4

HAZEL

“Legal ba iyan? Ayoko ng trabaho na puwedeng makapagpasok sa akin sa gulo. Kailangan ko ng pera, pero hindi ako desperada hanggang sa gagawin ko na ang kahit anong bawal.”

“Legal. At malinaw sa akin na hindi kita pipilitin sa kahit anong bagay na ayaw mong gawin. Kung may bahagi ng arrangement na hindi ka komportable, puwede mong tanggihan at puwede kang umalis.”

“Sure ba iyan? Kasi kapag sinabi mong malaking pera, tapos may nakatagong kondisyon pala na hindi ko kayang tanggapin, baka pagsisihan ko pa na sumama ako sa iyo.”

“Sigurado ako. Kaya nga gusto kong pag-usapan natin nang maayos bago ka magdesisyon. Gusto kong alam mo kung ano ang inaalok ko, magkano ang kapalit nito at kung ano ang mga limitasyon mo. Ayokong pumayag ka dahil lang kailangan mo ng pera tapos saka mo malalaman na hindi pala iyon para sa iyo.”

Napaisip ako sandali bago ko siya muling tinanong.

“Kung ganoon, bakit ako? Marami kang kilalang babae na mas may pinag-aralan, mas maganda ang buhay at mas sanay siguro sa mga ganitong bagay kaysa sa akin. Hindi mo naman ako halos kilala.”

“Dahil sa nakita ko sa iyo nitong mga nakaraang araw. Hindi ako naghahanap ng taong puro diploma o magandang buhay lang ang maipagmamalaki. Kailangan ko ng taong marunong humarap sa mahirap na sitwasyon, hindi madaling sumuko at higit sa lahat, marunong rumespeto sa sarili niyang desisyon. Napansin ko rin na hindi ka basta-basta nagpapagamit ng opinyon ng ibang tao. Kahit mahirap ang buhay mo, marunong kang tumanggi kapag may bagay na ayaw mo at marunong kang magsalita kapag may taong lumalampas sa limitasyon mo.”

Napakamot ako sa ulo.

“Hindi ko alam kung dapat akong matuwa dahil sinabi mong ganoon ako o kabahan dahil parang ang lalim naman ng pinag-aralan mo sa pagkatao ko. Dalawang beses pa lang yata tayong nagkikita nang maayos pero parang may report ka na tungkol sa akin.”

Bahagyang napangiti si Calvin.

“Hindi kita iniimbestigahan. Napansin lang kita.”

“Mas nakakatakot yata iyon.”

“Bakit?”

“Kasi kapag napansin ako ng ordinaryong tao, okay lang. Pero kapag bilyonaryo ang nakapansin sa akin, hindi ko alam kung blessing ba iyon o problema.”

“Hindi mo kailangang isipin iyon ngayon. Ang kailangan mo lang malaman ay hindi kita pipilitin. Kung ayaw mo, sabihin mo lang at hindi na natin pag-uusapan.”

“Hindi naman sa ayaw ko. Kailangan ko talaga ng trabaho at kailangan ko talaga ng pera. Ang problema, gusto kong malaman muna kung ano ang inaalok mo bago ako pumayag. Hindi ako basta-basta sasabak dahil lang malaki ang bayad. May Mama akong iniisip at ayokong magkaroon ng bagong problema dahil nagmadali ako. Kung may bagay na hindi ako komportable, kailangan kong malaman iyon bago pa ako magsabi ng oo.”

Tumango si Calvin.

“Maganda iyon. Kaya hindi kita hinihingan ng sagot ngayon. Gusto kong marinig mo muna ang buong arrangement at ikaw mismo ang magdesisyon kung tatanggapin mo o hindi. Walang pressure at walang sapilitan.”

“Okay. Pero magkano ba talaga ang pag-uusapan natin? Kasi kung maliit lang din ang kikitain ko, baka mas mabuti pang maghanap na lang ako ng regular na trabaho.”

Tiningnan niya ako nang ilang segundo bago sumagot.

“Tatlong daang libo.”

Napakurap ako.

“Tatlong daang li-libo? Tangina! Three hundred thousand?!” bulalas ko.

Malawak siyang napangiti.

“Tatlong daang libong piso bawat buwan.”

“Kada buwan?”

“Oo.”

Hindi ako agad nakapagsalita. Tatlong daang libo kada buwan. Hindi ko nga alam kung ilang taon kong kailangang magtrabaho sa ordinaryong trabaho para makaipon ng ganoon kalaking halaga.

“Sir, seryoso ka ba? Hindi ba parang sobra naman iyon para sa isang trabaho na hindi mo pa nga maipaliwanag sa akin?”

“Seryoso ako. At hindi ko ibinibigay ang halagang iyan nang walang kapalit. May inaasahan ako sa arrangement, pero malalaman mo ang lahat bago ka pumayag.”

“Kapag sinabi mong arrangement, ano ba talaga ang ibig mong sabihin? Ayoko ng trabaho na kailangan kong humarap sa maraming lalaki o makisama sa kung sinu-sino. Hindi ako ganoong babae.”

“Hindi rin iyon ang iniaalok ko sa iyo. At kung sakaling tanggapin mo ang arrangement, ako lang ang taong kasama mo rito. Walang ibang lalaki at walang ibang taong maaari kong ipagawa sa iyo ang anumang bagay na hindi mo sinang-ayunan.”

Mas lalo akong napakunot-noo.

“Bakit parang mas lalong nagiging kakaiba?”

“Dahil kakaiba talaga ang arrangement.”

“Pero tatlong daang libo kada buwan?”

“Oo.”

“Para sa akin lang?”

“Para sa iyo.”

Napatingin ako sa bago kong cellphone na siya rin ang bumili para sa akin at saka naisip ang gamot ni Mama, ang bahay namin at ang deadline na ibinigay ni Tita Verly.

“Gusto kong marinig ang buong kondisyon bago ako magsabi ng oo. Kahit tatlong daang libo pa iyan, hindi ako papayag kung may bagay na labag sa gusto ko.”

“Ganoon din ang gusto ko. Kaya kung seryoso kang malaman ang buong detalye, sumama ka sa akin sa opisina. Doon natin pag-uusapan nang maayos at walang ibang makakarinig.”

“Ngayon?”

“Kung wala ka nang ibang pupuntahan.”

Tiningnan ko ang folder kong dala-dala ko pa rin. Wala naman akong interview at wala ring tumatawag sa akin mula sa mga inapplyan ko. Sa totoo lang, kahit gusto kong mag-ingat, kailangan ko ring malaman kung ano ang iniaalok niya dahil hindi ko puwedeng basta balewalain ang tatlong daang libo kada buwan.

“Okay. Sasama ako, pero may kondisyon din ako.”

“Ano iyon?”

“Kapag sinabi kong ayoko sa arrangement pagkatapos mong ipaliwanag, hindi mo ako pipilitin at hindi mo rin babawiin iyong cellphone na binili mo.”

Napangiti si Calvin.

“Hindi ko babawiin.”

“Okay. Kung ganoon, sabihin mo na sa akin kung anong klaseng arrangement ang kailangan mong pag-usapan natin.”