Kabanata 48

"Are you okay?"

Agad akong tumango bilang tugon sa tanong ni Spike pagkabalik ko mula banyo.

Tamang-tama at kasunod ko naman ang waiter na bitbit ang mga pagkaing in-order ko.

"Wala bang gamot d'yan?"

"Saan?" tanong kong hindi man lang ang aangat ng tingin kay Spike. Abala kasi ang mga mata ko sa mga pagkaing isa-isang hinahain sa aming lamesa.

"D'yan, sa pagsusuka mo."

Nagkibit balikat ako. "Hindi ko alam. Wala namang sinasabi ang doktor ko. O kung meron man, ay siguro para lang iyon sa mga babaeng halos hindi na makatulog sa kakasuka. E, ako ay ayos pa naman. Hindi naman malala ang pagsusuka ko. Saka normal naman ito sa mga nagbubuntis no! Teka nga!" Nag angat ako ng tingin sa kanya. "Pwede bang huwag natin pag usapan 'yan sa harap ng pagkain ko?"

Isang beses na tumaas ang dalawang kilay niya bago siya nag iwas ng tingin sa akin. Hindi ko na siya pinansin at nagsimula na akong kumain.

"Anong gusto mong sunod nating gagawin pagkatapos kumain?" tanong niya.

Naiwan ang kamay kong may hawak na chopsticks sa ere. Papasubo na sana ako ng sushi.

"May ibang lakad ka pa ba?" tanong ko. Parang nagmamadali, e. Kakasimula pa nga lang naming sumubo.

Agad siyang nagbaba ng tingin sa wristwatch niya. "Yeah."

Agad na kumunot ang noo ko. "What?"

"May early lunch meeting ako."

Tuluyan ko ng naibaba ang kamay ko.

"Wow!" I mouthed. Nawalan ako ng gana bigla.

"Pa-take out mo na lang 'to," sabi ko sabay punas sa magkabilang gilid ng labi ko. Saka ko padabog na inilagay sa lamesa ang table napkin at dire-diretso akong naglakad palabas ng restaurant.

"Wait, Serra!" I heard him calling my name, but I never looked back. Bahala siya sa buhay niya! Nakakainis!

Ilang minuto ko siyang hinintay sa labas ng restaurant.

"What the fuck is wrong with you, woman?!" bulyaw niya sa akin pagkalabas. Hindi naman malakas. Actually, mahina nga lang at bakas ang pagtitimpi sa kanyang boses pero bulyaw pa rin iyon para sa akin.

Imbis na sagutin siya ay nagbaba ako ng tingin sa paper bag niyang dala. Tinake-out nga niya! Padabog ko iyong kinuha sa kamay niya.

"Sa bahay ko na ito kakainin, hatid mo na ako," sabay talikod ko sa kanya at pumasok na ako sa sasakyan. Hindi na rin naman siya nagsalita at sumakay na rin sa driver's seat. Pero rinig ko ang marahas niyang pagbuntonghininga bago paandarin ang sasakyan.

Habang nasa biyahe ay ramdam na ramdam ko pa rin ang inis ko sa kanya. Kung may ibang lakad pala siya dapat ay hindi na niya ako inaya pang kumain sa labas. Lagpas kalahating oras kaya ang biyahe namin mula sa bahay patungo sa japanese restaurant na 'yon! Saka ninanamnam ko pa ang pagkain ko at gusto ko sanang dahan-dahanin pero madaling-madali naman siya!

Gulat akong napalingon sa kanya nang bigla na lang malakas na tumigil ang sasakyan. Kung hindi lang siguro ako naka-seatbelt ay malamang dumikit na ang mukha ko sa dashboard!

"Anong problema mo?!" galit kong tanong.

"What's wrong?" kalmado niyang tanong sa akin pabalik.

"Nothing's wrong with me!"

"Then why are you crying?"

Agad akong napahawak sa pisngi ko. And fuck! Umiiyak nga ako?!

"I-I am not!"

"Hindi ako bulag, Serra. Tell me what's wrong."

"Wala nga! Ihatid mo na ako sa bahay at baka ma-late ka pa sa early lunch meeting mo."

"So 'yon iyong issue mo?"

"Please stop talking to me while you're driving!"

At hindi nga siya nagsalita. Pinaandar niya ulit ang sasakyan na tikom ang kanyang bibig. Mabuti naman! Ayaw kong mag away kami sa daan no! Baka kung ano pang mangyari sa amin habang nag aaway kami.

Hanggang sa makarating kami sa bahay ay wala kaming imikan. Nauna akong pumasok ng bahay. Dumiretso ako sa kusina at doon niya ako sinundan.

"Anong oras na. Umalis ka na. Baka ma-late ka pa sa early lunch meeting mo!" sabi ko nang hindi siya nililingon.

"Hindi na. Si Sebastian na ang papupuntahin ko doon."

"Kunot noo ko siyang nilingon. "Umalis ka na! Baka importante 'yon. Saka baka magtampo 'yong ka-meeting mo."

His eyebrows furrowed. "I'll stay here, Serra. Sasamahan kitang kumain."

Pinanlisikan ko siya ng mga mata. "Ayaw kitang kasama kumain. Baka mawala pa gana ko. Nawalan na nga ako ng gana kanina, pati ba naman dito? Sige na, huwag mo nang sirain pa ang araw ko, Spike!"

"Bakit ka muna nawalan ng gana kanina? Saka bakit ka umiyak kanina?"

"Bakit ang dami mong tanong?!"

"Kasi ang dami mong arte! Pinipilit kitang intindihin pero hindi talaga kita maintindihan!"

Bahagyang nanlaki ang mga mata ko habang nakatitig sa kanya. Umawang ang labi ko.

"A-ako? M-maarte?"

"Shit!" naibulalas niya.

Sunod-sunod na tumulo ang mga luha ko. "Maarte ako?! Naaartehan ka sa akin! Hindi ako maarte! Insensitive ka lang talaga!" bulyaw ko saka tumakbo paakyat ng kwarto ko. Padabog kong isinara ang pintuan pero hindi ko pala iyon na-lock kaya nakapasok pa rin siya. Nagtago ako sa ilalim ng kumot. Sinubukan niya 'yong hawiin pero mas lalo kong hinigpitan ang pagkakahawak. Kaya wala siyang naging choice kung 'di ang bumitaw at bumuntonghininga na lang.

"What do you want me to do?" marahan niyang sabi.

"Just go away!"

"You're being childish, Serra."

Mas lalo akong naiyak sa sinabi niya. Fucking hormones! Ganito ba talaga kapag buntis? Kahit ako ay hindi na maintindihan ang sarili ko. Pero ang sakit naman talaga masabihan ng maarte at childish! Napaka-insensitive niya!

Inalis ko ang kumot saka ako bumangon at mabilis na itinapon sa kanya ang unan na una kong nahawakan. Agad niya rin naman iyong nasalo at marahang inilapag sa gilid niya. Paano niya nagagawang maging kalmado samantalang ako dito ay halos sumabog na sa inis na nararamdaman ko.

"I'm sorry okay. If you want me to leave, fine, aalis ako. Pero doon lang ako sa labas. Hihintayin kitang kumalma."

Imbis na sagutin siya'y inirapan ko siya't muli akong nagtago sa ilalim ng kumot. Inalis ko lang ang pagkakatalukbong niyon sa akin nang narinig ko ang pagsarado ng pintuan, senyales na lumabas na siya.