Kabanata 99

Pagkarating na pagkarating namin ng Pilipinas ay agad kaming dumiretso ni Lois sa sementeryo para bisitahin ang mga kapatid niya. Ang sabi ko nga ay umuwi na muna kami sa bahay upang ilagay ang mga gamit namin pero nagpumilit siyang bumisita na muna kami.

Pagkarating ng sementeryo ay naabutan naming marami pa rin ang nakalagay na bulaklak sa libingan nila. Dati pa man, sa tuwing bumibisita kami ni Lois dito ay marami na talaga kaming naaabutan na mga bulaklak dito. At first, ay ipinagtataka namin 'yon. But then I remember na oo nga pala at nandito sa Pilipinas si Spike. Alam din niya kung saan nakalibing ang mga bata dahil siya naman ang naglibing ng mga ito. Sa tabi pa nga ay nandirito ang lola at daddy niya.

I already expected it pero hindi ko akalaing magpapang-abot kami dito ngayon.

Maayos naman kaming dalawa. Hindi man kami nagkabalikan pero maayos kaming naghiwalay five years ago bago kami bumalik ni Lois sa Las Vegas.

"Hey..." aniya.

"Hey..." tugon ko rin pabalik. Hindi ko alam kung anong sasabihin ko.

Gulat ang unang rumihestro sa kanyang mga mata pero agad rin siyang nakabawi at ngumiti. Nang ngitian ko siya pabalik ay nagbaba naman siya ng tingin kay Lois at agad itong niyakap.

"Son!"

Pinanood ko silang dalawa, pinanood ko kung gaano kahigpit ang yakap ni Spike sa anak niya, samantalang walang kibo lamang si Lois habang nakatingin sa puntod ng mga kapatid niya.

"Hindi ko akalaing maaabutan ko kayo dito," aniya nang tumayo at muling tumingin sa akin.

"I wasn't expecting this too," tugon ko.

"Kailan pa kayo dumating?"

"Ngayon ngayon lang din. We just got arrived sa airport at dito na rin kami kaagad dumiretso."

Tumango-tango siya, "I see..."

Tumango din ako.

"Uh... Long time... No see..."

"Oo nga, e..."

Nag iwas ako ng tingin at marahang bumuga ng hangin. Hindi ko alam kung bakit parang naging awkward 'yong atmosphere namin.

"Do you guys see this?" Napatingin ako kay Lois at nakitang hawak-hawak niya ang gold medal niya at ihinaharap ito sa puntod ng mga kapatid niya.

"I got an award again. I can't even remember how many times I got an award this year. I hope you guys are proud of me."

Hinawakan ko si Lois sa magkabila niyang balikat at saka ako yumuko at lumebel sa kanya.

"I'm sure they're so proud of you, anak."

Tumango si Lois.

"They have to... Because they have a huge part of my every success."

Napatingin ako kay Spike at nakitang nakangiti siya habang pinapanood si Lois.

"Uh... Saan nga pala ang punta niyo after dito? Kumain na ba kayo?"

Tipid akong ngumiti at umiling.

"I was planning na dalhin si Lois sa mga pinsan niya. They have plans I think..."

Ang anak nina Terese at Roiden na si Elio ang laging nakakausap ni Lois. They became best of friends sa loob ng limang taon laging ang isa't-isa ang napapagsabihan nila ng mga hinaing nila sa buhay. Hindi ko rin naman pinagbabawalan si Lois dahil pinsan naman niya 'yon at isa pa'y alam ko kung gaano na niya ka-miss ang mga kapatid niya.

"Right, Lois?" tanong ko pa dito.

"Yeah. I heard he already prepared our play station at their home."

"Kung ganoon, ihahatid ko na kayo. Tamang-tama at doon rin naman ang tungo ko. May... May usapan din kasi kami ni Roiden."

"I see... Salamat pero kasi susunduin din kami agad ni Miller dito after niyang mabisita si Miles."

"Oh!"

Agad na bumalatay sa kanyang mga mata ang pinaghalong gulat at disappointment. Nakonsensya naman agad ako at panandaliang ninais na bawiin ang mga sinabi.

"Sorry..."

Pilit siyang ngumiti kahit pa kita ko pa rin ang lungkot sa mga mata niya. "Ayos lang. No worries."

Hindi ko alam kung ano pang sasabihin ko sa kanya kaya nag iwas na lang ako ng tingin. I can't believe how we are treating each other right now. We used to be so close, but now... I felt like I am talking to someone I barely know.

Halos tatlong oras na kaming naghihintay at halos naubos na yata ang mga kwento ni Lois sa mga kapatid niya pero hindi pa rin kami sinusundo ni Miller.

Si Spike naman ay kanina ko pang pinapaalis pero laging sinasabing saka na lang daw kapag nasundo na kami ni Miller.

"Are you sure he's going to fetch the two of you? Mukhang uulan na, Serra."

Nag angat din ako ng tingin sa kalangitan at mukhang anytime nga ay uulan na. Nagsisimula na ring dumilim ang paligid.

"Y-yeah... Tatawagan ko na lang. Pwede ka namang mauna doon. Hintayin na lang namin siya dito."

"No. Maghihintay na lang din ako dito. I can't just leave you here."

Hindi ko na siya nasagot dahil napatingin na ako sa phone ko. May message pala sa akin si Miller 1 hour ago at hindi ko man lang 'yon napansin.

Miller:

Hey, I'm sorry. Nalaman ng grandparents ko na dumating ako. They want me to go directly sa villa. Kita na lang tayo tomorrow.

Napabusangot ako matapos basahin ang message niya.

"Mommy, Elio is asking if we tuloy pa raw ba tayo sa house nila."

"Uh..." Napatingin ako kay Spike. "Busy si Miller, e. Available pa rin ba 'yong offer mo?"

Agad na ngumiti si Spike. "Of course! Let's go?"

Tumango ako at agad na rin kaming sumunod sa kanya.

Pagkarating sa sasakyan ay gusto ko pa sanang maupo sa back seat katabi ni Lois pero agad niyang hinarang ang mga gamit niya.

"There's no space available for you here, mom. Sa harap ka na."

Pinaningkitan ko siya ng mga mata, but he just effin' smirk! The heck! Kaya wala akong choice kung 'di maupo sa harapan, sa tabi ni Spike.

"Bagong kotse mo?" agad kong tanong kay Spike pagkapasok na pagkapasok niya. Ayaw ko naman sanang magtanong ng gano'n pero wala na akong ibang choice. I have to lighten the atmosphere. Nafe-feel ko na kung gaano kami ka-awkward kanina, I can't let us be in the same situation again.

He nodded. "Your son wanted a car on his tenth birthday, I have to oblige."