Kabanata 47

Inaya ako ni Miles na lumabas pero dahil naka-schedule kami ni Spike na lumabas ngayon ay tinanggihan ko na muna. Gusto ko sana siyang isama pero ayaw naman niya. Aniya ay ayaw niyang makita si Sebastian. Hindi ko alam kung anong meron sa kanilang dalawa. Basta ang alam ko lang ay may something pero ayaw niyang ipaalam sa akin o hindi pa siya handang mag kwento. Kaya pinipili kong manahimik kahit na pinapatay ako ng kuryusidad ko.

"I'm sorry I have to take this call," pagpapaalam sa akin ni Spike. Pasakay na sana kami sa sasakyan pero dahil may tumawag ay bumalik siya sa loob ng bahay.

Nagkusa na lamang akong pumasok sa loob ng sasakyan at doon siya hinintay. Hmp! Hindi naman niya kailangan pang lumayo. Ayos lang naman kung marinig ko kasi hindi ko naman siya papakialaman. Pero ano bang pake ko kung ayaw niyang iparinig ang usapan nila ng kung sino mang tumatawag? Baka naman talagang pribado at sekreto iyon na hindi pwedeng marinig ng contracted wife na gaya ko.

Napabuntonghininga ako ng malalim saka siya nilingon.

Nakatayo siya ng tuwid sa maliit naming terrace. Ang isa niyang kamay ay nakapaloob sa side pocket ng suot niyang pantalon habang ang isa'y hawak-hawak ang cellphone na nakadikit sa kanyang tainga. Kunot noo niyang kinakausap ang kung sino na para bang iritado at naiinis na siya. Pero kahit ganoon ay ang gwapo niya pa ring tingnan.

Kumunot ang noo ko. What the hell is happening? Sinabi ko bang gwapo siya? Sinabi ko? O ano naman? Gwapo naman talaga siya. Wala namang malisya doon kung i-aappreciate ko lang 'yong effort ng magulang niyang maka-produce ng gaya niya 'di ba?

Napapikit ako ng mariin. Ano na ba itong nangyayari sa akin? Bakit pati kagwapuhan niya'y pinagtatalunan pa namin ng sarili ko?

"May maliit lang na problema sa opisina. Sorry for making you wait."

Nagulat ako nang biglang bumukas ang pintuan ng driver's seat. Napalingon ako sa kanya at agad siyang nginitian.

"Ayos lang."

"Saan mo gustong pumunta?" tanong niya habang binubuhay ang makina at sinisimulan ang pagmamaneobra sa sasakyan.

"Mm..."

"O saan mo gustong kumain? Sa mall sa five star hotels? Gusto mong magpa-reserve muna? Nakakakain ka sa harap ng maraming tao 'di ba? O baka mas gusto mong ipa-reserve ko ang buong restaurant para sa 'yo so you can have—"

Natigil siya sa pagsasalita nang nalingunan niya akong napapangiti habang nakatingin sa kanya.

Kumunot ang noo niya. " What? Why are you smiling?"

Agad akong umiling. "Nothing. Natutuwa lang ako kasi ang dami na ng mga salita na lumalabas sa bibig mo."

Mas lalong kumunot ang noo niya. Naghintay ako ng ilang minuto para sa kung anong sasabihin niya pero nanatili na siyang tahimik.

"Hanap na lang tayo ng japanese resto. Parang gusto kong kumain bigla ng sushi at sashimi."

"Okay," aniya sabay lingon at ngiti niya sa akin.

Panay ang nguso ko habang nag iiwas ng tingin. Hindi ko alam kung bakit pero napapangiti ako. Damn! What is wrong with me? Simpleng okay at simpleng ngiti lang naman ang tugon niya pero bakit kung makangiti ako dito ay para bang may sinabi siyang kaaya-aya at talaga namang ikinatuwa ko ng bongga.

Like what I have requested ay sa isang japanese restaurant nga kami nagtungo. Pagkapasok pa lang sa loob ng restaurant ay agad na akong sinalubong ng mabangong amoy ng mga pagkaing inihahanda nila. Ginutom ako bigla ng mga amoy niyon. Kaya pagkaupong-pagkaupo ay um-order na agad ako ng mga pagkaing tingin ko ay magugustuhan ko pero hindi ko alam kung magugustuhan ng taong namamahay ngayon sa tiyan ko.

"I'm sorry hindi kita nasamahan last time sa check up mo sa OB mo. Ano na bang balita sa pagbubuntis mo? Ayos lang ba ang baby? Wala ba siyang mga special needs na kailangan pagtuunan agad ng pansin?"

Umiling ako. "Wala naman. Healthy naman 'yong baby natin sa tiyan ko."

Tumango siya saka nag iwas ng tingin. "Marami akong inaasikaso sa opisina. I have a tight schedule for this month lalo pa't medyo nagkakaproblema ngayon at may inside job na nangyayari, I hope you understand kung madalas ay wala ako. Pero susubukan kong maging available kapag kailangan mo. Just call me."

Agarang napataas ang kilay ko. Call him? How do I give him a call? E, wala nga akong cellphone. Nag iisang cellphone na nga lang 'yong pinahiram sa akin ni Miles, binasag niya pa.

"I know what you're thinking. Don't worry I'll give you one later."

"Talaga?" Bahagyang napataas ang boses ko na ikinatawa niya.

"Tuwang-tuwa ka ah?" may ngiti pa sa labing saad niya.

"Of course! God! Kung alam mo lang kung gaano ako ka-bored sa bahay."

"But know your limitations, Serra." Bagaman nakangiti ay bakas naman ang pagbabanta sa boses niya.

"You don't have to worry about anything, Spike. Hindi ako lalabas ng walang permiso mo. I also won't call anyone without your knowledge."

"Yeah. I'll put a device on your phone just to be sure."

Napasimangot ako. "Grabe!"

"Baka tumakas ka na naman."

"Tss..."

Sa lagay kong ito? Tingin niya makakatakas pa rin ako?

"Kailan daw ba natin malalaman ang gender ng bata?"

"Walang sinabi ang doktor pero no'ng kay Rynette, five months 'yon hindi ba?"

"Hindi ako sigurado, hindi ko na maalala."

Sinundan ko siya ng tingin nang kunin niya ang baso ng tubig sa harapan niya at uminom doon. The way his adams apple move... Shit! Ang hot!

Napaiwas ako ng tingin at agad na napapaypay sa sarili. Malamig naman ang aircon kanina, nag-malfunction ba? At ganito na lang kainit bigla?

"Namumula ka," sabi niya. Napahawak agad ako sa magkabila kong pisngi.

"Nasusuka yata ako."

"Again? Wala ka pang nakakain."

"Excuse me," sabay tayo ko.

"Magbabanyo ka? Gusto mo samahan kita—" umamba siyang tatayo pero agad akong umiling.

"No! I'm fine."

Nagmadali agad ako sa pagpasok sa comfort room at agad kong iniharap ang sarili ko sa salamin.

"What the fuck is wrong with you, Serra Madrigal?"

Madrigal? I am not a Madrigal anymore! Guillermo na ako. I am Spike's Guillermo's wife, so I am no longer a Madrigal. I am now Serra Guillermo.

"Oh shit! Stop it, self!"

Nagulo ko ang buhok ko. Naiinis na ako dito sa sarili ko. Kanina pa ako kinokontra.