Kabanata 46

Marahan siyang tumango. Ilang saglit bago niya ako nagawang bitawan mula sa pagkakayakap niya.

"Gutom ka na? Nagluto na ako ng breakfast natin," aniya sabay padausdos ng palad niya mula sa balikat ko paibaba sa aking mga kamay.

Hindi ko dapat iyon pinapansin. Pero hindi ko mapigilang hindi iyon punain. Paanong hindi? E, parang kinuryente ang braso ko sa ginawa niya.

"Let's go," dagdag niya pa.

Tumango ako at nagpatianod na sa kanya nang hilain niya ako palabas ng kwarto.

Mapili ako sa pagkain nitong mga nakaraan. Nakita kong beefsteak ang inihanda niyang ulam. I already tried it last time na nagpa-deliver ako and I end up throwing it all on the toilet bowl. Habang iginigiya niya ako sa aking upuan ay nanatili naman ang paningin ko sa ulam. I don't want to eat it. Katatapos ko lang sumuka, ayaw ko pang sumuka ulit ngayon. But I don't want to disappoint him either.

"Anong problema?"

"Ha?" Napaangat ang tingin ko sa kanya. "Uh, wala."

"Ayaw mo ba sa inihanda ko?"

"Of course not!" mabilis kong sabi.

Ipinaghila niya ako ng upuan and I find it very amusing for a man na hindi ako pinagtuunan ng pansin for weeks.

"Thanks," maikli kong sabi bago ako muling humarap sa beefsteak. Amoy na amoy ko ito at kinakabahan ako. Pero hindi pa naman ako naduduwal sa amoy so I think everything's gonna be fine.

Should I be honest to him? And then what? I'll disappoint him? Heck no! I wanna be honest pero... Ugh!

"I can prepare another dish kung ayaw mo sa beefsteak, Serra."

Nilingon ko siya. Nakita kong nakaupo na rin siya sa gilid ko. Nakahawak ang magkabilang kamay sa sandok at plato. Marahil ay magsasalin na at hinihintay na lang ang go signal ko.

"I'm fine with it, Spike," pilit ang naging pagngiti ko. Feeling ko kaya ko naman itong kainin. I think kaya ko namang sumubo ng ilang kutsara nito. No! Kakayanin ko.

Pinanood ko siya habang nagsasandok. Ngayong magkalapit kami ay pansin na pansin ko ang mga balahibo niya sa braso. Pansin ko rin kung paanong lumitaw ang mga ugat niya sa tuwing gumagalaw siya.

"Unang beses ko itong magluto ng ulam sa iyo at para sa baby..." he paused. "Natin," sabay ngiti niya ng tipid. "Sana magustuhan niyo."

Ngumiti rin ako at tumango.

Nilakasan ko ang loob ko. Isa ito sa mga pagkakataon na sobrang lakas ng kabog ng dibdib ko. Kabadong-kabado ako na halos ayaw ng umangat ng kamay ko habang nakahawak sa kutsara.

Huminga ako ng malalim. Ngayong nasa malapit na ako at amoy na amoy ko na ay parang aatras na ako. Tiningnan ko pa si Spike. Kita kong naghihintay siya sa magiging reaksyon ko. Kaya isinubo ko na agad at dire-diretsong nilagok.

And that's it, naduwal agad ako. Unang subo pa lang, bumaliktad na agad ang sikmura ko.

"I'm sorry, Spike. I'm so sorry," aligaga kong sabi kasabay ng pagmamadali kong makarating agad sa banyo na pinakamalapit.

Buti na lang at maraming CR itong bahay niya.

Isang subo lang naman ang ginawa ko pero feeling ko marami akong kinain at hindi na naman ako matigil sa pagsusuka kahit pa wala na akong maisuka. Nakakaasar!

"I'm sorry. You should've told me," rinig kong sabi niya habang hinihimas ang likuran ko. Mahina ang pagkakasabi niyang 'yon na parang ayaw niya pang iparinig sa akin.

Hindi ko alam kung anong silbi ng ginagawa niyang paghimas sa likuran ko gayong hindi naman ito nakakagaan sa pakiramdam. Walang silbi! Hindi nakakabawas sa paghihirap ko!

Pagkaraan ng ilang sandali. Sa wakas ay unti-unti na ring huminahon ang pakiramdam ko.

"Getting better?" tanong niya.

Marahan akong tumango bago finlush ang toilet. Saka ako nagtungo sa sink para mag mumog.

"I'm sorry. Hindi ko alam kung anong mga kinahihiligan mong pagkain ngayon. Mind if you tell me? Para maibili kita o maigawa kita."

Ilang sandaling akong napatitig sa kanya bago ako marahang bumuntonghininga.

"Everyday is a struggle for me sa kakahanap ng pagkaing pwede kong kainin, Spike. Hanggang ngayon nga, hindi ko pa rin alam kung anong pwede kong kainin na hindi ako sumusuka pagkatapos. Kaya kung tatanungin mo ako kung anong gusto kong kainin..." Nagkibit balikat ako. "I honestly don't know. Pagod na akong mag isip."

Kinagat niya ang pang-ibaba niyang labi. Kita ko pa ang paggalaw ng adam's apple niya nang lumunok siya.

"Ibinalita sa akin ni Sebastian na hindi ka naman daw sumuka kahapon pagkatapos niyong kumain sa labas."

"Yeah. Hindi ko alam kung bakit hindi ako sumuka sa mall pero sumuka ako pagkauwi dito sa bahay."

Marahan siyang napapikit. "Sinasabi mo bang hindi ka nasusuka kapag nasa labas ng bahay?"

Bahagyang nanlaki ang mga mata ko sa narinig. Oo nga no? Hindi kaya itong bahay niya ang problema?

Nagtaas siya ng isang kilay. Naghihintay sa magiging sagot ko sa kanyang sinabi.

"What if? What if dito sa bahay nga ako nahihilo at nasusuka? What if it's not the food?"

"Gusto mo lang lumabas, Serra."

"I didn't say that I wanted to go out, Spike."

"But it is that you wanted to say."

"Hindi nga—"

"Just go and get dressed. Sa labas na tayo kakain ng breakfast," sabi niya saka niya ako tinalikuran at dire-diretso siyang lumabas ng banyo.

Napangiti ako. Hindi ko alam pero nang sabihin niyang sa labas kaming dalawa kakain ay tila ba hinalukay ng maraming paru-paro ang aking tiyan. Sobrang saya ko na tila may selebrasyong magaganap.

Didiretso na sana ako paakyat sa taas upang magbihis pagkalabas ko ng banyo. Pero hindi ko napigilan ang sarili kong lingunin siya sa kusina. Nakita kong seryoso niyang nililigpit ang pagkaing inihanda niya sana para sa amin ng anak niya.

"Uhh... Spike..."

Nahinto siya sa ginagawa at napaangat ng tingin sa akin.

I heaved out a sigh first, trying to gather some courage to speak before uttering the words na kahit ako ay hindi inaakalang sasabihin ko ang mga ito sa lalaking dati ay iniisip ko lang na isa sa mga taong sumisira sa buhay ko.

"Thank you for doing this. And uhh... I'm sorry kung hindi ko nagawang kainin ang pagkaing inihanda mo— but I appreciate it... Sobra," sabay ngiti ko.

Naging alanganin agad ang ngiti kong iyon nang titigan lang niya ako matapos kong sabihin ang mga 'yon.

"Uhh..." I uttered.

He smiled... A little... Sobrang little. "Mabuti naman kung gano'n," sabi niya saka nag iwas ng tingin sa akin at ipinagpatuloy ang pagliligpit.

Napasimangot ako. Ayos na sana, e! Bakit parang bigla na naman siyang naging masungit?