5

HAZEL

“I want you to be my sugar baby.”

Napakurap ako. Ilang segundo akong nakatingin lang sa kanya dahil akala ko mali ang pagkakarinig ko.

“Ano?”

Hindi siya umiwas ng tingin.

“I want you to be my sugar baby. Ikaw ang magiging kasama ko kapag gusto kitang makasama, paliligayahin mo ako ano mang oras ko gustuhin at kapalit noon, bibigyan kita ng buwanang allowance na tatlong daang libo. Hindi kita hinihingan ng exclusivity sa salita lang. Ang ibig kong sabihin, kung tatanggapin mo ang arrangement, ako lang ang lalaking gagalaw sa iyo. Wala kang kailangang kausapin o pasayahin na ibang lalaki para kumita ng pera kun'di ako.”

Hindi ako agad nakasagot. Parang biglang nawala ang lahat ng iniisip ko.

Sugar baby.

Ako?

Napatingin ako sa sarili ko at saka muling tumingin sa kanya.

“Sandali. Ibig mong sabihin, gusto mong bayaran ako para maging girlfriend mo?”

“Hindi eksaktong girlfriend dahil may pagkakaiba ang normal na relasyon sa arrangement na iniaalok ko. Okay fine, magiging diretsahan na ako sa iyo.”

“A-Ano?” nauutal kong sabi.

“Kakantut1n kita ano mang oras at araw ko gustuhin.”

Nanindig ang lahat ng balahibo ko sa katawan. Pati yata bulb0l ko ay nagsitayuan.

“May physical intimacy na bahagi ng arrangement. Pero malinaw sa akin na hindi ibig sabihin ng pagbabayad ko sa iyo ay wala ka nang karapatang tumanggi. Kung may bagay na ayaw mong gawin, sasabihin mo. Hindi kita pipilitin.”

“Grabe.”

Hindi ko alam kung maiinis ba ako, matatawa o aalis na lang ako. Tatlong daang libo kada buwan para maging sugar baby niya. Sa dami ng trabaho na pinasukan ko nitong mga nakaraang araw, wala man lang nag-alok sa akin ng kahit kalahati ng halagang iyon.

Pero ito?

Ang kapalit ay ang sarili kong oras, katawan at isang relasyon na hindi ordinaryong relasyon.

“Bakit ako?”

“Nasabi ko na sa iyo. Gusto kita bilang taong makakasama ko. Hindi kita pinili dahil desperado ka o dahil alam kong kailangan mo ng pera. Napansin kita bago ko nalaman ang sitwasyon mo.”

Hindi ko alam kung ano ang dapat kong maramdaman. Kung tutuusin, dapat galit ako. Dapat magalit ako at sabihing hindi ako ganoong klaseng babae.

At hindi naman talaga ako ganoon.

Hindi ako babaeng kung kani-kanino nakikipagrelasyon para sa pera. Hindi ako naghanap ng mayamang lalaki. Hindi ako pumunta sa opisina niya para mag-alok ng sarili ko. Pero ngayon, nakatayo ako sa harap ng isang lalaking kusang nag-aalok sa akin ng tatlong daang libo bawat buwan.

At ang pinakamasakit isipin ay kung gaano kalaki ang magagawa ng perang iyon sa buhay namin ni Mama. Kalahating milyon ang kailangan naming bayaran sa bahay.

Kung tatlong daang libo bawat buwan ang matatanggap ko, ilang buwan lang at puwede na naming tuluyang mabayaran ang bahay. Hindi na kailangang araw-araw kaming sindakin ni Tita Verly. Hindi na kailangang mag-alala ni Mama kung saan kami kukuha ng pambayad sa gamot niya. Maaari ko ring ipagpatuloy ang pag-aaral ko kapag naging maayos na ang lahat.

Pero kapalit noon ay ang pagiging sugar baby ng isang lalaki. At hindi basta lalaki.

Si Calvin na mayaman at kantuter0.

“Hindi ko alam kung kaya ko. Parang kawawa naman ako niyan. Pudày ko ang puhunan. Baka mamaga naman ito.”

“Hindi kita pipilitin.”

“Pero kailangan ko ng pera. Napakalaking halaga ng tatlong daang libo. Kung tatanggapin ko ito, hindi ako magiging pokp0k.”

Bahagyang kumunot ang noo niya.

“Ha? Bakit mo naman nasabi iyan? Hindi magiging ganoon kasi ako lang ang gagalaw sa iyo.”

“Alam ko. Pero gusto kong malinaw sa iyo na hindi ako ganoong babae. Kung tatanggapin ko ang arrangement na ito, ikaw lang. Hindi ako makikipagkita sa ibang lalaki para sa pera. Hindi ako lalabas para maghanap ng ibang mayamang lalaki. Hindi ako magiging ganoon.”

“Wala akong hinihingi na ganoon sa iyo. Iyon nga ang gusto ko. Kung tatanggapin mo ang arrangement, magiging exclusive ka sa akin.”

“Tatlong daang libo talaga bawat buwan?”

“Oo.”

“Walang ibang lalaki?”

“Wala.”

“Hindi mo ako pipilitin kapag may ayaw ako? I mean kung sakaling hindi kaya ng pudày ko gano'n?”

“Hindi.”

“Hindi mo rin ako ipapahiya kapag hindi ako sanay sa mga bagay na gusto mo?”

“Hindi.”

Napahinga ako nang malalim. Ang dami kong gustong itanong pero isang bagay lang ang paulit-ulit na pumapasok sa isip ko.

Si Mama.

Ang bahay.

Ang gamot.

Ang utang.

At ang mukha ni Tita Verly na parang tuwang-tuwa kapag nakikita kaming nahihirapan. Hindi ko alam kung tama ang gagawin ko. Pero alam kong kailangan kong pumili.

“Kung tatanggapin ko, kailan magsisimula?”

“Kapag handa ka.”

“Hindi mo ako pipilitin ngayon?”

“Hindi.”

Tumahimik ako sandali bago ako tumingin sa kanya.

“Okay.”

Hindi agad siya nagsalita.

“Tatanggapin ko ang alok mo.”

“Sigurado ka?”

“Oo. Hindi dahil gusto kong maging sugar baby. Hindi ko naman pinangarap iyon. Tinatanggap ko dahil kailangan ko ng pera at dahil alam kong kaya kong panindigan ang napagkasunduan natin. Pero gusto kong malinaw na may limitasyon din ako at ayokong tratuhin mo ako na parang pag-aari mo dahil binabayaran mo ako.”

“Hindi kita ituturing na pag-aari.”

“Mabuti naman. Kasi kapag ginawa mo iyon, aalis ako kahit gaano pa kalaki ang ibayad mo.”

“Magkakaroon tayo ng malinaw na agreement.”

“Okay.”

Tumayo ako at kinuha ang bag ko. Akala ko tapos na ang usapan namin at uuwi na ako, pero bago pa ako makalabas ng opisina, binuksan ni Calvin ang drawer ng mesa niya at kumuha ng isang sobre. Iniabot niya iyon sa akin.

“Para sa iyo.”

Napakunot-noo ako.

“Ano ito?”

“Buksan mo.”

Dahan-dahan kong binuksan ang sobre. Pagkakita ko sa laman, literal akong napaatras.

Puro pera.

At base sa kapal nito, alam kong hindi iyon maliit na halaga.

“Magkano ito?”

“Isang daang libo.”

Napatingin ako sa kanya.

“Ngayon?”

“Oo. Advance.”

Hindi ko agad naibalik ang sobre.

“Calvin, hindi pa nga tayo nagsisimula.”

“Hindi ko kailangan hintayin ang katapusan ng buwan para bigyan ka ng pera. Alam kong kailangan mo ito ngayon.”

Tinitigan ko ang isang daang libong pisong hawak ko habang iniisip kung ilang gamot ni Mama ang mabibili ko rito at kung gaano kalaking bahagi ng bahay ang maaari kong simulan bayaran.

“Sigurado ka talagang ibibigay mo ito sa akin?”

“Oo.”

Mahigpit kong hinawakan ang sobre. At sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang lahat ng problema namin, may hawak na akong sapat na pera para makapagbigay agad ng tulong kay Mama. Hindi ko alam kung ano ang magiging buhay ko pagkatapos nito.

Pero bahala na kung mamaga man ang pudày ko. Guwapo naman ang kakant0t sa akin.