Kabanata 65

Kinabukasan ay dinala nga ako ni Spike sa opisina niya. And Merila wasn't lying. She's indeed working on his company.

"What is Merila doing here? I thought she's-"

"She owns a 25% of the company shares so I just can't fire her, Serra. I'm sorry," agad na sabi sa akin ni Spike, ni hindi ako pinapatapos sa pagsasalita.

"So she'll be working here, with you, for as long as she wants?" medyo papataas na ang tono ng boses ko nang itanong ko sa kanya ang mga katagang ito. Sinong hindi tataas ang boses? E, malawak ang nakakainsultong ngiti sa labi ni Merila nang salubungin ako ako kanina. Kairita!

"Why? It doesn't matter, Serra. We already agreed yesterday na hindi na siya manggugulo sa atin. Hindi ka niya gagalawin."

Nagtaas ako ng isang kilay. "Ako hindi. But what about you?"

Agad niyang itinigil ang pagpirma sa mga kontratang pinapapirmahan ng sekretarya niya. He took a deep sigh saka siya nag angat ng tingin sa akin.

"You're jealous of her? Over her?" tila hindi makapaniwala niyang sambit.

"Hindi!" matigas kong sabi. "Hindi ako nagseselos. I am just not comfortable of her na umaaligid sa iyo dito."

Umangat ang gilid ng kanyang labi saka siya tumayo at naglakad papalapit sa akin. Sinundan ko ng tingin ang kanyang mga kamay nang hawakan niya ako sa magkabila kong braso at pinadausdos niya ang kanyang mga palad mula sa braso ko papunta sa aking mga kamay.

"You don't have to. Ako mismo ang lalayo sa kanya. Trust me, Serra."

How can I? E, first love mo siya! Gusto ko sana iyong sabihin sa kanya pero mas pinili ko na lang na itikom ang bibig ko.

"Besides, ay hindi na naman na kami magkikita. Kasi sa Sabado ay aalis na tayo papuntang Palawan. Like what we've already planned, doon tayo hanggang sa manganak ka."

Tumaas agad ang mga kilay ko. "Really?"

Nakangiti siyang tumango sa akin. "So you don't have to worry about anything. You don't have to worry about her."

Nilingon ko ang pintuan ng opisina ni Spike kung saan sigurado akong nandoon si Merila, nakaupo sa cubicle niya.

"Nakakainis kasi ngiti niya kanina," sambit ko.

Narinig ko ang marahang pagbuntong hininga ni Spike bago niya ako muling iniharap sa kanya. "Hey, don't mind her, okay?"

Mataman akong napatingin sa kanya saka ako napangiti at tumango. "I'll try."

Bumalik si Spike sa trabaho niya. Ako naman ay nagpaalam sa kanya na ito-tour ko lang ang sarili ko sa building. Akala ko ay papayagan niya na akong gumala mag isa since alam naman na niya na mahal namin ang isa't-isa at na hindi na ako tatakas, hindi ko na siya iiwang mag isa. Pero pinasamahan niya pa rin ako kay Sebastian.

"Kaya ko namang mag isa. Hindi mo na ako kailangang bantayan no!" sabi ko kay Sebastian nang sumara ang elevator.

Hindi siya sumagot kaya ngumuso ako. "You heard about us, right?" sabi ko pa pero nanatili siyang tahimik kaya nagsalita akong muli. "I'm sure you did. So alam mo na dapat na hindi ako tatakas. Kaya hindi mo na ako kailangang bantayan."

He nodded. "Pero iyon ang utos sa akin. Sinusunod ko lang utos sa akin ng boss ko."

"Tsh!"

Hindi na ako muli pang nagsalita at bumusangot na lang. Because I know na kahit anong gawin kong pagpapaalis sa kanya ay talagang bubuntot siya sa akin kasi iyon ang utos sa kanya ng taong nagpapasweldo sa kanya. Hmp! Humanda ka talaga kapag dumating ang araw na may kakayahan na akong magpasweldo sa iyo!

Kumunot ang noo ko. Ngayong totohanan na ang relasyon ko kay Spike, does this mean that he'll let me go back to my old lifestyle na? Am I now allowed to do whatever I want? Because I'm sure I am no longer his prisoner! Am I now having my freedom back?

Malawak akong napangiti nang naisip iyon. Finally! I can now finally have myself back!

Nilingon ko si Sebastian sa likuran ko. "Sebastian, may pera ka?"

Kumunot ang noo niya saka siya nagbaba ng tingin sa akin at agad na nagtaas ng isang kilay.

"Pwede ba akong umutang sa iyo?"

Hindi siya sumagot at mataman lang akong tinitigan. Umangat ang isang gilid ng labi ko. Feeling ko wala siyang pera.

"Magkano ba?" tanong niya. Agad na nagliwanag ang mukha ko.

"Hmm... Mga one hundred thousand? Kasya na ba 'yon pambili ng phone?"

Naningkit ang mga mata niya, na feeling ko biglang nandilim ang paningin niya sa akin nang sabihin ko kung magkano ang perang uutangin ko sa kanya.

"One hundred thousand para sa cellphone? Ilang cellphone ba bibilhin mo?"

"Isa lang."

"Isang cellphone lang tapos one hundred thousand? Anong cellphone 'yan, Gold?" hindi makapaniwala niyang sambit.

The elevator bell rings kaya hindi agad ako nakasagot sa kanya. Nagmadali siyang lumabas kaya agad rin akong sumunod sa kanya.

"Hey, Sebastian. Please pahiramin mo ako. Promise, ibabalik ko din agad."

Tumigil siya sa paglalakad at nilingon ako. "Paano? Wala ka namang pera. Saka walang sinabi si Boss Spike na pwede ka nang mag cellphone."

Kumunot ang noo ko. "Wala nga siyang sinabi. Pero I'm sure he'll allow me na no! He can now trust me!"

"Edi sa kanya ka magpabili ng cellphone!"

Bumusangot ako. "Ang damot!"

"Hindi ako nagdadamot. Wala lang talaga akong one hundred thousand pambili ng cellphone mo."

"Kung wala kang one hundred thousand, magkano lang ba pwede mong mapahiram sa akin? Gusto ko kasi sana 'yong pinaka-latest na phone. Pero kung hindi kaya ng budget mo. Kahit 'yong mga nasa tig f-fifty thousand na lang."

Marahas siyang napabuntonghininga. "Kay Boss Spike ka manghingi ng pang cellphone mo. Siya asawa mo, hindi ako."

Baka kasi hindi rin siya papayag. Pero what if papayag 'di ba?

Umikot ako at agad na nagmadali pabalik sa elevator. "Teka, saan ka pupunta?" habol sa akin ni Sebastian.

"Sa asawa ko. Manghihingi ng perang pambili ng cellphone."

Nagkibit balikat lang si Sebastian. Excited ako at nakangiti pa ako pagkalabas ng elevator. Nginitian ko pa pati mga nakakasalubong kong employee sa floor kung nasaan ang opisina ni Spike. Pero ang malawak kong ngiti ay unti-unting naglaho nang pagbukas ko ng pintuan ay agad na sumalubong sa akin ang larawan nina Spike at Merila na naghahalikan. Fucking b*tch!