Kabanata 98

I was true to myself when I said na kapag nahuli na si Mama Rosella ay aalis na rin kami kaagad ni Lois. Unlike the last time, hindi na mabigat ang loob ko sa pag alis ko, unlike last time, umalis ako to heal at hindi lang dahil may tinatakasan ako. Hindi tulad sa dati, ngayon ay umalis ako para sa sarili ko naman.

Lois and I started a new life. Mahirap man dahil kami na lang dalawa ay kinakaya naming pareho. I continued my business, I focused on it and Lois. As time goes by, unti-unti kaming nakabangon. Pero alam naming pareho na kahit saan man kami dalhin ng kapalaran namin ay mananatiling nasa mga puso namin sina Lennox at Levi.

"Congratulations, Serra!"

Nakangiti si Miller habang bitbit ang isang bouquet nang lumapit siya sa akin. Inabot niya sa akin iyon na agad ko namang tinanggap.

"Good thing nakahabol ka. Patapos na 'yong party," biro ko pa sa kanya matapos ko siyang ibeso.

"I'm sorry, my job won't let me out early."

"Your job? Or si Lovelaine?"

"Serra!" may pagbabanta sa boses na reklamo niya na agad ko namang pinagtawanan.

"What? Bakit ba kasi ayaw mo pang aminin na gusto mo na din siya!"

"She's just a good friend, okay?"

Pinaningkitan ko siya ng mga mata. "She's a good woman, Miller. She might be vocal with her feelings for you pero mabuti siyang tao. Kaya huwag mo nang pakawalan pa 'yan!"

"Can you just mind your own lovelife, Serra?"

Umiling ako. "Wala akong time sa ganyan ngayon. Busy akong magpayaman, Mill."

He just rolled his eyes saka niya nilibot ng tingin ang buong paligid kung saan ginanap ang victory party ko dahil sa successful launching event ng new sets ng mga skincare na inilabas ko.

"Businesswoman na businesswoman ang datingan ah!"

I shrugged my shoulders. "Hindi ko naman inaasahang lalakas siya ng ganito."

"You're blessed, Serra."

"I guess? Siguro dahil masipag din ako."

"Well, it may one of the reasons but don't forget, nagiging masipag ka sa trabaho kasi wala kang ibang pinagkakaabalahan. It's just your work and Lois. Try mo kayang mag entertain ng manliligaw?"

"Kung hindi lang din ikaw, huwag na lang!"

"Tss! Expired na 'yong feelings ko sa 'yo!"

"Bakit? Kasi may Lovelaine na? Sus!"

"Excuse me, Miss Serra, Lois just got arrived, but he wants to go directly to your unit."

Nginitian ko si Vience, ang bago kong assistant.

"It's okay, Vience. I'll take care of him."

Nang makaalis si Vience ay agad kong narinig ang marahas na pagbuga ng hangin ni Miller.

"Still the same Lois who hates socializing."

"Hayaan mo na. Hindi ko rin naman siya pinipilit pumunta sa mga ganitong event kasi nga alam mo naman 'yon, mainitin ang ulo."

Bahagya siyang natawa. "May pinagmanahan talaga," sabi pa niya na nginitian ko lang.

"Oo nga pala at sasama ako sa inyo sa weekend ah?"

Agad na kumunot ang noo ko. "Akala ko ba busy ka?"

"Yep. But I want to visit my sister too."

It's been five years. Lois just got ten yesterday at kaya 'yon nagtatampo ay dahil gusto niyang umuwi kami ng Pilipinas sa araw ng birthday nila ng mga kapatid niya pero dahil sa launching event ay hindi natuloy.

Tipid akong ngumiti sa kanya. "Kumusta na nga pala sina tita?"

"They're doing the best they can, Serra. We know it's been five years, but we have no choice but to let them grieve. Alam mo naman kung gaano kamahal ng mommy at daddy si Miles."

Tumango ako. Naiintindihan ko naman. Nawalan din ako ng mga anak kaya alam ko 'yong pakiramdam. Tunay naman talagang mahirap tanggapin 'yong mga nangyari. Wala din naman akong magawa kung sa akin ibunton ni tita at tito ang galit nila sa pagkawala ni Miles. I already apologized and I know na hindi ko sila kayang pilitin na patawarin ako kung hindi naman talaga nila gusto o hindi pa kaya.

I waited for all the guests to leave bago ako umakyat sa kwarto ni Lois. Naabutan ko siyang abalang naglalaro ng computer games.

I knocked on the open door three times bago ako tuluyang pumasok sa kwarto niya.

"Are you still mad at mommy?"

Inilapag ko sa harapan niya ang milk and cookies niya bago ako naupo sa tabi niya.

"I heard na wala kang ganang kumain ng dinner?"

Marahan siyang bumuga ng hangin. "Mom, I'm sorry but I am busy. I am playing and you're ruining my focus," sabi niya na hindi ako nililingon.

Lois was born this way, grumpy and harsh. But he's a good son. Mas lalo nga lang siyang nagiging mailap sa mga tao ngayong lumalaki na siya. Magmula nga lang din no'ng nawala sa amin sina Lennox at Levi ay mas naging mainitin ang ulo niya. Dati ay madalas ko siyang iniintindi pero magmula no'ng halos araw-araw na akong napapatawag sa school niya dahil sa kung sino-sinong mga kaklase niya ang binubugbog niya ay doon ko na siya napagsabihan at talagang sumabog ako. There, I realized how affected he was with the deaths of his brothers.

"Okay. I'll wait for you here until you spare me a little bit of your time."

Tumayo ako at nagtungo sa kama niya. Naupo ako at dito siya pinanood. Hindi rin naman naging matagal ang paghihintay ko dahil fifteen minutes or twenty minutes lang pinatay na niya ang computer at hinarap ako.

Pinagtaasan niya ako ng isang kilay. His way of asking me about what we are going to talk about.

I took a deep sigh. "Are you still mad?"

"Do I have the right to?" diretsahan niyang tanong.

"Of course. You know how valuable you are to me. You know how I acknowledge your feelings, right?"

"Then why didn't you listen to me when I asked you to go to the Philippines to visit my brothers' grave?"

"I never said we're not going!"

"You said you're busy. You know how much I want to celebrate our birthday together, right?"

"Kaya nga babawi si mommy 'di ba? This Saturday tayo aalis. If you want, we can stay there for a week or two. Or even a month if you want."

Unti-unti, ay nawala ang kunot sa noo niya. Unti-unti rin siyang ngumiti na tila pinipigilan pang ipakita ang sayang nararamdaman.

"Promise? But what about your company? Who will run the business?"

I shrugged my shoulders. "What's the use of hiring people? I promise, anak. Kahit anong gusto mong gawin sa Pilipinas, gagawin ko."

"Really?" Tuluyan ng rumihestro sa mukha niya ang saya kaya napangiti na rin ako habang tumatango, lalo pa at tumakbo na siya palapit sa akin upang yakapin ako ng napakahigpit.