LOGIN“May ilang negosyante rin daw mula sa Monteverde ang iimbitahan.”“May narinig na ako tungkol diyan,” sagot niya.Napanguso ako. “Nauna na naman kayong nakakaalam kaysa sa akin.”Tumawa siya. “Wala akong magagawa; nagkaroon ng meeting ang mga magulang natin.”“Hindi mo ba sinabi sa akin?”“Hindi pa naman pinal noon; ayokong sabihin sa iyo ang isang bagay na hindi pa sigurado.”“Pareho kayo ni Lolo.”“Because we want it to be good for you.”Napangiti ako. “May isang bagay pa akong gustong sabihin.”“What is it?”“Si Vera ang maghahanda ng gala.”“Vera?”“Oo. Siya raw ang mamamahala sa invitations, venue, program, at lahat ng preparations.”“Sounds like she can handle it.”Napatingin ako sa babaeng abala sa tablet sa kabilang sofa. “Hubby, may sasabihin ako, pero huwag kang tatawa.”“I'm listening.”“Si Vera… tita ko pala.”Natahimik siya. “Wait. What?”Napatawa ako. “Anak siya ni Lolo; kapatid siya ni Mama.”“Are you serious?”“Oo!”“That's unexpected.”“Exactly! Akala ko pinsan ko lan
Napangiti ako. “Marami na po kayong inaasikaso para sa akin.”“Dahil pamilya ka na namin,” sagot niya. “At hindi lamang ikaw ang magiging bahagi ng gabing iyon; magiging mahalagang sandali rin iyon para sa dalawang pamilya.”Maya-maya, bago pa man magpatuloy ang usapan tungkol sa mga imbitasyon, may naisip ako bigla. Tumingin ako kay Lolo at kina Mama.“Lolo, iimbitahin ba natin si Mason?” tanong ko.Tumigil ang tawanan sa hapag. Nagkatinginan sina Mama at Papa, habang si Alexander naman ay napatingin sa akin nang may pagtataka.Tumawa si Lolo—isang malalim at malutong na tawa na bumasag sa bahagyang katahimikan ng silid.“Dapat lang, apo,” nakangiting sagot ni Don Enrico. “Dapat lang na iimbitahan natin siya, para makita niya nang malapitan kung sino ang tinapon at pinakawalan niya.”Napangiti rin si Vera habang umiiling. “Tama si Lolo. Magandang pagkakataon iyon para mamulat siya sa kung ano ang sinayang niya.”“Wala na akong pakialam sa kaniya,” dagdag ko nang may ngiti sa labi, “p
Ngumiti si Vera.“Lolo pa rin ang itatawag ko sa kaniya kapag may ibang tao. At Donna Alessia o Tita ang itatawag ko sa kapatid ko, depende sa sitwasyon.”Napatingin ako kay Mama. “Hindi ba parang kakaiba?”“Sanay na kami,” sagot ni Mama.“Hindi ba mahirap?”“Hindi naman,” sagot ni Vera. “Mas mahirap kung kailangan kong magpaliwanag sa bawat taong makakakita sa amin.”Napangiti ako. “Okay. Hindi ko sasabihin sa iba.”“Thank you, Lilith.”“Pero sa loob ng pamilya, tita pa rin kita.”“Of course.”“Hindi na kita tatawaging pinsan.”“Mas mabuti.”“Kung ganoon,” biglang sabi ni Alexander, “ako na lang ang magiging date ni Tita Vera sa gala.”Napalingon kaming lahat sa kaniya, nakataas pa ang isang kamay habang nakangiti na para bang nakapagdesisyon na siya.“Excuse me?” tanong ni Vera.Ngumiti si Alexander. “I'll accompany you. Since you're my aunt now, kailangan kitang alalayan.”“Hindi mo kailangang alalayan ang sarili mo muna?”Napatawa ako. “Alexander, date agad?”“Why not? Hindi ba pu
“May speech pa po?”Tumawa si Mama. “Of course, anak.”“Ma!”“Hindi naman kailangang mahaba, pero dapat marinig nila mismo mula sa iyo kung ano ang pananaw mo.”Napabuntong-hininga ako. “Hindi ako sanay sa ganoong klaseng event.”“Matututuhan mo,” sabi ni Papa. “Hindi naman kailangang maging perpekto ang unang talumpati mo.”“Pero paano kung kabahan ako?”“Huminga ka nang malalim,” sagot ni Vera. “At huwag mong isipin na kailangan mong humanga sa lahat ng taong nasa harap mo. Pantay-pantay kayong may karapatang mag-usap.”Napangiti ako. “Madali mong sabihin.”“Dahil dumaan din ako riyan.”Napatingin ako sa kaniya. “Kinabahan ka rin ba noong una kang humarap sa mga business partners?”“Of course, lalo na noong mas matatanda sa akin ang mga taong kausap ko. Pero natutuhan kong hindi edad o laki ng kumpanya ang batayan ng magandang ideya.”“Paano mo nalampasan?”“Paghahanda. Kung alam mo ang pinag-uusapan mo, mas madali kang makapagsasalita. At kung may hindi ka alam, huwag kang magkunwa
“Paano naman po ang mga kumpanyang bumabagsak na?” tanong ko.Tumingin sa akin si Lolo. “Kasama rin sila sa gusto kong imbitahan.”Napatingin ako sa kaniya. “Pati po iyong mga negosyong may problema na?”“Oo. May mga kumpanyang bumabagsak dahil sa maling pamamahala, kakulangan sa puhunan, o pagbabago sa merkado. Hindi lahat ng nalulugi ay walang kakayahan; may ilan na kailangan lamang ng tamang direksiyon at pagkakataong makabangon.”“Pero paano natin malalaman kung deserving sila?”“Dadaan sila sa pagsusuri. Hindi tayo mamimigay ng pera dahil lamang naaawa tayo sa kanila; titingnan natin ang kanilang financial records, utang, operasyon, management, at kung may malinaw silang plano upang makabangon.”Sumingit si Papa. “Kailangan ding alamin kung may pananagutan ang mga may-ari sa pagbagsak ng kanilang kumpanya. Kung ang problema ay bunga ng pandaraya o maling paggamit ng pondo, hindi natin dapat pondohan iyon.”Tumango ako. “Of course. Hindi natin dapat suportahan ang mga taong walang
Maingay ang hapag-kainan nang gabing iyon—hindi ko alam kung dahil mas marami kaming magkakasamang kumakain ngayon o dahil unti-unti na akong nasasanay sa ganitong klaseng buhay. Dati, sanay akong kumain nang mag-isa o kaya ay tahimik na kasama ang ibang empleyado, ngunit ngayo'y halos hindi nauubusan ng kuwento ang bawat isa.Nasa kabisera ng mahabang hapag si Lolo Enrico, katabi sina Mama Alessia at Papa Wilfred. Nasa kabilang panig naman ako kasama si Alexander, habang si Vera ay nakaupo sa tapat namin malapit kay Lolo. Panauhin namin nang gabing iyon sina Donna Yvaine at Sidfrey kasama ang ilan sa kanilang mga anak na dumalaw sa estate.Si Jared ay wala; may mga inaasikaso siya sa Monteverde Estate at sa ilang negosyo ng pamilya nila. Bago siya umalis kaninang hapon, nangako siyang tatawag kapag natapos na ang mga pagpupulong niya, at hindi ko naman siya pinilit na umuwi agad dahil alam kong marami rin siyang responsibilidad bilang magiging pinuno ng kanilang pamilya.“Lilith, kum
"Excellent! Maintain that fierce look, Shan! 1, 2, 3... pose!" Ang sunod-sunod na tunog ng camera shutter at ang nakasisilaw na studio lights ang gumising sa natitira ko pang lakas. Halos tatlong oras lang ang tulog ko mula sa party kagabi sa CC9, pero kapag trabaho ang usapan, bawal ang mukhang pu
"Girl, are you okay? Kanina ka pa tahimik diyan pagkatapos mong mag-washroom," untag sa akin ni Alodia habang isinasabit ang kaniyang designer bag sa balikat. Medyo humuhupa na ang ingay sa CC9 dahil madaling-araw na rin. "I'm fine. Napagod lang siguro sa ingay," pagsisinungaling ko. Ayokong sab
Ang akala ko, kapag sinabing "courtship" o panliligaw, 'yung tipong text-text lang muna, sundo kapag may time, o kaya naman ay dinner tuwing weekend. Pero iba si Jeriel Ford Severin. Ang definition niya yata ng panliligaw ay ang maging anino ko. Isang linggo na ang nakalipas mula nang pumayag ako
"So, anong say mo sa place? Hindi naman masama, 'di ba?" tanong ni Jeriel habang prenteng nakasandal sa kaniyang upuan. Dinala niya ako sa isang exclusive, reservations-only restaurant sa BGC. Ang buong paligid ay gawa sa madidilim na kahoy at glass panels na may overlooking view ng cityscape. Kaun







