ninong Emil niya. Ang presentable ng suot nitong blue suit.

Napatayo naman ng tuwid ang lalaking nambastos kay Leina. Nabanaag ito ng takot sa mukha.

Nanginig ang labi ni Leina. “N-Nakakulong po sila, Ninong. Inakusahan po sila ng kasong hindi nila ginawa. Pakiusap… tulungan n’yo po sila. Kayo na lang po ang natitirang pag-asa namin…”

Tahimik lang si Emil. Ilang segundo siyang tinitigan si Leina bago siya ngumiti. Isang ngiting hindi maipinta kung mabuti o mapanganib.