Kabanata 64

Spike and I spent half of the day lying on our bed. Kung pwede nga lang na hindi na kami bumangon para kumain ng lunch ay ginawa na namin. Wala akong ibang ginawa kung 'di ang yakapin siya. I just love hugging him. Iyong tipong ayaw ko na siyang kumawala sa mga yakap ko. Hindi ko alam pero feeling ko parang hindi totoo ang lahat. Feeling ko anytime pwede akong magising kasi panaginip lang pala ang lahat.

"What do you want to eat?" tanong ni Spike habang magkayakap pa rin kaming dalawa habang nakahiga sa kama.

Umiling ako. "Nothing. Ikaw lang 'yong kini-crave ko ngayon."

Bahagya siyang natawa bago ako mas niyakap pa ng mahigpit.

"Magugutom ang mga anak natin kung hindi tayo babangon ngayon para kumain."

I pouted my lips. "Pero ayaw ko pang bumangon."

"You can wait for me here. Ako na ang magluluto ng kakainin natin."

"But I still wanna hug you!" reklamo ko.

"You can hug me later if you want to."

Bumusangot ako. "Gusto ko ngayon, e!" dagdag reklamo ko pa pero niluwagan ko din naman 'yong pagkakayakap ko sa kanya.

Nginitian niya ako. Pinanood ko siyang magsuot ng pantalon sa harapan ko. Saka ako bumangon at nagbihis na rin para samahan siya sa kusina.

Pinagtaasan niya ako ng isang kilay nang nakita niyang nagbibihis din ako.

"Tulungan na kitang magluto para matapos ka agad."

"Akala ko ba ayaw mo pang bumangon?"

"Ayaw ko nga pero wala ka naman sa tabi ko kaya no choice ako at babangon na lang para masamahan kita."

Natawa siya't napailing na lang. "Clingy," sabi pa niya.

Agad ko siyang inirapan bilang tugon. "So what!" sabi ko at nauna na ngang lumabas ng kwarto . Agad rin naman siyang sumunod sa akin nang dumiretso ako sa kusina.

"Anong gusto mong kainin?"

"Mmm... Kaya mo ba akong ipagluto ng caldereta? Iyong may maraming maraming maraming cheese?" I pouted.

Bahagyang kumunot ang noo niya. "Naglilihi ka sa cheese?"

I just shrugged my shoulders. "Ewan ko. Basta gusto ko lang kumain ng ganun ngayon."

"Okay," mabilis niyang sagot at saka nagtungo na sa ref para ihanda ang mga sahog ng kaderetang pinapaluto ko sa kanya.

Pumangalumbaba ako sa lamesa habang pinapanood ko siyang nakatalikod sa akin at abala sa ginagawa.

"Are you sure you're not going to work?"

"Why? You want me to work? You want me to leave you here?" Itinigil niya ang ginagawa at nilingon ako.

Agad akong napabangon. "Of course not! Wala akong sinabi ah!"

Malawak siyang napangiti. "Dito lang ako buong araw. Bukas ay isasama kita sa trabaho," dagdag niya pa.

Agad na umabot sa tainga ang aking ngiti nang narinig ko ang sinabi niyang 'yon. "Talaga?" masiglang tugon ko, naniniguro dahil baka bigla niyang sabihin na nagbibiro lang pala siya.

Bahagya lamang siyang natawa at hindi na nagsalita pa. Muli niyang hinarap ang kanyang niluluto. Samantalang ako naman ay muling pumangalumbaba sa lamesa. Gamit ang aking hintuturo ay gumuhit ako ng kung ano-ano sa lamesa. I drew a hearts, a stars, a squares, and a lot of circles. I enjoyed what I am doing. Pero hindi ko alam kung paano ko nagawang tulugan ang lahat ng 'yon. Nagising na lang ako na nasa harapan ko na ang mukha ng nakangiting si Spike.

"You seem to have a beautiful dream, nakangiti ka habang natutulog," aniya.

Bumangon ako at agad na chineck kung may laway ba ako sa labi. "Matagal ba naging tulog ko?"

Agad siyang umiling. "Sakto lang... Sakto lang para lumamig ang pagkain," sabay hagalpak niya ng tawa na ikinabusangot ko.

"Anong oras na ba?"

"5pm." Agad na nanlaki ang mga mata ko. "Sandali lang at iinitin ko lang ang pagkain," dagdag niya pa saka siya tumayo at nagtungo sa kusina. Malalim nga talaga siguro ang naging pagtulog ko. Ni hindi ko nga namalayang nakarga niya ako mula kusina papunta dito sa sofa ng sala.

Bumangon na ako at agad nang nagtungo sa kusina bago pa man ako muling dalawin ng antok. Ilang sandali nga lang at isa-isa nang inilapag ni Spike ang mga pagkain sa lamesa.

"So kailan mo nga na-realize na mahal mo na ako? Hindi kaya nabibigla ka lang? Baka crush mo lang ako at hindi talaga mahal," bigla kong sabi sa kalagitnaan ng pagkain. I just realized na parang ang bilis naman yata niyang nag confess?

Wala akong narinig na sagot mula sa kanya kaya itinigil ko ang pagkain. Ibinaba ko ang kutsara't tinidor na hawak ko saka ako nag angat ng tingin sa kanya. Nakita kong kunot na kunot ang noo niya habang nakatingin sa akin. Kaya nagtaas din ako ng isang kilay.

"I already told you that it just happened, right? Nagulat na lang na ako na ayaw na pala kitang pakawalan."

Kumunot ang noo ko. Isn't it odd? Umalis lang siya sandali kasama sa Merila tapos hinanap niya ako and then the next thing ay sinasabi na niyang mahal niya ako. Hindi ba parang may mali? Or am I just being doubtful?

Inabot niya ang kamay kong nakapatong sa lamesa. Gamit ang kanyang hinlalaki ay marahan niya iyong hinaplos. "May pagdududa ka ba sa akin?"

Kinagat ko ang pang ibaba kong labi. Ilang minuto ko pa siyang tinitigan bago ko nagawang ngumiti sa kanya. "I just found it too good to be true."

"Can't you trust me?"

"Paano si Merila?"

"Anong paano si Merila? She doesn't matter, Serra."

"She's pregnant, Spike."

"And so?"

"You're the father!"

Kumunot ang kanyang noo. "How sure are you?"

"Hindi ba may nangyari sa inyo?"

Tumango siya na parang wala siyang pakialam. Or is he even paying attention of what I am saying?

"Spike, may nangyari sa inyo. Nabuntis mo siya!"

"Wala pang patunay na akin nga 'yon, Serra. At wala akong pakialam kung anak ko man 'yon o hindi. I only want your children. Wala akong ibang kikilalanin at pagbibigyan ng apelyido ko kung 'di iyong mga anak mo lang."

"A-anong ibig mong sabihin?"

"Hangga't ikaw ang ina, anak ko man o hindi ang dinadala mo, aakuin ko. Walang ibang babae ang makakaagaw no'n. So if the paternity test declares that I am the father of Merila's child, wala akong pake. She and her child doesn't matter," he said coldly.

Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o hindi sa mga narinig ko mula sa kanya. It sounded sweet and at the same time ruthless.